ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର କାରଣ, ଅବିକଳ ଏବଂ ଅଜନ୍ମ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଏବଂ ନିତ୍ୟ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରିତ ନମସ୍କାର କରିଥିଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ—“ହେ ରୁଦ୍ର, ନୀଳରୁଦ୍ର, କଦ୍ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଚେତସ୍, ଆପଣ ଏହି ସଂସାରରେ ଅନେକ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଆମେ ପୁନିପୁନି ଆପଣଙ୍କୁ ନମନ୍ କରୁଛୁ। ହେ କାଳସ୍ୱରୂପ, କାଳକୁ ଧରିଥିବା, କାଳଙ୍କ ଅଙ୍ଗକୁ ଧରିଥିବା, ଦୟାଳୁ ଦେବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସଦା ବିନାଶ କରୁଥିବା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଧାରକ, ମୁକ୍ତିଦାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମନ୍। ହେ ତାବା ଚୁଲି ଥିବା ଦେବ, ଶମ୍ଭୁ, ପରମାତ୍ମା, ଦେବତାଙ୍କ ଉପକାରୀ, ଜୀବମାନଙ୍କ ଉପକାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଶମ୍ଭୁ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ କ୍ରୋଧ, ରୁଦ୍ରର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଜଟାଧାରୀ, କଳା କଣ୍ଠ, ଆପଣଙ୍କୁ ଆମ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦେହୀ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ନୀଳକଣ୍ଠ, ଅସ୍ଥିରେ ଭସ୍ମ ଲଗାଇଥିବା, ଖପର ଓ ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ଛୋଟ, ଉଚ୍ଚ, ବାମନ ଆକୃତିରେ ଥିବା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ଆମେ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରୁଛୁ। ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇଥିବା, ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ନିକଟରେ ମାରିବା ଓ ଦୂରରୁ ମାରିବା ଦେବ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମନ୍। ଧନୁଷ, ଶୂଳ, ଗଦା, ହଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚକ୍ରଧାରୀ, କବଚଧାରୀ, ଦାନବମାନଙ୍କ କର୍ମ ଧ୍ୱଂସ କରୁଥିବା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତୁରନ୍ତ ଉପସ୍ଥିତ, ତୁରନ୍ତ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା, ନବଜାତ, ବାମପାର୍ଶ୍ୱୀ, ବାମ ଆକୃତି, ବାମ ଚକ୍ଷୁ ଧାରୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ମାନବ ଆକୃତିରେ ଥିବା, ଏକମାତ୍ର ପରମ ପୁରୁଷ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମନ୍। ଚତୁର୍ବିଧ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦାତା, ପ୍ରଭୁ, ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶାସକ, ଆପଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରହ୍ମା ଆକୃତିରେ ଥିବା, ଶିବ ଆକୃତି, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ନରସିଂହ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ହେ ପ୍ରଭୁ, ଜଗତମଙ୍ଗଳର ନିମିତ୍ତରେ ଆପଣ ନିଜ ତିକ୍ତ ନଖରେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଓ ଅନେକ ଦାନବପତିଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ। ସିଂହୀ ଗର୍ଭ ଧାରଣ କରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ବିକଳ କରିଥିଲେ, ହେ ଦେବଦେବ, ଏଠି ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା କରନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତୁ। ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆପଣ ଭୟଙ୍କର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଅଧୀନ, ଆମ ପାଇଁ ଶୁଭଦାୟକ; କାଳକୂଟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୂପରେ ଥିବା, ଆମେ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଶୁଦ୍ଧତା ଆପଣଙ୍କର ଲୀଳା; ଆପଣଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଖୋଲିଲେ ସୃଷ୍ଟି, ବନ୍ଦ କଲେ ପ୍ରଳୟ। ଯଦି ଆପଣ ଦୃଷ୍ଟି ଖୋଲିଥିବେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, କୌଣସି ବିନାଶ ନାହିଁ; ନାହିଁ କଲେ, ହେ ଶିବ, ଆମେ ହରିଙ୍କ ଅପାର ତେଜରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଏଁ। ସମସ୍ତ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆପଣ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦୟାମୟ ଭଗବାନ୍ ହସି କହିଲେ—“ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିବି, ତୁମେ ନିର୍ଭୟ ହୁଅ।” ଏପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ନମସ୍କାର କରି ଚାଲିଗଲେ। ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବମାନେ ଯିବା ପରେ, ମହାଦେବ ଶରଭ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଉଠିଲେ। ସେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ମୃଗମାନ୍ୟ ନରସିଂହଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ। ଦେବତାମାନେ ଶରଭଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ, ଶରଭ ନରସିଂହଙ୍କ ଜୀବନ ନେଲେ। ଏପରେ ସିଂହରୁ ମାନବ ହୋଇ, ସେ ନିୟମିତ କ୍ରମରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଯେ କେହି ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶର୍ବସ୍ତୁତିକୁ ପଢ଼ନ୍ତି କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ରୁଦ୍ରଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଏହା ପରେ ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ସଂସାର ବିନାଶର କାରଣ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ବିକୃତ ଶରଭ ରୂପ କିପରି ଧାରଣ କଲେ? ସେଥିରେ କେଉଁ ପ୍ରକାର ସାହସ ଦେଖାଇଲେ? ସବୁ ଖୁଲାସା କରନ୍ତୁ।” ଏପରି ଅନୁରୋଧରେ, ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ୍ ମନରେ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ। ନରସିଂହ ନାମକ ଶକ୍ତିକୁ ବିନାଶ କରିବା ପାଇଁ, ପରମେଶ୍ୱର ରୁଦ୍ର ବଳଶାଳୀ ବୀରଭଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ସେ ନିଜେ ଭୟଙ୍କର ଭୈରବ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମହାପ୍ରଳୟର କାରଣ ହୋଇ, ହସି ବାହାରି ଆସିଲେ। ମୁଖ୍ୟ ଗଣମାନେ ସହିତ, ବିପୁଳ ହସ୍ୟ ଓ ଗର୍ଜନ କରି, ଏଠାଉଠି ଲାଫିବା ଲାଗିଲେ; ସେମାନେ ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହ ଆକୃତି ସହିତ ଘିରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଖେଳୁଥିଲେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ପ୍ରମୁଖ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ, ଯେପରି ବଲ୍ଲ ଖେଳୁଛନ୍ତି। କେତେକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଆକୃତି ଓ ଶୂରବୀରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘିରି ରହିଥିଲେ; ତିନୋଟି ଆଖି ତାହାର ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା। ତିନୋଟି ଆଖି, ଜଟାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା, ଦୁଇଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଦାନ୍ତ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି, ଭୃକୁଟି ଇନ୍ଦ୍ରଧନୁର ଭାଙ୍ଗା ଖଣ୍ଡ ପରି, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ଅନୁନାଦିତ କରୁଥିଲେ। ଭୟଙ୍କର ଦାଢ଼ି କଳା ମେଘ କିମ୍ବା ଅଞ୍ଜନ ପରି, ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ; ଦୁଇ ଅଭିନ୍ନ ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଘୁରାଇ ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ବୀରଭଦ୍ର ମଧ୍ୟ, ନିଜ ଶୂରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୋତେ କାହିଁକି ସ୍ମରଣ କଲେ? ଆପଣଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତୁ, ମୋତେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଅସମୟର ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ; ଭୟଙ୍କର ନରସିଂହ ଅଗ୍ନି ଖୁବ ପ୍ରବଳ, ସେଉଁଠି ଶାନ୍ତ କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ଶମ କରନ୍ତୁ, ଶିକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ—ସେ କାହିଁକି ଶାନ୍ତ ହେଉନାହାନ୍ତି?” ଏପରେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—“ମୋର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭୈରବ ସ୍ଥିତି ଦେଖାଇବି, ସ୍ଥୂଳ ତେଜରେ ସ୍ଥୂଳକୁ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତେଜରେ ସୂକ୍ଷ୍ମକୁ ଉପସମ୍ହାର କରିବି। ବୀରଭଦ୍ର, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଚର୍ମ ଆଣି। ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ, ବୀରଭଦ୍ର ଶାନ୍ତ ଆକୃତିରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ରହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ, ମହାଦେବଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ଲୀଳା ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଭକ୍ତି ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା।