ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ରୁଦ୍ରାଣୀ ହେବା। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେବା।" ଏପରି ଭାବେ, ପୁଅ ଲାଗି ଧ୍ୟାନରତ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ଓ ବିଶ୍ୱର ଗୁରୁ ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ଚାରିଟିଏ ପାଦ ନେଇ ଦେଲେ। ତାପରେ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ବୋଲି ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା, ଯିଏ ବିଶ୍ୱର ଶିକ୍ଷକ, ସେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହାପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଗ୍ରହରେ, ସେ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନ ଯାହାକୁ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀ କୁହାଯାଏ, ଏହା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲା। ବିଶ୍ୱମାନ୍ୟ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ଏବଂ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ମନେ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ତାପରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ, ବିସ୍ତୃତ ଜ୍ଞାନ, ଶାସନ ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନର ସିଦ୍ଧି ଓ ବିରକ୍ତି ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଦିବ୍ୟ ଶିଶୁମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସେମାନେ ହଳଦୀ ମାଳା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଉଙ୍ଗୁୟେନ୍ତ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ହଳଦୀ ତୁର୍ବାନ, ହଳଦୀ ମୁହଁ ଓ ହଳଦୀ ଚୁଲି ସହିତ ଶୁଭ୍ର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଏଠାରେ ହଜାର ବର୍ଷ ରହିଲେ। ସେମାନେ ଯୋଗରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାଶୀଳ, ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗର ଶକ୍ତିଧାରୀ ଋଷି ଥିଲେ, ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ମହାଯୋଗ ଶିଖାଇ, ସେମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କ ଶରଣ ନେଇଥାନ୍ତି, ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି, ସେମାନେ ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି, ପବିତ୍ର ଓ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଥାନ୍ତି। ସେମାନେ ମହାଦେବ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି। ଏହିପରି ଏକ କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗରେ, ସଂସାରର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସ୍ୱୟଂଭୂ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହାକୁ ଆସିତ କଳ୍ପ କୁହାଯାଏ। ଏକ ମାତ୍ର ସମୁଦ୍ରରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ବିତିଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟିର ଇଚ୍ଛାରେ ଚିନ୍ତାଗ୍ରସ୍ତ ହେଲେ। ପୁଅ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦେହର ରଙ୍ଗ ଧ୍ୟାନ କରି କରି କଳା ହେଲା। ତାପରେ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଖିଲେ ଏକ ଶିଶୁ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ସେ କଳା ରଙ୍ଗର, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ। ସେ କଳା ବସ୍ତ୍ର, କଳା ତୁର୍ବାନ, କଳା ଜନ୍ୟୂ, କଳା ଚୁଡ଼ା, କଳା ମାଳା ଓ ଉଙ୍ଗୁୟେନ୍ତ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା, ଭୟଙ୍କର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟଦାୟକ ନୁହଁନ୍ତି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ପ୍ରାଣାୟାମରେ ଲୀନ, ତେଜସ୍ୱୀ, ମନରେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ରଖି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହିପରି, ବ୍ରହ୍ମା ଅଘୋରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ। ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତା ଅଘୋରା ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ତାଙ୍କ ପାଖରେ କଳା ମାଳା ଓ ଉଙ୍ଗୁୟେନ୍ତ ପିନ୍ଧିଥିବା କଳା ଶିଶୁମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ଚାରି ମହାତ୍ମା ଶିଶୁ ହେଲେ: କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣଶିଖ, କୃଷ୍ଣାସ୍ୟ, ଓ କୃଷ୍ଣବସ୍ତ୍ରଧୃକ୍। ଏହି ଶିଶୁମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ଏବଂ ପୁନି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ମହାଯୋଗ ଶିଖାଇଲେ। ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଗି, ସେମାନେ ନିର୍ଗୁଣ ଶିବଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ହେଲେ, ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହିପରି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅକ୍ଷୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ଏକ ଯୁଗ ଶେଷ ହେଲାପରେ, ଭୟଙ୍କର କଳିଯୁଗରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ତେବେ, ହରା ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହି ରୂପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ସଂହାର କରେ—ଏହାର କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ପାପ, ଯଥା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅପରାଧ, ଏବଂ ଅନେକ ଛୋଟ ଅପରାଧ ଧ୍ୱଂସ କରେ। ଏହିପରି ମୁଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାପ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ମନସିକ ଓ ବାଚିକ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରେ, ହେ ପିତାମହ। ଶରୀରୀକ, ମିଶ୍ର, ଅନୁସଙ୍ଗିକ, ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ, ଜନ୍ମଜାତ କିମ୍ବା ଅଜାନା ପାପ—ମୁଁ ସବୁ ଦୂର କରେ। ମାଆ ଓ ବାପାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଧ୍ୱଂସ କରେ।" "ଅଘୋର ମନ୍ତ୍ର ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ବାଚିକ ପାପ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ, ମନସିକ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅର୍ଦ୍ଧ। ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ବକ ପାପ ପାଇଁ ଚାରିଗୁଣା, କ୍ରୋଧରୁ ପାପ ପାଇଁ ଆଠଗୁଣା ଉଚ୍ଚାରଣ ଦରକାର। ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ବୀର ହତ୍ୟାକାରୀ ପବିତ୍ର ହୁଏ; ଗର୍ଭ ହତ୍ୟାକାରୀ ଦଶ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।" "ମାତୃ ହତ୍ୟାକାରୀ ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ଗୋହତ୍ୟା, କୃତଘ୍ନତା, ନାରୀହତ୍ୟା କିମ୍ବା ପାପି ମନୁଷ୍ୟ—ଦଶ ହଜାର ଥର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ମଦ୍ୟପାନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସେ ଜାଣି କିମ୍ବା ଅଜାଣି କରୁଥିଲେ ମଧ୍ୟ।" "ଏହି ଉପରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଭାରୁଣୀ ପାନ ପାଇଁ ତାହାର ଅର୍ଦ୍ଧ। ସ୍ନାନ ଛାଡ଼ି ଖାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଏବଂ ଦ୍ୱିଜ ଯିଏ ଜପ କରେନାହିଁ, ସେ ହଜାର ଥର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପବିତ୍ର ହୁଏ। ନବେଦ କରିନଥିବା କିମ୍ବା ଦାନ ନଦେଇ ଖାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ହଜାର ଥର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋର କିମ୍ବା ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ଚୋର—ମନରେ ଦଶ ମିଲିଅନ୍ ଥର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।" "ଅଚାର୍ଯ୍ୟପତ୍ନୀ ଗମନ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ମାତୃହତ୍ୟାକାରୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାକାରୀ—ସେମାନେ ମନରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପାପୀମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିବାରୁ ହେଉଥିବା ପାପ ମଧ୍ୟ ଏହା ସମାନ। ତଥାପି, ଦଶ ହଜାର ଥର ଉଚ୍ଚାରଣରେ ପାପ ଦୂର ହୁଏ; ପାପୀଙ୍କ ସହ ମିଶିଥିବା ପାଇଁ ଏକ ଲକ୍ଷ ଥର ମନରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ।