ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମୋର ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ରୋକ୍ତ ବିଧିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ସହିତ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ସ୍ଵର୍ଲିନେଶ୍ୱର ରୂପରେ ମୁଁ ନିଜେ ଏଠାରେ ଆସିଛି; ଏଠାରେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରୁଥିବା ଲୋକ କେବେ ବି ଆଉ କୌଣସି ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପଥ ଯୋଗୀମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଏଠାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ୍ଟକ ଥିବା ଦାନବକୁ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିଦେଇଥିଲି। ଏହିଠାରେ ମୁଁ ବାଘ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଗର୍ବିତ ଦାନବକୁ ବିଧ୍ଵଂସ କରିଥିଲି; ଏଠାରେ ମୁଁ ସଦା ବ୍ୟାଘ୍ରେଶ୍ୱର ନାମରେ ସ୍ଥିତ ଅଛି। ଏହି ବାଘ ରୂପୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଆଉ କେବେ ଦୁଃଖରେ ଆପଡ଼ିନାହିଁ; ଉତ୍ପଳ ଓ ବିଦଳ ନାମକ ଦୁଇ ଦାନବ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଧ୍ଵଂସ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଅହଂକାରୀ, ନାରୀ ହତ୍ୟାକାରୀ ଦାନବକୁ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିଥିଲେ; ଏଠାରେ ଏହି ଦେହ ଅବମାନ ସହିତ ଏକ ଗୋଲା ରୂପରେ ଧାରଣ କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରଥମେ, ମୁଁ ଗଣମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲି ଏବଂ ପଛେ ଚାଲିଗଲି; ଏହିଠାରେ ଏହା ମୋର ପ୍ରଧାନ ସ୍ଥାନ ଅଟୁଟ ଦୃଷ୍ଟି। ଦେବମାନେ ଏପରି ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଚାରିପାଖରେ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ; ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ଦୃଢ଼ ମନୁଷ୍ୟ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ଗଣ ହୋଇଯାନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ, ତୁମର ପିତା, ପର୍ବତ ରାଜା ହିମବତ୍ ମୋ ଆତ୍ମୀୟ ଏବଂ ଉପକାରୀ ସ୍ଥାନ ଜାଣି, ଲିଙ୍ଗ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ଏହାକୁ ଶୈଳେଶ୍ୱର ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ମିଳିଛି; ଏଠାରେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଦେଖିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଦେବୀ, ମନୁଷ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିନାହିଁ। ଏହି ନଦୀ, ଦେବୀ, ଭଗବାନ ଵରୁଣା, ପବିତ୍ର ଏବଂ ପାପ ହରଣ କରିଥିବା; ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଶୋଭା ଦେଇ, ଜାହ୍ନବୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛି। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲିଙ୍ଗ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି; ଏହା ସଂଗମେଶ୍ୱର ନାମରେ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଦିବ୍ୟ ନଦୀମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କରି ଓ ସଂଗମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜିଥିବା ଶୁଭ ମନୁଷ୍ୟ କିପରି ପୁନଃଜନ୍ମକୁ ଭୟ କରିପାରିବ? ଏହି କ୍ଷେତ୍ରକୁ ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବରେ ଗଣନା କରିଥିଲି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ପରମ ଆଶ୍ରୟ; ଏବଂ କ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ନିଜେ ପ୍ରଧାନ ସ୍ଥାନ ଗ୍ରହଣ କରିଛି। ଏହାକୁ ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦେବ ଦାନବମାନେ ଜାଣନ୍ତି; ଏହା ପ୍ରକୃତରେ ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ମୋର ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବାମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। ଯୋଗୀମାନେ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ଜ୍ଞାନ ଯୋଗରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ, ଏହି ମଧ୍ୟମେଶାନ ଦେଖି ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଦୁଃଖ କରିନାହିଁ। ଏହି ଲିଙ୍ଗ ଶୁକ୍ର, ଭୃଗୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାପିତ; ଏହା ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧ ଓ ଅମରମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହାକୁ ଦେଖି ଶିଷ୍ଟ ଲୋକ ତୁରନ୍ତ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳନ୍ତି; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ତାଙ୍କୁ ସଂସାରରେ ବନ୍ଧିନାହିଁ। ଦୀଘା ଦିନ ପୂର୍ବେ, ଦେବକଣ୍ଠକ ନାମକ ଦାନବ ଶ୍ୟାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କଠାରୁ ବର ମିଳି, ଗୋମାୟୁ ନାମରେ ବନ୍ଧନ ଭୟରେ ଥିଲେ— ତାଙ୍କୁ ମୁଁ, ହିମବତ୍ କନ୍ୟା, ଜମ୍ବୁକେଶ ରୂପରେ ବିଧ୍ଵଂସ କରିଥିଲି; ଏହିପରି ଭାବରେ ମୁଁ ଆଜି ପ୍ରଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦେବ ଦାନବମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହି ଦେବତାଙ୍କ ନାୟକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହମାନେ, ଶୁକ୍ର ମୁଖ୍ୟ ହୋଇ, ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି। ପାର୍ବତୀ, ଏହି ଶୁଭ ଲିଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖ; ଏଗୁଡ଼ିକ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରନ୍ତି; ଏହି ଭାବରେ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ମୋର ଆଶ୍ରୟ ଭାବରେ ଗଣନା କରାଯାଏ। ମୁଁ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ମୋର କ୍ଷେତ୍ରରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛି; ଏବେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ ଶୁଣ: ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଚାରିପଟେ ଚାରି କ୍ରୋଶ ଯାଏଁ ବିସ୍ତୃତ ଅଛି। ଶୁଭାଙ୍ଗିନୀ, ଏହା ଏକ ଯୋଜନ ମାପରେ ଅଛି; ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ଏହା ଅମରତ୍ୱ ଦେଇଥାଏ। ମୁଁ ମହାପର୍ବତ ଏବଂ କେଦାରରେ ସ୍ଥିତ। ଏହି ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଗଣ ଅବସ୍ଥା ପାଇଁ; ଏଠାରେ ନିଶ୍ଚିତ ମୁକ୍ତି ମିଳିଥାଏ। ଏଠାରୁ ଗାଣପତ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ପାଯାଏ, ଏହା ଉତ୍ତମ ମୁକ୍ତି। ଏହିପରି ଭାବେ, ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ମହାଳୟ, କେଦାର ଓ ମଧ୍ୟମ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର କ୍ଷେତ୍ର ଅବିମୁକ୍ତ ଭାବରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। କେଦାର, ମଧ୍ୟମ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ମହାଳୟ ନାମକ ସ୍ଥାନ ଏହିପୃଥିବୀରେ ମୋର ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, କିନ୍ତୁ ଏହିଠାରେ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ। ଏଠାରୁ ଏହି ଜଗତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବାରୁ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଶୁଭ; ମୁଁ କେବେ ବି ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିନାହିଁ, ତେଣୁ ଏହାକୁ ଅବିମୁକ୍ତ ଭାବରେ କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ ମୋର ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସଂସାର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳନ୍ତି। ଶୈଳେଶ, ସଂଗମେଶ, ସ୍ଵର୍ଲିନ, ମଧ୍ୟମେଶ୍ୱର, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ଈଶାନ, ଗୋପ୍ରେକ୍ଷ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ, ଉପଶାନ୍ତ, ଶିବ, ପ୍ରାଚୀନ ସ୍ଥାନର ନିବାସୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର, ବ୍ୟାଘ୍ରେଶ ଓ ଜମ୍ବୁକେଶ୍ୱର— ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପୁନଃ ସଂସାରର ଦୁଃଖର ମହାସାଗରରେ ଜନ୍ମ ନେଇନାହିଁ। ଏପରି କଥା କହି, ମହାଦେବ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଦୃଷ୍ଟି ପାତିଲେ। ସେଠାରେ ସ୍ଥିତ ଦେବମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେଖି, ଏହି ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନ ହଠାତ୍ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଗଲା, ଜଣେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେବା ପରି। ତାପରେ, ପଶୁପତିଙ୍କର ସିଦ୍ଧ ଅନୁୟାୟୀମାନେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଶୁଧ୍ଧ ଭସ୍ମରେ ଧଳା ଦୀପ୍ତିମାନ, ମହାତ୍ମା ମହେଶ୍ୱର ଭକ୍ତମାନେ, ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଅନେକ ଶତ ଭକ୍ତମାନେ ଆସି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ, ଏବଂ ଯୋଗେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୁନଃ ପୁନଃ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ଯୋଗ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହେଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ, ଈଶ୍ୱରରେ ଲୀନ ହେବା ପରି ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦାଉ; ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଉମାଙ୍କ ନାଥ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେ, ପରମ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଏକା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦିଗ୍ବ୍ୟାପୀ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିଜେ ଭିତରେ ଧାରଣ କଲେ।