ଓଡ଼ିଆ କଥାରେ ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ଜଡା ଉପାସନା ଭାବରେ କୁହାଯାଉଛି: ‘ଓ’ ଅକ୍ଷରର ତିନିଟି ଅଂଶ—‘ଅ’, ‘ଉ’ ଏବଂ ‘ମ’—ଏହି ତିନିଟି ଅଂଶ ଯୋଗରେ ଓମ୍ ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଏ, ଯେଉଁଠାରେ ‘ଅ’ ଅକ୍ଷର ଅବିନାଶୀ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ‘ଉ’ ଏହା ସହିତ ଯୁକ୍ତ ହୁଏ, ଏବଂ ‘ମ’ ଏହି ଦୁଇଟି ସହିତ ଏକତ୍ର ହୁଏ। ଏହି ଓମ୍ ଅକ୍ଷର ତିନି ମାପର, ତିନି ଭାଗର ଅଂଶକୁ ଅନୁସୂଚିତ କରେ। ‘ଅ’ ଅକ୍ଷର ଏହି ପୃଥିବୀ ଲୋକ, ‘ଉ’ ଅନ୍ତରିକ୍ଷ ଲୋକ, ଏବଂ ‘ମ’ ଶ୍ବର ଶ୍ୱର୍ଗ ଲୋକକୁ ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରେ। ଓମ୍ ତିନି ଲୋକର ନିମିତ୍ତ, ଏହାର ଶିର ଉଚ୍ଚତମ ଶ୍ୱର୍ଗ, ଏବଂ ଏହି ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଅଂଶ ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ଅବସ୍ଥା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ। ଏହି ଅଂଶର ଅମାପ୍ୟ ଅଂଶ ରୁଦ୍ରର ଲୋକ, ଏବଂ ଅମାପ୍ୟ ଅବସ୍ଥା ଶିବର ସ୍ଥିତି। ଏହି ବିଶେଷ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସ୍ଥିତିକୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସେଥିପାଇଁ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଧ୍ୟାନରେ ସଦା ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି, ସେ ଏହି ଅମାପ୍ୟ, ଅବିନାଶୀ ଅକ୍ଷରକୁ ଶ୍ରମରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଶାଶ୍ୱତ ସୁଖ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ଓମ୍ ଉଚ୍ଚାରଣର ପ୍ରଥମ ମାପ ଛୋଟ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଲମ୍ବା, ତୃତୀୟ ଦୀର୍ଘ। ଏହି ମାପଗୁଡ଼ିକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଅନୁସୂଚିତ କରିବା ଉଚିତ; ଯେତେକି ଅଂଶ ଅନୁଭବ କରିପାରିବା, ସେତେ ଅଂଶ ପ୍ରୟୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠାରେ କେହି ନିଜ ଅନ୍ତରରେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, ମନ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧିକୁ ଧ୍ୟାନ କରେ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ମାପର ଅଧା ଅଂଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଫଳ ମିଳେ, ତାହା ଶୁଣ। ଏକ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ପ୍ରତିମାସ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ଲୋକ ଯେତେ ଫଳ ପାଇଥାଏ, ଏହି ମାପର ଅଭ୍ୟାସରେ ସେହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ବହୁ ଦାନଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଫଳ ମିଳେନାହିଁ; ଠିକ୍ ଭାବରେ ମାପର ଅଭ୍ୟାସ କରିଲେ ଏହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ମାପଗୁଡ଼ିକୁ ମଧ୍ୟରେ ‘ପ୍ଲୁତ’ ନାମକ ମାପ ନିର୍ଦ୍ଦେଶିତ; ଗୃହସ୍ଥ ଏବଂ ଯୋଗୀମାନେ ଏହି ମାପକୁ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ମାପକୁ ଅଷ୍ଟ ଶକ୍ତି—ଅଣିମା ଆଦି ଶକ୍ତିରେ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ; ଏହି କାରଣରେ, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ଏହି ମାପର ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଯୋଗରେ ଏକତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ଥିବା, ଆତ୍ମାକୁ ଜଣାଯିବା, ଦ୍ୱିଜମାନେ, ସମସ୍ତ ଫଳ ପାଇଥାଏ। ଏହି କାରଣରେ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଶୁପତ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ଚିନ୍ତନ କରିବା ଉଚିତ; ଏମିତି ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମାଜ୍ଞାନୀମାନେ, ତାଙ୍କୁ କେହି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁ ଆତ୍ମା ଚିନ୍ତନରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଛନ୍ତି, ସେ ଋକ୍, ଯଜୁର, ସାମ ଓ ବେଦ, ଉପନିଷଦ ଏବଂ ଯୋଗ ଜ୍ଞାନ ପାଇଥାଏ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ସେ ଆରେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ; ଗର୍ଭ ମାର୍ଗକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ଶାଶ୍ୱତ ପଦକୁ ପାଇଯାଏ। ଯେପରି ଏକ ପକ୍କା ଫଳ ଗଛରୁ ପବନ ଦ୍ୱାରା ଖସିଯାଏ, ସେପରି ରୁଦ୍ରକୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ ପାପ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଯେଉଁଠାରେ ରୁଦ୍ରକୁ ନମସ୍କାର ହୁଏ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ନିଶ୍ଚିତ; ଅନ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିଲେ ସେଉଁ ଫଳ ମିଳେନାହିଁ। ଏହି କାରଣରେ, ଯୋଗୀମାନେ ଦିନକୁ ତିନି ଥର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ, ଦଶଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମର ବିସ୍ତାର ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି, ଧ୍ୟାନ ରଖିଥିବା ଲୋକ ନିଜ ଶରୀରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଲେ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଥାଏ, ତିନି କୁଳକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥାଏ। କିମ୍ବା, ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପ ଦେଖି, ବାରାଣସୀର ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଯାଇ ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଯାଏ। ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ଜଣେ ମନୁଷ୍ୟ ନିଜ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିଥାଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ; ଶ୍ରୀପର୍ବତରେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ସେ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ର ହୋଇଥାଏ—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଅବିମୁକ୍ତ ଉତ୍ତମ ଫଳ, ସଦା ଜୀବମାନେ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସଦା ଏହାର ସେବା କରିବା ଉଚିତ, ବିଶେଷ କରି ମୃତ୍ୟୁ ସମୀପ ଆସିଲେ। ଏପରି, ବାରାଣସୀ ଏତେ ପବିତ୍ର ହେଲେ, ମନ୍ତ୍ରୀ ସୂତ, ତୁମେ ଏହାର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କୁହିବା ଉଚିତ। ଆମେ ଏହି ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଁ ବ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଏବଂ ପାରମ୍ପରିକ ଭାବରେ ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ। ମୁଁ ଏହି ବାରାଣସୀର ଅବିମୁକ୍ତ କ୍ଷେତ୍ରର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା, ଭବ ଭଗବାନଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କୁହିବି। କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ମୁଁ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠତାକୁ ବିବରଣ କରିପାରିବିନାହିଁ। ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଶଙ୍କର ନବବଧୂ ହେଇ, ହିମବତ୍ ଶିଖରରୁ ହେମବତୀ ଦେବୀ ଓ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହ ବାରାଣସୀକୁ ଆସିଥିଲେ। ବାରାଣସୀରେ ଶଙ୍କର ଅବିମୁକ୍ତେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଦେଖାଇ ନିଜ ନିବାସ କଲେ। ବାରାଣସୀ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ଶ୍ରୀପର୍ବତ, ମହାଲୟ, ତୁଙ୍ଗେଶ୍ୱର, କେଦାର—ଯେଉଁଠାରେ ଏକ ତପସ୍ୱୀ ବସିଥାଏ— ଯଦି ତପସ୍ୱୀ ଏକ ଦିନ ମଧ୍ୟ ପାଶୁପତ ଯୋଗ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ କୁ ତ୍ୟାଗ କରି ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ, ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନରେ ବସିବା ଉଚିତ—ଶର୍ବଙ୍କ ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ୟାନ, ଯାହା ରୁଦ୍ର ନିଜ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏକ ଚମତ୍କାର ଦିବ୍ୟ ମହଲ ସହିତ। ସେ ସମୟରେ, ସ୍ୱୟଂ ପରମେଶ୍ୱର, ନନ୍ଦୀ ଓ ହେମବତୀ ସହିତ, ଏହି ଅତିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନକୁ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ପରମେଶ୍ୱର ଭବ, ଶଙ୍କର, ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ଅବିମୁକ୍ତର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ବ୍ୟାପକ କଥା କହିଥିଲେ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଉଦ୍ୟାନ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଫୁଲ ଗଛରେ ଅଳଙ୍କୃତ, ଲତାରେ ମନୋହର, ଚାରିପାଖା ରଙ୍ଗିନ ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ଫୁଲ ଓ କେତକା ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା। ଏହି ଉଦ୍ୟାନ ସବୁଠି ସୁଗନ୍ଧିତ ତମାଳ ଜଙ୍ଗଲ ଓ ବକୁଳ ଗଛର ଗୁଛରେ ଭରିଥିଲା, ଶତାଧିକ ଫୁଲିଥିବା ଅଶୋକ ଓ ପୁନ୍ନାଗ ଗଛରେ ମଧୁମକୁଳୀମାନେ ଝୁମୁଥିଲେ। ଏଠାରେ କିଛି ସ୍ଥାନରେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ଫୁଲର ରେଣୁରେ ଲଗା ଚିଡ଼ିମାନେ ମନୋହର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସବୁଠି କୁଞ୍ଚ, ରକ୍ତହଂସ, ମଦିରା ଦାତ୍ୟୁହ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।