ଓଡ଼ିଆ ନାରେଟିଭ୍: ବରାହ ଅବତାରରେ, କୃଷ୍ଣ, ଯିଁଠି କାର୍ଯ୍ୟ ସହଜ ଓ ଶତବାହୁ ବିଷ୍ଣୁ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇଲେ। ଏହି ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦୟାରେ, ମହାଆକାର ପୃଥିବୀ, ଅନନ୍ତ ଦୁହା ଗାଁ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ ହୋଇ ଅମାପ ପାପ ଦୂର କରିଥିଲେ। ଦୟାନିଧି, ପଦ୍ମନୟନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପାପ ଦୂର ହେବା ଫଳରେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ଜୀବନ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ଏପରେ, ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ପରେ, ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ପୃଥିବୀର ମାଟି, ଯାହା ବରାହଙ୍କ ଦାଢ଼ିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ ହୋଇଥିଲା, ସେ ବିଷୟରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଥା କହିଲେ। ପୃଥିବୀ ଦେବୀ କହିଲେ, ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଏହି ମାଟିକୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିବେ, ସେ ପାପ ମୁକ୍ତ, ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ପୁତ୍ର ଓ ପୌତ୍ରର ଆଶୀର୍ବାଦ ଲାଭ କରିବେ। ସେ କ୍ରମେ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ପୃଥିବୀରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଲାଭ କରି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରିବେ; ଏବଂ ବରାହ ଆକାର ଛାଡ଼ି ଦେବତା ଦୁଧ ମହାସାଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବେ। ତାପରେ, ବରାହ ଆକାରରେ ପାପହୀନ ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାଢ଼ିର ଭାରରେ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇବା ସମୟରେ ପୃଥିବୀ କମ୍ପିତ ହେଇଥିଲା। ଏହା ଦେଖି, ଭବା (ଶିବ), ଜଗତର ନାୟକ, ବରାହଙ୍କ ଦାଢ଼ିକୁ ନିଜ ଶୋଭା ପାଇଁ ନେଇଲେ। ମହାଦେବ ଏହି ଦାଢ଼ିକୁ ନିଜ ଅଟୁଟ ଜଟା ଶେଷରେ ଏବଂ ବଡ଼ ଛାତିରେ ଧରିଲେ; ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ମହିମାକୁ ଗାନ କରିଲେ। ଏପରି ଭାବରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଖେଳରେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶରୀରରେ, ଜଳପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଭି ଭୂମିକୁ ସ୍ଥାପିତ କରାଯାଇଥିଲା। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କ ଖେଳରେ, ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କ ଶରୀର ବିଭାଜନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲେ, ଯଦି ପ୍ରଭୁ ଚାହାନ୍ତି। ମହେଶ୍ୱର ଦାଢ଼ିକୁ ଧରିବା ନଥିଲେ, କିପରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ? ଏବେ, ହିରଣ୍ୟକ୍ଷର ବଡ଼ ଭାଇକୁ ପୂର୍ବେ ନରସିଂହ ଅବତାରରେ ବିଷ୍ଣୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ। ଏବେ ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ କିପରି ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାହା କହିବି। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଧର୍ମରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ, ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଜନ୍ମ ଦିନରୁ, ସେ ଅବିନାଶୀ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିଲେ; ସେ ଜଗତର ଉତ୍ପାଦନ, ପାଳନ ଓ ନାଶର କାରଣ, ପ୍ରାଚୀନ ପୁରୁଷ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ ଆକାର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଏହି ଶାନ୍ତ ଓ ଏକାଗ୍ର ଭାବ ଦେଖି, ବାରମ୍ବାର 'ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର! ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର!' ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଖି, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାରେ ଜଳି, ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ମୋତେ ଜାଣନାହିଁ, ମୂଢ଼, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ନିତ୍ୟ ପ୍ରଭୁ ମୁଁ।' 'ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ବିପ୍ର ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିବା ପୁତ୍ର! ବିଷ୍ଣୁ କିଏ, ବ୍ରହ୍ମା କିଏ, ଇନ୍ଦ୍ର କିଏ, ଭାରୁଣ କିଏ?' 'ବାୟୁ, ସୋମ, ଈଶାନ, ପାବକ—ମୋତେ ସମାନ କିଏ? ମୋତେ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜା କର; ସଦା ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଅଲ୍ପ ଭାବେ ଦେଖ।' 'ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଯଦି ଜୀବନ ଚାହୁଁଛ, ଶୁଣ, ଯଦି କିଛି ଇଚ୍ଛା ଅଛି।' ଏହି ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣିଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଜନ୍ମାନ୍ତର ଜ୍ଞାନୀ, ତଥାପି 'ନାରାୟଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର!' ବୋଲି ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ଦୈତ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ସେ ଏହି ଭକ୍ତି ଶିଖାଇଥିଲେ। ସେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ଦ୍ୱାରା ଅତୀତ, ନିଜେ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଦୈତ୍ୟ ପୁତ୍ରମାନେକୁ ଶିଖାଇଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଉଲ୍ଲଂଘନ ଦେଖି, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦାନବମାନେକୁ କହିଲେ: 'ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ପୁତ୍ର, ଅନେକ ପ୍ରକାରରେ ମୃତ୍ୟୁ ଯୋଗ୍ୟ, ତାକୁ ମାରି ଦିଅ।' ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟଙ୍କ ଉକ୍ତି ପରେ, ସେମାନେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ଅବିନାଶୀ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଦୈତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କୁ ଯାହା କରିଥିଲେ, ସବୁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଫଳହୀନ ହେଲା। ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ଅଭିମାନ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ତେବେ ଭଗବାନ ନରସିଂହ ଆକାର ଧରି ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଶତ ନଖରେ ଭାଗ କରି ମାରି ଦେଲେ। ଦାନବ ଓ ତାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧୀମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, ପାପ ନାଶକ ବିଷ୍ଣୁ ଦାନବ ରାଜାଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଅଗ୍ନି ତାଳକୁ ଦେଉଥିବା। ନରସିଂହଙ୍କ ଭୟାନକ ଦହାଡ଼ରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲା; ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଯାଇଥିଲେ। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଦେବତା, ଅସୁର, ମହାନାଗ, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟମାନେ—ହରି ଓ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ—ସାହସ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଅସୁରମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦିଗ୍ଦିଗରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହା ପରେ, ନରସିଂହ ଦେବତା, ହଜାର ଆକାର, ହଜାର ବାହୁ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଚକ୍ଷୁ ଭାବେ ଥିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ମାୟାର ନାୟକ, ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ସାଧ୍ୟ, ଯମ, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ଥାନ-ସ୍ଥାନ ଓ ପୃଥିବୀ ପର୍ବତରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ପ୍ରଶଂସା କଲେ: 'ତୁମେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ତରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସାରରେ ସାର, ଆଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆତ୍ମାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ।' 'ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶବ୍ଦ ବ୍ରହ୍ମର ଆକାର, ମଙ୍ଗଳମୟ, ବାଣୀ ଉପରେ ଅତୀତ, ନିରାଧାର, ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉପରେ ଅତୀତ, ଅଶାନ୍ତି ନିର୍ମୁକ୍ତ।' 'ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଭୋଗୀ, ଯଜ୍ଞର ଆକାର, ଯଜ୍ଞୀମାନେକୁ ଫଳ ଦେଇଥିବା, ତୁମେ ମତ୍ସ୍ୟ, କୂର୍ମ ଆକାର ଧରି ଜଗତରେ ଉପସ୍ଥିତ।' 'ବରାହ ଓ ସିଂହ ଆକାର ଧରି, ଦେବତାଙ୍କ ରକ୍ଷା ପାଇଁ, ଦୈତ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛ।' 'ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପ ଉପଲକ୍ଷେ ତୁମେ ଖେଳ ଭାବେ ଅବତରଣ କରିଛ; ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ, ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ତୁମେ।' 'ତୁମେ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ରୁଦ୍ର, ତୁମେ ହିଁ ପିତାମହ; ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ତୁମେ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।