ହରି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ—“ରୁଦ୍ର, ଶର୍ବ, ମହାଭକ୍ତ୍ର, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ହେ ଉଗ୍ର, ଭୟଙ୍କର, କ୍ରୋଧୀ, କ୍ରୁଧ୍ଧ; ଭବ, ଶର୍ବ, ଶଙ୍କର, ଶିବ, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ସମୟର ସମୟ, କାଳ, ମହାକାଳ, ମୃତ୍ୟୁ, ବୀର, ବୀରଭଦ୍ର, ବୀରବିନାଶୀ, ଶୁଳଧାରୀ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋର ନମସ୍କାର। ମହାଦେବ, ବଳବାନ୍, ପଶୁପତି, ଏକାକୀ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଶୁଭ୍ରକଣ୍ଠ, ଧନୁର୍ଧରୀ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଅନନ୍ତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁର କ୍ରୋଧ, ପରମ, ପରମେଶ୍ୱର, ସର୍ବୋଚ୍ଚ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ବିଶ୍ୱ, ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି, ବିଷ୍ଣୁର ପତ୍ନୀ, ବିଷ୍ଣୁର କ୍ଷେତ୍ର, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ନାବିକ, ଶିକାରୀ, ମହାରୋଗ, ନିତ୍ୟ, ଭୈରବ, ଶରଣ, ମହାଭୈରବ ଆକୃତି; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ନରସିଂହ ବିନାଶକ, କାମ, କାଳ, ପୁରା ବିଧ୍ୱଂସକ, ମହାବନ୍ଧନ ଭଙ୍ଗକାରୀ, ବିଷ୍ଣୁମାୟା ଅନ୍ତକାରୀ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ତ୍ରୟମ୍ବକ, ତ୍ରିଅକ୍ଷରୀ, ବ୍ୟାପ୍ତ, କୃପାମୟ, ମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ, ଶର୍ବ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଯଜ୍ଞନାଶକ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଯଜ୍ଞପତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅଗ୍ନିର ଆକୃତି, ମହାନାସା, ଜିହ୍ୱା, ଶ୍ୱାସ-ନିଶ୍ୱାସର ଚାଳକ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ତ୍ରିଗୁଣୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଗୁଣାତୀତ, ଯୋଗୀ, ସଂସାର ଧାରା, ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ଚାଳକ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଚନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ମୁକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନତାର କାରଣ, ଵରଦାତା, ଅବତାରୀ, ସମସ୍ତ କାରଣର କାରଣ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଖପରଧାରୀ, ଉଗ୍ର, ନାୟକ, ଧର୍ମଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅଚ୍ୟୁତ, ଅଗ୍ନିନୟନ, ଗଦାଧାରୀ, ମଙ୍ଗଳମୟ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ପରମ ଚିକିତ୍ସକ, ଖପରଧାରୀ, ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଯୋଗର ମୂର୍ତ୍ତି, ମେଘାରୋହୀ, ଦେବ, ପାର୍ବତୀପତି; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଅବ୍ୟକ୍ତ, ନିର୍ଦୁଃଖ, ଦୃଢ, ଶରଧାରୀ, ଅଚଳ, ଚର୍ମବସ୍ତ୍ରୀ, ପଞ୍ଚାର୍ଥର କାରଣ; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଵରଦାତା, ଏକପଦ, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର, ଯଜ୍ଞପତି, ଯୁଗାଧିପତି; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଯୋଗୀଶ୍ୱର, ନିତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ପରମ, ସର୍ବାତ୍ମା; ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଏକଥର, ଦୁଇଥର, ତିନି, ଚାରି, ପାଞ୍ଚ, ଦଶଥର, ହଜାରଥର; ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଅସଂଖ୍ୟ ଥର, ଅନନ୍ତ ସମୟ, ପୁନିପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଏଭଳି ଅଷ୍ଟଶତ ଅମୃତନାମରେ ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ନରସିଂହ ପୁନି ଶରଭେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ମୋର ଅଜ୍ଞାନ, ଅତି ଅହଂକାରରେ କ୍ଲିବ୍ଦ, ଯେତେବେଳେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଆପଣ ସ୍ୱୟଂ ତାହାକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।” ଏଭଳି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କହି, ନରସିଂହ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ—“ହଁ ବିଷ୍ଣୁ, ଜୀବନ ଶେଷରେ ତୁମେ ଅଶକ୍ତ ଓ ପରାଜିତ।” ତାପରେ, ମୁହଁ ଛାଡ଼ି ଶେଷ ଶରୀରକୁ ବିନାଶ କରି, ବୀରଭଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଦମନ କଲେ। ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ସମସ୍ତ ଦେବତା କହିଲେ—“ହେ ବୀରଭଦ୍ର, ତୁମ ଦର୍ଶନରେ ଆମେ ଦେବତାମାନେ ପୁନଃଜୀବନ ପାଇଲୁ, ଯେପରି ଝରାରେ ଗଛ ପୁନି ହରିତ ହୁଏ।” “ଯାହାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଗ୍ନି ଜଳେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱୟଂ ଉଦୟ ହୁଏ, ବାତାସ ବହେ—ସେ ଆପଣ; ମୃତ୍ୟୁ ପଞ୍ଚମ ଭାବେ ଦୌଡ଼ିଯାଏ।” “ଯାହା ଅବ୍ୟକ୍ତ, ପରମ ଆକାଶ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ଶାଶ୍ୱତ ଶିବ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ଏହି ଭାବରେ ଘୋଷଣା କରନ୍ତି। ଏହି ଭୂତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରାଜ୍ୟରେ ଆମେ କିଏ? ପରମେଶ୍ୱର ରୂପ, ରୂପ, ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାତ ହୁଏ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ବିପଦରେ, ହେ ଗଣପତି, ଏକାଦଶ ରୂପୀ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ହରା ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଗୁଞ୍ଜା ପର୍ବତର ଉତ୍ତପତିରେ ଆପଣ ନେଇଥିବା ସମସ୍ତ ରୂପ ପୁନଃ ଅପସାରଣ କରନ୍ତୁ; ଉଚ୍ଚ-ନିଚ୍ଚ ଭେଦରେ ଆପଣଙ୍କ ଗତି ନାହିଁ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇ ରୁଦ୍ର ଶରୀର ପରିଚୟ କରନ୍ତି—ଏକ ଉଗ୍ର, ଅନ୍ୟଟି ମଙ୍ଗଳମୟ; ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଙ୍କର ଅନେକ ରୂପ ଅଛି। ଏଠାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ, ଅଜୟ ଓ ପ୍ରବଳ ପ୍ରଭୁ; ସାରା ବିଶ୍ୱ ଆପଣଙ୍କ ତେଜରେ ବ୍ୟାପ୍ତ। ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବ-ଦାନବ ଆପଣଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ଯମ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଦେବ-ଦାନବଙ୍କୁ ଦମନ କରି, ହରିଙ୍କୁ ମନରେ ‘ସିଂହ’ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଆପଣ ସମସ୍ତକୁ ଧାରଣ କରି, ଶରୀରକୁ ଅଷ୍ଟ ରୂପରେ ବିଭାଜିତ କରନ୍ତି; ତେଣୁ ଆମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଓ ପୁରାତନ ଋଷିମାନେ ପ୍ରତି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ—“ଯେପରି ପାଣିରେ ପାଣି, ଖୀରରେ ଖୀର, ଘୀରେ ଘୀ ମିଶିଯାଏ—ସେପରି,” ସେ ସମୟରେ ବିଷ୍ଣୁ ଶିବରେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଭାବରେ ନୁହେଁ; ଏହି ବିଷ୍ଣୁ ନରସିଂହର ଆତ୍ମା, ଅତି ଗର୍ବିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ନରସିଂହ ଯିଏ ସୃଷ୍ଟିର ବିନାଶରେ ଲିନ୍, ସେ ଉପାସନା ଯୋଗ୍ୟ; ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପ୍ରେମ ଲାଭ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି କହି, ପ୍ରବଳ ବୀରଭଦ୍ର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେଇ ସମୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଶଙ୍କର ନରସିଂହର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଲେ; ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମୁଣ୍ଡମାଳାର ମୁଖ୍ୟ ଅଙ୍ଗ ହେଲା।