ସେଠାରେ ଅନେକ ଅପ୍ସରାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖୁସି ଚିଡ଼ିଆମାନେ ସହ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଉତ୍ସବ ମନ୍ଦିର ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ନୃତ୍ୟରତ ଶୁଆମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହା ସବୁତିରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲା, ସିଂହମାନଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଓ ଜଳପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହିତ ଚିତ୍କାର ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଉତ୍ସାହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଗନ୍ଧକ ଓ କଦମ୍ବ ମୃଗମାନେ ଚାରାଖାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଅଙ୍କୁର ଓ ଫୁଲର ଗୁଛ ଛିଟିଯାଉଥିଲା। ଅନ୍ୟଏଠି ଅନେକ ପ୍ରକାର ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଆଠିଆ ତାଳା ଓ ଝିଳିମିଳି ହେଉଥିଲା। ଏହି ସ୍ଥାନ ବହୁ ପ୍ରକାର ଗଛର ଗୁଛରେ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ନୀଳକଣ୍ଠ ମୟୂରମାନେ ଏହାକୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ, ଚିଡ଼ିଆମାନଙ୍କର ଖୁସିର କୁହୁକୁହା ଏହି ପ୍ରାକୃତିକ ସ୍ୱରଗକୁ ଅନନ୍ୟ କରିଦେଇଥିଲା। ଫୁଲ ଲଗା ଡାଳିରେ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠୁଥିଲେ, ତରୁଣ କିଶଳୟର ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଏଠିକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରୁଥିଲା, ଉଚ୍ଚ ଡାଳି ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଉତ୍ତୁଙ୍ଗ କରିଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ରୂପବତୀ କିମ୍ପୁରୁଷ କନ୍ୟାମାନେ ଖେଳିବା ଓ ରମ୍ୟତାରେ ଅନୁଭୂତି କରୁଥିଲେ। ଏଠିର ଶିଖରମାନେ ପରିବେଶକୁ ଅରୁଣ କପୋତମାନଙ୍କର କୁହୁକୁହାରେ ଗୁଞ୍ଜାମୟ କରିଦେଇଥିଲା, ଧଳା ଏବଂ ମନୋହର ଶିଳାମାନେ ମেঘର ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ। ହଂସମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ଫୁଲ ଭରା ତଳାକୁ ଭାଗାଇ ଦେଉଥିଲେ, ଏଠି ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଓ କମଳ ଏଠିକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରୁଥିଲା, ଦିବ୍ୟ ପଥମାନେ ତଳା ଓ ପୋକରୀରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ଏଠିର ଜଙ୍ଗଲ ଓ କୁଞ୍ଜ ରାସ୍ତାରେ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଫୁଲର ଶାରି ଲାଗିଥିଲା। ଉଚ୍ଚ ଡାଳିରେ ନୀଳ ଫୁଲର ଗୁଛ ଧରିଥିବା ଏଠିର ଅଶୋକ ଗଛମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଓ ଦୋଲାୟମାନ ଶିଖର ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆଲୋକରେ ତାଙ୍କ ରୂପ ଅଧିକ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲା, ତିଳକ ଫୁଲ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା, ତଳେ ଛାୟାରେ ଶୁଇଥିବା ମୃଗମାନେ ଜାଗି ନବପତ୍ର ଚବାଉଥିଲେ। ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଜଳ ହଂସମାନଙ୍କ ପଖ ହଳଚଳରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲା, ତଟରେ ତରୁଣ କଦଳୀ ଗଛମାନେ ମୟୂରମାନଙ୍କ ନୃତ୍ୟରେ ନାଚୁଥିଲେ। କେଉଁଠି ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତି ମୟୂରପିଛ ଭୂମିକୁ ରଙ୍ଗିଥିଲା, କେଉଁଠି ଖୁସିରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ଶୁଆମାନେ ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। କେଉଁଠି ମୃଗମାନେ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରୁଥିଲେ, କେଉଁଠି ଫୁଲ ରାଶିରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲା। ଅନ୍ୟଏଠି କିନ୍ନର କନ୍ୟାମାନେ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ବୀଣା ଥିଲା। କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଋଷିମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଗଛ ଘେରାଯାଇଥିଲା, ତାଙ୍କ ମୂଳରେ ଫଳ ରାଶି ହେଉଥିଲା, ଭୂମି ଉପରେ ଏକାଏକି ଫୁଲ ଛିଟିଯାଇଥିଲା। ଉଚ୍ଚ କଥଳି ଓ ମହୁଆ ଗଛମାନେ ଏଠି ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଗଛର ଗୁଛ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଆମ୍ର ଓ କଦମ୍ବ ଫୁଲ ମଧୁମକ୍ଷୀର ଝୁଣ୍ଡରେ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା। ଫୁଲ ରାଶି ନେଇ ବାୟୁ ଚଞ୍ଚଳ ଜଳକୁ ମନୋହର କରୁଥିଲା, ଆନନ୍ଦରେ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଜଙ୍ଗଲ ଝାଡ଼ିରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। କୁଞ୍ଜରେ ଭୟଭୀତ ମୃଗମାନେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚଉଁଡ଼ାଯାଉଥିଲେ। ତିଳକ ଗଛମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ ହେଉଥିଲେ, ଅଶୋକ ଗଛ ହଳଦି, ଲାଲ ଏବଂ ଗେରୁଆ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା। ଏଠି ଫୁଲ ଓ ଉଚ୍ଚ ଡାଳିର ରାଶି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। କେଉଁଠି ଭୂମି କଜଳ ଭଳି କଳା ଫୁଲରେ ଆଛାଦିତ ଥିଲା, କେଉଁଠି ପ୍ରବାଳ ଭଳି ଲାଲ ଓ କେଉଁଠି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ହେଉଥିଲା। ପୁନ୍ନାଗ ଗଛ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ପକ୍ଷୀର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଲାଲ ଅଶୋକ ଗଛର ଡାଳି ଭାରି ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମନୋହର କୁଞ୍ଜରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ଭିତରେ ଖେଳୁଥିଲେ। ଏପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ହିମଶିଖର ଶିଲାନ୍ଦିର କନ୍ୟା ଓ ପ୍ରିୟ ଗଣେଶମାନେ ସହିତ, ଦେବୀଙ୍କୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖେଇଲେ, ଯେଉଁଠି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗଛ ଓ ପ୍ରାଣୀ ଉଲ୍ଲାସରେ ରହୁଥିଲେ। ଏଠିରେ ଦିବ୍ୟ ଓ ଶୁଭ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶିବ ଦେବୀଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ, ଏବଂ ହିମବନ୍ଧୁ କନ୍ୟା ଭକ୍ତିସହିତ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କଲେ। ଏପରେ, ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ ଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖି, ଦେବୀ ଗଣେଶ ଓ ନନ୍ଦିମୁଖ ସହିତ ପ୍ରଣାମ କରି ଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋତେ ଯେଉଁ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖାଇଲେ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ଏବେ ଦୟାକରି ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳର ସମସ୍ତ ମହିମା ପୁନି କହନ୍ତୁ। ହେ ଦେବଦେବ, ବୃଷଧ୍ୱଜ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଅବିମୁକ୍ତର ମହତ୍ତ୍ୱ ଆମକୁ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କହିଦିଅନ୍ତୁ।” ଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଦେବଦେବ ଭଗବାନ ଦୟାକରି ତାଙ୍କ ଅତି ମନୋହର କମଳମୁଖ ଗନ୍ଧ ନିଶ୍ୱାସ କରି, ହସି, ଗିରିଜାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଏହି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁପ୍ତ କ୍ଷେତ୍ର, ବାରାଣସୀ, ସଦା ମୋର; ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଏଠି, ହେ ଦେବୀ, ଯେଉଁମାନେ ମୋର ନିୟମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ବିଭିନ୍ନ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରି ମୋର ଲୋକକୁ ଅଭିଲାଷା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠି ରହନ୍ତି। ସେମାନେ ଏଠି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ କରନ୍ତି, ମନ ଏକତ୍ର କରି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରି, ଏହି ଗଛ ଓ ପକ୍ଷୀରେ ଶୋଭିତ ସ୍ଥାନରେ ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ଏଠି ପଦ୍ମ ଓ କମଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତଳା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ, ଅପ୍ସରା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସଦା ସେବା କରନ୍ତି; ଏହି ଶୁଭ ସ୍ଥାନ ଦୀପ୍ତିମାନ। ମୁଁ ସଦା ଏଠି ବସିବାକୁ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ; ଏହାର କାରଣ ଶୁଣ: ମୋର ମନ ଏଠି ଲଗାଇଛି, ଏଠିରେ ମୋର ଭକ୍ତା ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ମୋତେ ଅର୍ପଣ କରି ବସିଥାନ୍ତି। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଏପରି ମୋକ୍ଷ ମିଳେନାହିଁ; ଏଠି ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ହୁଏ, ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ମୋକ୍ଷ ପାଆନ୍ତି।