ଏକ ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁ ଦେବ ଏକ ଦୂତକୁ ନିଜଠାରୁ ଯାଇବାକୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ, କହିଲେ, "ତୁମେ ଯେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ, ସେଠାକୁ ଫେରିଯାଅ; ଉପକାରୀ କଥା କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ। ଏବେ ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ—ଚଳାନ୍ତୁ ଓ ଅଚଳ—ଉପସାରଣ କରିବି।" ପ୍ରଭୁ ଆଉ କହିଲେ, "ବିନାଶକାରୀ ପାଇଁ କେହି ବିନାଶ ନାହିଁ, ସେ ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦ୍ୱାରା; ସମସ୍ତଠାରେ ମୋର ଆଜ୍ଞା ବ୍ୟାପିତ, କେହି ମୋର ଉପରେ ଅଧିକାରୀ ନୁହେଁ।" ପ୍ରଭୁ ଦୟାରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଜ ନିଯାରାରେ ଚାଲିଥାଏ; ସେ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ। ଯେଉଁ ଜୀବ ମହିମା, ଶ୍ରୀ, କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ରଖିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ମୋର ତେଜର ବିସ୍ତାର ଭାବେ ଜଣା। ଦେବତାମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଯେଉଁମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କେବଳ ମୋର ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମୋର ଅଂଶ ଭାବେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, "ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ଚାରିମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ମୋର ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଶ୍ରୀ ବୃଷଧ୍ୱଜୀ ମୋର ଫୋରହେଡ୍ରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ରଜସରେ ନିବେଶିତ, ରୁଦ୍ର ତମସରେ; ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବି—ମୋଠାରେ ଉପରେ କେହି ଦେବତା ନାହିଁ।" "ମୁଁ ଜଗତକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର, କର୍ତ୍ତା, ବିନାଶକାରୀ, ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାୟକ; ଏହି ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତେଜ—କିଏ ଏହା ବିଷୟରେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେ?" ପ୍ରଭୁ ଦୟା ଦେଇ କହିଲେ, "ଏହି ଉତ୍ତମ ସ୍ଥିତିକୁ ଜାଣି, ମୋର ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଇ ଯାଅ; ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନାୟକ, ମହାପ୍ରଭୁ।" "ମୁଁ କାଳ, କାଳର ବିନାଶକାରୀ; ଜଗତକୁ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି। ମୋତେ 'ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ' ଭାବେ ଜାଣ, ବୀରଭଦ୍ର; ଏହି ଦେବତାମାନେ ମୋର ଦୟାରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି।" ଏହି ମହିମା ଶୁଣି, ଅପାର ବଳର ହରି ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ଠୋଡ ଉପରେ ଅବମାନ ଦେଖାଇ, ଉପେକ୍ଷା ସହ କହିଲେ, "ତୁମେ କି ଜଗତର ନାୟକ, ବିନାଶକାରୀ, ପିନାକ ଧାରୀଙ୍କୁ ଜାଣନାହିଁ? ତୁମର ମିଥ୍ୟା ବିତର୍କ ଓ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ତୁମର ନାଶକୁ ନେଇଯିବ।" "ଏବେ କିଏ ତୁମ ଓ ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟ ଅବତାର ଅଛି? କିଏ ଏହା କରିଛି? ଏହି କଥାର ଶେଷ କିଏ ଆଣିବ?" "ତୁମେ ନିଜ ଦୋଷ ଦେଖ, ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆସିଛ; ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବିନାଶକାରୀ ଦ୍ୱାରା ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବ।" "ତୁମେ ପ୍ରକୃତି, ରୁଦ୍ର ପୁରୁଷ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୁମେ; ତୁମର ନାଭିର ପଦ୍ମରୁ ପଞ୍ଚମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ।" "ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଶିବ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କରି, ତାଙ୍କର ଫୋରହେଡ୍ରେ ଏହି ଜଗତକୁ ଚିନ୍ତନ କଲେ।" "ଏହି ଶମ୍ଭୁଙ୍କର ଫୋରହେଡ୍ରୁ ସୃଷ୍ଟି ପାଇଁ ଏହି ଜନ୍ମ ହେଲା; ଏହା କୌଣସି ଦୋଷ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଦେବଦେବଙ୍କର ଅଂଶ, ମହାଭୈରବ ରୂପରେ।" "ମୁଁ ତୁମର ବିନାଶରେ ନିଯୁକ୍ତ, ନମ୍ରତା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା; ଏଭଳି, ଦାନବକୁ ଭାଗ କରି, ତୁମେ ଶକ୍ତିର ଅଂଶରେ ଅନୁଗ୍ରହିତ।" "ତୁମେ ଅନ୍ଦ୍ର, ଅହଂକାର ଓ ଗର୍ବରୁ ଅକ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ କରୁଛ; ତୁମର ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବା କେବଳ ତାଙ୍କର କ୍ଷତି ପାଇଁ।" "ଯଦି, ହେ ସିଂହ, ତୁମେ ନିଜକୁ ମହାପ୍ରଭୁ ଭାବିଛ, ତୁମେ ନ ତ ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ନ ବିନାଶକାରୀ, ଏବଂ ନ କଦାଚିତ୍ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର।" "କୁମ୍ଭକାରର ଚକା ଭଳି, ପିନାକ ଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଚଳିତ; ଏପରି ଏବେ ମାଛର ଖୋପ ତୁମେ ଉପରେ ଅଟୁଟ ଅଛି।" "ହେ ବିମୂଢ଼, ହରଙ୍କର ମାଳାର ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏହା ଜଣାନାହିଁ, ଦାନ୍ତ ଉଦୟରୁ ତୁମେ ଏହି ଅଂଶକୁ ଭୁଲିଛ।" "ଆଜି ତୁମର ବରାହ ରୂପରେ, ତାରକ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦହିଗଲା; ତାଙ୍କର ତ୍ରିଶୂଳ ଶିରେ ତୁମେ, ବିଷ୍ଵକ୍ସେନ, ଚତୁର୍ଯ୍ୟ ଚତୁର୍ଯ୍ୟ କ୍ରମରେ ନଷ୍ଟ ହେଲା।" "ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ, ମୁଁ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲି, ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ରୂପ; ଏପରି, ତୁମର ପୁଅ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପଞ୍ଚମୁଖ ଏଯାଁ ଅଛି।" "ଏହି ଅଂଶ, ଏହି ଶକ୍ତି, ସେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କାଟିଦେଲେ; ତୁମେ ଏବଂ ମାରୁତମାନେ ଦଧିଚିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ।" "ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଖୁଜିଲାବେଳେ, ତୁମେ ଚକ୍ରକୁ କେମିତି ଭୁଲିପାରିଲା, ଯାହା ତୁମର ପ୍ରିୟ, ଏହା ସେ ଶୂରବିରଙ୍କ ଥିଲା।" "ତୁମେ ଏହା କେଉଁଠୁ ପାଇଲା, କିଏ ଏହା ତିଆରି କଲା? ତୁମେ ଏହା ଭୁଲିଛ? ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅପହରଣ କରିଛି, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ କ୍ଷୀରସାଗରରେ ଥିଲା।" "ତୁମେ କିପରି ସତ୍ତ୍ୱିକ ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ ହେବ, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ନିଦ୍ରାରେ ବେହୋଶ; ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୁମର ଥମ୍ଭର ତଳ ଠାରୁ ଶିଖର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତାରିତ।" "ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ବିମୂଢ଼; ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶକ୍ତିର ମହିମାକୁ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।" "ଯେଉଁମାନେ ଏହି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧାମକୁ ଅସ୍ତୁଳ ଭାବେ ଦେଖନ୍ତି—ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ଓ ବରୁଣ—" "ଅନ୍ଧକାରର ଗର୍ଭରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ତୁମେ କାଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ନାୟକ, ମହାକାଳ, କାଳର କାଳ, ମହାପ୍ରଭୁ।" "ଏହିପରି, ତୁମର ଭୟାନକ ରୂପରେ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ; ଧନୁରେ ଅଟୁଟ, ବିନାଶକାରୀ, ଶୂର, ସମସ୍ତଠାରୁ ଉପରେ ନାୟକ।" "ଉଠିଥିବା ହାତରେ, ତୁମେ ଭୟାନକ ଜ୍ୱର, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପଶୁ ଓ ପକ୍ଷୀ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଶାସ୍ତା—ନ ତୁମେ, ନ ଚାରିମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା।" "ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଖି, ତୁମ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ନିଜରେ ବିଲିନ କର; ନହିଁ ହେଲେ, ଏବେ ମହାଭୈରବଙ୍କର କ୍ରୋଧ ତୁମେ ଉପରେ ପଡ଼ିବ।" "ଯେପରି ଷ୍ଠାଣୁଙ୍କର ବଜ୍ର, ଏପରି ମୃତ୍ୟୁ ତୁମେ ଉପରେ ପଡ଼ିବ।" ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କର ଏହି କଥାରେ, ନରସିଂହ କ୍ରୋଧରେ ଭରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଦୂତକୁ ଉପଡ଼ିଲେ। ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶିବଙ୍କର ଶକ୍ତିରୁ ଉଦ୍ଭବ ଏକ ଭୟାନକ ରୂପ ଦେଖାଗଲା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭିତ ହେଲେ। ସେ ରୂପ ନ ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ନ ମୃଦୁ, ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ନ ଅଗ୍ନି, ନ ବିଜୁଳି କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର—ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କର ତୁଳନାହୀନ ରୂପ।