ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତା, ଅସୁର, ମହାନଗ ସର୍ପ, ସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ସାଧ୍ୟମାନେ—ହରି ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ—ସେଇ ମହୁର୍ତ୍ତରେ ଆତ୍ମବଳ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିଦାୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ଯିବା ପରେ, ଏହି ଦେବ ନରସିଂହ, ହଜାର ଆକୃତିରେ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ହଜାର ହାତ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଚକ୍ଷୁ ଭାବେ, ସମସ୍ତ ମାୟାର ନାୟକ ଭାବେ ଉଭୟ ଦେଶରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉଭା ହେଲେ। ଦେବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଲୋକ ଓ ଲୋକପାହାଡ଼ରେ ଅବସ୍ଥିତ, ବ୍ରହ୍ମା, ସାଧ୍ୟ, ଯମ ଓ ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: “ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଉପରେ ଥିବା ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ରସର ଉପରେ ଥିବା ରସ, ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ଉପରେ ଥିବା ଆଲୋକ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଅଛନ୍ତି। ତୁମେ ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଏବଂ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମାର ଆକୃତି, ମଙ୍ଗଳମୟ, ଉଚ୍ଚାରଣ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ଅସ୍ଥିର, ଦ୍ୱିତୀୟତାର ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ, ଏବଂ ଅସ୍ଥିରତାରୁ ମୁକ୍ତ। ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଉପଭୋକ୍ତା, ଯଜ୍ଞର ଆକୃତି, ଯଜ୍ଞ କରିଥିବାକୁ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ମହାପ୍ରଭୁ; ତୁମେ ମାଛ ଓ କୁମି ଆକୃତି ନେଇ ଏହି ବିଶ୍ୱରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତୁମେ ବରା ଓ ସିଂହ ଆକୃତି ନେଇ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉଭା ହେଲା; ଦେବମାନେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଦୈତ୍ୟପତିଙ୍କୁ ବଧ କଲା। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପର ଅପଲକ୍ଷରେ, ତୁମେ ଲୀଳାରେ ଅବତରିଲା; ଏହି ଜଗତରେ ତୁମେ ଛଡ଼ା କିଛି ନାହିଁ—ସ୍ଥିର ଓ ଚଳ, ସବୁ ତୁମେ। ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ରୁଦ୍ର, ତୁମେ ମହାପିତାମହ; ଆରମ୍ଭ, ଶେଷ ଓ ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମେ; ଅଧିକ କଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ତୁମର ମାୟାରେ ଅନେକ ଆକୃତିରେ ଅଛ, କିନ୍ତୁ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ରସ ତୁମେ, ମହାପ୍ରଭୁ। ଆମେ କିପରି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରିବୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବ, ପଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ? ଅନେକ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଓ ଭାବରେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଅଛ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭକ୍ତିରେ ଏହି ନରସିଂହ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ନାହିଁ, ସେ ଶାନ୍ତି କିମ୍ବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଜନ୍ମ ଲାଭ କରିବା ନାହିଁ। ଯଦି ସେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏହି ଷ୍ଟୋତ୍ର ଶୁଣାଇବାକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ଲାଭ କରେ; ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଆଗକୁ ଯାଇ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ପଶୁ ଆକୃତିରେ ଥିବା ଦେବଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ; ଏହା ପରେ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ସେମାନେ ନିଜର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ, ମାଣ୍ଡରା ପାହାଡ଼ରେ ଉମାଙ୍କ ସହିତ ରମଣ କରୁଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ଅପସରା ଏବଂ ଦେବମାନେ ସେବା କରୁଥିବା, ବ୍ରହ୍ମା ଭୟରେ, ଅସ୍ପଷ୍ଟ କଥାରେ, ତଳେ ପଡ଼ି ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। “ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, କାଳର ସମାପ୍ତ କରିଥିବା, ରୁଦ୍ର, କ୍ରୋଧୀ; ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ଶଙ୍କର, ମଙ୍ଗଳମୟ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ଭୟଙ୍କର, ସମସ୍ତ ଜୀବର ନିୟନ୍ତା, ଆମର ଶିବ; ଶିବ, ଶର୍ବ, ଶଙ୍କର, ଦୁଃଖ ହରକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ବିଷ୍ଣୁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଶେଷ, ଉମାପତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣବାହୁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣର ନାଥ, ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ଆକୃତିର, ପୁରୁଷ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ବ୍ୟକ୍ତି ଓ ଅବ୍ୟକ୍ତି ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ, ମହାକାରଣ, ଶାଶ୍ୱତ, ବିଶ୍ୱର ଆକୃତି, ସଦା ଜନ୍ମା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ବିଶ୍ୱରେ ଅନେକ ଭାବରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଶକ୍ତିରେ ମହାନ, ରୁଦ୍ର, ନୀଳରୁଦ୍ର, କଦ୍ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଚେତସ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। କାଳ ଆକୃତି, କାଳର ଅଂଗ ନେଇଥିବା, ଦୟାଳୁ ଦେବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା, ଉଦ୍ଧାରକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଧାରକ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ପିତାମା, ଶମ୍ଭୁ, ପରମାତ୍ମା, ଦେବମାନଙ୍କ ଉପକାରୀ, ଜୀବମାନଙ୍କ ଉପକାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଶମ୍ଭୁ, ପାର୍ବତୀଙ୍କ କ୍ରୋଧ, ରୁଦ୍ର ଆକୃତି, ଜଟାଧାରୀ, ତୁମେ ନୀଳକଣ୍ଠ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ମହାପ୍ରଭୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନୀଳକଣ୍ଠ, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର; ଭସ୍ମଲିପ୍ତ ଶରୀର, କପାଳ ଓ ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅଳ୍ପ, ଉଚ୍ଚ, ନାନା ଆକୃତି, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର; ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର, ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ଭୟଙ୍କର, ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି, ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ, ନିକଟରେ ବଧକ, ଦୂରରେ ବଧକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଧନୁ, ଶୂଳ, ଗଦା, ହଳ ଧାରୀ, ଚକ୍ରଧାରୀ, କବଚଧାରୀ, ଦେମନ୍ମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ନାଶ କରୁଥିବା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତୁମେ ତତ୍କ୍ଷଣାତ, ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଆକୃତି, ନୂତନ ଜନ୍ମା, ବାମ, ବାମ ଆକୃତି, ବାମ ଚକ୍ଷୁ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମାନବ ଆକୃତି, ଏକମାତ୍ର ପରମପୁରୁଷ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ମାନବ ଜୀବନର ଚତୁର୍ବୂତ୍ତି ଦେଇଥିବା, ପ୍ରଭୁ, ପରମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶାସକ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ପୁନଃପୁନଃ ନମସ୍କାର। ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମା ଆକୃତି, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର; ସିଧାଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ନରସିଂହ ଆକୃତି ନେଇ, ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କୁ ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ବଧ କରି, ଅନେକ ଦେମନ୍ ପ୍ରଭୁ ସହିତ, ବିଶ୍ୱର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ, ମହାପ୍ରଭୁ, ତୁମେ କରିଛ। ସିଂହ ଗର୍ଭ ନେଇ, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଛ; ଏଠାରେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସେ କର; ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଅ। ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଭୟଙ୍କର, ଆମକୁ ନିୟନ୍ତା, ଆମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳମୟ; କାଳକୁଟ ଆଦି ଆକୃତି ନେଇ, ଆମେ ଶରଣ ନେଇଛୁ, ରକ୍ଷା କର। ବିଶ୍ୱର ପ୍ରଭୁ, ଶୁଦ୍ଧତା ତୁମର ଲୀଳା; ତୁମର ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବା ଓ ବନ୍ଦ କରିବାରେ, ଆମର ନିର୍ମାଣ ଓ ବିନାଶ। ଯଦି ତୁମେ ଚକ୍ଷୁ ଖୋଲିବା, ବ୍ରହ୍ମା, ନିର୍ମାଣ ଅଟୁଟ ରହିବ; ନହେଲେ, ଶିବ, ଆମେ ହରିଙ୍କ ଅପାର ତେଜରେ ପୀଡିତ।