ପ୍ରଭୁ ସ୍ୱୟଂ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରି, “ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିବି,” ବୋଲି ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ । ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶିର ନମାଇ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ । ପୁଣି ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଗଲେ । ଏହାପରେ ମହାଦେବ ଉଠି, ଶରଭ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ । ସେ ଯେଉଁଠାରେ ଅହଂକାରୀ, ପଶୁଭକ୍ଷକ ନରସିଂହ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଗଲେ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଶରଭ ତାଙ୍କୁ ବଧ କଲେ । ଏହାପରେ ନରସିଂହ ରୂପରୁ ମାନବ ରୂପ ହୋଇ ସେ ଯଥାକ୍ରମେ ଚାଲିଗଲେ । ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ । ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶର୍ବ ସ୍ତୁତି ଯିଏ ପଢିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ସେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ରୁଦ୍ର ସହିତ ସେଠି ଆନନ୍ଦ କରିବେ । ଏଠିଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ମହାପ୍ରଭୁ, ସଂହାରକାରୀ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ଶରଭ ରୂପ କିପରି ଧାରଣ କଲେ? ସେଠି ତାଙ୍କର କେଉଁ ସାହସ ଦେଖାଗଲା? ଏହି ସବୁ କଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହନ୍ତୁ। ଏପରି ଅନୁରୋଧରେ, ଦୟାମୟ ମହାଦେବ ମନେ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ । ନରସିଂହ ନାମକ ଶକ୍ତିକୁ ନଶ୍ୱ କରିବା ପାଇଁ, ସେଇ ସର୍ବୋତ୍ତମ ରୁଦ୍ର ଏହି କାମ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ । ସେ ନିଜେ ଭୟାନକ ଭୈରବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମହାପ୍ରଳୟର କାରଣ ଭାବେ, ହସିବା ହସିବା ଦ୍ୱାରା ଦେବସମୂହ ସମ୍ନାଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ତାଙ୍କ ସହ ମୁଖ୍ୟ ଗଣମାନେ, ଉଚ୍ଚ ହସରେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ଏପଟେ ସେପଟେ ଉଫାଡ଼ିବା, ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହ ରୂପରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ । ସେଠି ଅପୂର୍ବ ଶୂରମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଖେଳୁଥିଲେ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଖେଳରେ ଲିନ ଥିଲେ । ଅଦୃଶ୍ୟ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୂରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତର ଅଗ୍ନି ଅଭିବ୍ୟକ୍ତ କରୁଥିଲା । ତାଙ୍କ ଜଟା ମୁଣ୍ଡରେ ଦିପ୍ତିମାନ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିଥିଲା, ଦୁଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତିମାନ । ଭୃକୁଟି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଚୁର୍ଣ୍ଣ ଭଳି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଦିଗ୍ବଲୟ ଅନୁନାଦିତ ହେଉଥିଲା । ତାଙ୍କ ଦାଢ଼ି କଳା ମେଘ କିମ୍ବା କାଜଳ ଭଳି, ଅଦ୍ଭୁତ ଦେହରେ ଦୁଇ ଅଭେଦ୍ୟ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଘୁମାଇ ଚାଲିଥିଲେ । ଏହି ସମୟରେ, ଶ୍ରୀବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କର ସୂର୍ୟମୟ ପ୍ରଭା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ନିଜେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଏଠି ସ୍ମରଣ କରିଛନ୍ତି କାହିଁକି? ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରନ୍ତୁ । ଏହି ଅସମୟ ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୀତ, ଭୈରବ, ଏହି ଅଗ୍ନିମୟ ନରସିଂହକୁ ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ । ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି ଉପଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ସେ କାହିଁକି ଶାନ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି?" ପ୍ରଭୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚର୍ମ ଆଣିଦିଅ ।” ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ବୀରଭଦ୍ର ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ । ସେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରେ ନରସିଂହ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ବୀରଭଦ୍ର ହରିଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ, ହରା ହରିଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କଲେ । ତାପରେ ଈଶାନ, ପିତା ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଯେପରି କଥା କହନ୍ତି, ସେପରି କହିଲେ: “ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଅବତରଣ କରିଛ । ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପାଳନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୁକ୍ତ । ମତ୍ସ୍ୟ ରୂପେ ତୁମେ ଜୀବମାଳାକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ । ଚେଞ୍ଚୁ ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରରେ ଚଳିଥିଲ, କୂର୍ମ ଭାବେ ପୃଥିବୀକୁ ବହନ କରିଥିଲ, ବରାହ ଭାବେ ଉଠାଇଥିଲ । ଏହି ହରି ରୂପେ ତୁମେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ବଧ କଲ, ବାମନ ଭାବେ ବଳିଙ୍କୁ ତୁମେ ପଦକ୍ରମଣ କଲ । ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ । ଯେତେବେଳେ ଜଗତରେ ଦୁଃଖ ଆସେ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ଅବତରଣ କରି ସେହି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କର । ହେ ହରି, ଶିବଭକ୍ତ, ତୁମପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କିମ୍ବା ସମ କେହି ନାହାନ୍ତି । ତୁମେ ଧର୍ମ ଓ ବେଦକୁ ଶୁଭପଥରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କର । ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତୁମେ ଅବତରଣ କର, ଏହି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କୁ ବଧ କର । ତୁମର ନରସିଂହ ରୂପ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର; ଏହି ରୂପକୁ ନିବାରଣ କର, କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା, ମୋ ସହିତ ରୁହ ।” ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥାରେ, ନରସିଂହ ହରି ମୃଦୁ ଶବ୍ଦରେ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ରୋଷ ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର ହେଲା । ସେ କହିଲେ: “ଯେଠାରୁ ଆସିଛ, ସେଠାକୁ ଯାଅ । ମୋତେ ଉପକାର କଥା କହିବା ଦରକାର ନାହିଁ । ଏବେ ମୁଁ ଏହି ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତକୁ ନିବାରଣ କରିଦେବି । ସଂହାରକ ପାଇଁ କେହି ନାଶକ ନୁହେଁ, ସେ ନିଜେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କାହାରୋ ଦ୍ୱାରା ନ ହୁଏ । ସମସ୍ତଠାରେ ମୋ ଆଜ୍ଞା ପ୍ରବଳ, ମୋ ଉପରେ କେହି ଶାସକ ନାହିଁ । ମୋ କୃପାରେ ସବୁ କିଛି ନିୟମିତ ଚାଲେ; ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଆରମ୍ଭ ଓ ସମାପ୍ତି ମୁଁ । ଯେ କୌଣସି ଜୀବ ମହିମା, ଶ୍ରୀ, ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରେ, ହେ ଗଣନାୟକ, ତାହା ମୋ ପ୍ରଭାର ବିସ୍ତାର ଭାବେ ଜାଣ । ଦେବତାମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଲେ ମୋତେ ଏକାକି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ ମୋ ଅଂଶ । ପୂର୍ବେ ଚାରିମୁହା ବ୍ରହ୍ମା ମୋ ନାଭିକମଳରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ; ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ମୋ ଲାଲାଟରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ । ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ରଜୋଗୁଣରେ, ରୁଦ୍ର ତମୋଗୁଣରେ; ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ; ମୋଠାରୁ ଉପରେ କେହି ଦେବତା ନାହିଁ । ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସ୍ୱାଧୀନ, କର୍ତ୍ତା, ସଂହାରକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ; ଏହି ମୋ ପରମ ପ୍ରଭା—ଏହା କିଏ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେ? ଏହିପରି, ମୋର ଶରଣ ନିଅ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ଯାଅ; ଏହି ପରମ ପଦକୁ ଜାଣ, ଏହି ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଭୂତର ପ୍ରଭୁ, ମହାପ୍ରଭୁ । ମୁଁ କାଳ, କାଳର ନାଶକ କାରଣ; ମୁଁ ଏହି ଜଗତକୁ ସଂହରଣ ପାଇଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି । ହେ ବୀରଭଦ୍ର, ମୋତେ ମୃତ୍ୟୁର ମୃତ୍ୟୁ ଭାବେ ଜାଣ; ଏହି ଦେବତାମାନେ ମୋ କୃପାରେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି ।