ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ନିର୍ଯାତି ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନଃ ଫେରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର। ଏହା ପରେ, ଏକତିସ କଳ୍ପକୁ 'ପୀତବାସା' ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ଯେଉଁଥିରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରହ୍ମା ପୀତବାସା ରୂପେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରେ ଅନ୍ତର୍ମୁଖ ହୋଇଥିଲେ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୁବକ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯିଏ ପୀତବାସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଶରୀର ପୀତ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଲିପ୍ତ, ପୀତ ମାଳା, ପୀତ ବସ୍ତ୍ର, ସୁନା ଯଜ୍ଞୋପବୀତ, ପୀତ ପଗଡ଼ି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୁଜାରେ ସୁସଜ୍ଜିତ ଥିଲେ। ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଯୁବକଙ୍କୁ ଦେଖି, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ବ୍ରହ୍ମା ମନରେ ଏହି ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଦେଖିଲେ ମାହେଶ୍ୱରୀ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁହଁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଭୂମିର ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ୟପକ ରୂପ। ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ପା, ଚାରିଟି ମୁହଁ, ଚାରିଟି ଭୁଜା, ଚାରିଟି ଅଂଶ, ଚାରିଟି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରିଟି ଶଙ୍ଖ, ଚାରିଟି କ୍ଷୁଦ୍ର ଦାନ୍ତ, ଚାରିଟି ମୁଖ ଥିଲା। ଏହି ତିରିଶିଟି ଗୁଣରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ଚାରି ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ମହାଦେବୀ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶକ୍ତି, ଦୀପ୍ତିମାନ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି— ପୁନି, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ପୁନିପୁନି ଗାଇଲେ: "ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ।" "ଆସ, ଆସ, ମହାଦେବୀ!"—ଏହିପରି କହି, ହାତ ଜୋଡି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ଏବଂ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ରୁଦ୍ରାଣୀ ହେବା; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର କ୍ଷେମ ନିମିତ୍ତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେବା।" ଏପରି, ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଜଗତ୍ର ଶିକ୍ଷକ, ଚାରି ପା ଥିବା ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଏପରି, ଧ୍ୟାନ ଯୋଗରେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଜାଣି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉଦ୍ୟମରେ, ସେ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀର ଧ୍ୟାନ କଲେ; ଏହିପରି ଏହି ବେଦ ଜ୍ଞାନ 'ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀ' ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ପୃଥିବୀର ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ମନ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହା ପରେ, ମହାଦେବ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ, ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନ, ଶାସନ ଶକ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତି ଏବଂ ବିରାଗ୍ୟ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କର ପାଶ୍ୱାଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟ ପିଲାମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପୀତ ମାଳା ଏବଂ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ପୀତ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗାଇଥିଲେ। ପୀତ ପଗଡ଼ି, ପୀତ ମୁହଁ, ପୀତ ଚୁଲିରେ ସୁସଜ୍ଜିତ, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ତେଜରେ ରହି, ଏଠାରେ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଯୋଗରେ ନିପୁଣ, ତପସ୍ୱି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ କ୍ଷେମ ଆଶାରେ, ଧର୍ମ ଏବଂ ଯୋଗର ଶକ୍ତିରେ ସମ୍ପନ୍ନ, ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ। ମହାୟୋଗର ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସେମାନେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଲିନ ହେଲେ; ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶରଣ ନେନ୍ତି— ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମନ, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସମସ୍ତେ, ପାପ ଛାଡି, ପବିତ୍ର ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ମହାପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଲିନ ହେଇଥିଲେ, ପୁନଃ ଜନ୍ମରେ ଫେରିନାହାନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ଏହି କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲା; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗରେ, ସ୍ୱୟଂଭୁ ବ୍ରହ୍ମା ଆଉ ଏକ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା 'ଅସିତ' କଳ୍ପ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ। ଏକ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ଏକ ମହାସାଗରରେ ବିତିଗଲା, ବ୍ରହ୍ମା ଜୀବସୃଷ୍ଟିର ଆଶାରେ ଚିନ୍ତା ଏବଂ ଉଦ୍ବେଗରେ ଲିନ ହେଲେ। ପୁତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିର ଆଶାରେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ରଙ୍ଗ ଧ୍ୟାନରେ କଳା ହେଲା। ଏହା ପରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବ୍ରହ୍ମା ଏକ କଳା ଦୀପ୍ତିମାନ ପିଲାକୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ନିଜ ତେଜରେ ଚମକୁଥିଲେ। ସେ କଳା ବସ୍ତ୍ର, କଳା ପଗଡ଼ି, କଳା ଯଜ୍ଞୋପବୀତ, କଳା ଚୁଡ଼ା, କଳା ମାଳା ଏବଂ କଳା ଉଙ୍ଗନ୍ତ ଲଗାଇଥିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା, ଭୟଙ୍କର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟ ଦେଇନଥିଲେ; ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଏବଂ କଳା-ପିତା ରଙ୍ଗରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଲିନ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ରଖି, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ, ଶରଣ ନେଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଅଘୋରକୁ ବ୍ରହ୍ମାର ରୂପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏହିପରି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହେଲେ— ଅଘୋର ଦେବତା, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ଏହା ପରେ, ତାଙ୍କର ପାଶ୍ୱାଦ୍ୱାରା କଳା ପିଲାମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ, କଳା ମାଳା ଏବଂ ଉଙ୍ଗନ୍ତରେ ସୁସଜ୍ଜିତ। ଚାରି ଜଣ ମହାତ୍ମା ପିଲା ଜନ୍ମ ନେଲେ: କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣ-ଶିଖା, କୃଷ୍ଣ-ଆସ୍ୟ, କୃଷ୍ଣ-ବସ୍ତ୍ରଧୃକ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ, ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମହାୟୋଗ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ଯୋଗରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ନିଜ ମନକୁ ଶିବରେ ଲିନ କରି, ଶିବଙ୍କର ନିର୍ଗୁଣ ଆଶ୍ରୟ ପାଇ, ଜଗତ୍ର ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଆବାସ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହିପରି, ଏହି ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ସୁଜ୍ଞାନମାନେ ମଧ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି କଳ୍ପ ଶେଷ ହେଲା; ଭୟଙ୍କର କୃଷ୍ଣ ଯୁଗରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପରେ ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହା ପରେ, ହରା ଖୁସି ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଏହି ରୂପ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ବିନାଶ କରିବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" "ଓ ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ପାପ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଅପରାଧ ନାଶ କରିବି।" "ଏହିପରି, ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞ, ମୁଁ ଦ୍ୱିତୀୟ ପାପ, ଭୟଙ୍କର ମନସିକ ଏବଂ ଭାଷା ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥିବା ଅପରାଧ ମଧ୍ୟ ଦୂର କରିବି।