ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ବାମଦେବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କଲେ । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଓ ଧ୍ୟାନରେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ବିଦିପ୍ରକାର ପୂଜା କରାଯାଇଲା । ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଭାବନାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବୁଝି, ମହାଦେବ ପିତାମହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ପିତାମହ, ପୁଅ ପାଇଁ ତୁମେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରିଛ, ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବ ।” “ତୁମେ ମୋତେ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବରେ ଦେଖିଛ, ପ୍ରଶଂସା କରିଛ; ଏହି ଧ୍ୟାନର ସାମର୍ଥ୍ୟରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ମୋତେ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଧାରକ, ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ।” ଏହିପରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଚାରିଜଣ ମହାତ୍ମା କୁମାର ଜନ୍ମ ନେଲେ—ବିରଜା, ବିବାହୁ, ବିଶୋକ ଓ ବିଶ୍ଵଭାବନା । ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବ୍ରହ୍ମ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଲାଲ ଜାମା, ଲାଲ ମାଳା, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଏବଂ ଲାଲ ଧୂଳିରେ ଶୋଭିତ । ଏହି ଚାରି ମହାତ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ, ଶୂର ଓ ଦୃଢ଼ଚିତ୍ତ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବ୍ରହ୍ମପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ । ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିତୀୟଜନ୍ମା, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ—ଏଠାରୁ ପୁନଃ ଫେରିବା ନାହିଁ । ଏମିତି ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବାମଭାଗୀୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜି, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ ହୁଏ । ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ । ଏହା ପରେ, ଏକତିସତମ କଳ୍ପ “ପୀତବାସା” ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବ୍ରହ୍ମା ପୀତବାସା ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ । ସେଠି, ପୁଅ ଲାଗି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଯୁବକ ଦେଖାଦେଲେ, ଯିଏ ପୀତବର୍ଣ୍ଣୀୟ ବସ୍ତ୍ର, ପୀତ ଚନ୍ଦନ, ପୀତ ମାଳା, ସୁନା ଜନେଉ, ପୀତ ମୁକୁଟ ଓ ଦୃଢ଼ ବାହୁ ନେଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନରେ ଏହି ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ । ସେହି ସମୟରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ, ମହାଦେବଙ୍କ ମୁଖାଗ୍ରରୁ ମହେଶ୍ୱରୀ, ଏହି ପୃଥିବୀର ବିଶ୍ୱରୂପୀ ଦେବୀ, ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେଠି, ଚାରି ପାଉ, ଚାରି ମୁହଁ, ଚାରି ବୁକ୍କ, ଚାରି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରି ସିଂହ, ଚାରି ଦାଁତ, ଚାରି ମୁଁହ ଥିଲା । ଏଇ ଦେବୀ ଏକତିସ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିଲେ । ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ପୁନଃପୁନି ଗାଇଲେ—“ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ” । “ଆସ, ଆସ, ମହାଦେବୀ !”—ଏହିପରି କହି, ହାତ ଜୋଡି, ସେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ । ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲେ । ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ରୁଦ୍ରାଣୀ ହେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେବ ।” ଏପରି, ପୁଅ ଲାଗି ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ, ଚାରି ପାଉ ଥିବା ଏହି ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ ଦାନ କଲେ । ଯୋଗ ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା, ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ । ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ, ସେ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ; ଏହିପରି ଭାବେ ବେଦମୟ ରୌଦ୍ରୀ ଗାୟତ୍ରୀ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭାବିତ ହେଲା । ବ୍ରହ୍ମା, ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନରେ ଶରଣ ନେଲେ । ତେଣୁ, ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଯୋଗ, ବିଶାଳ ଜ୍ଞାନ, ଆଧିପତ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଲାଭ ଓ ବିରାଗ୍ୟ ଦାନ କଲେ । ଏହା ପରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦେହରୁ ଦିବ୍ୟ ପୀତବସ୍ତ୍ରପରିଧାନ କରିଥିବା, ପୀତ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିବା କିଛି ଶିଶୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ । ସେମାନେ ପୀତ ମୁକୁଟ, ପୀତ ମୁହଁ, ପୀତ କେଶ ନେଇ, ଶୁଦ୍ଧ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ ଓ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତାଁଠାରେ ବସିଲେ । ଏହି ଶିଶୁମାନେ ଯୋଗ ଶକ୍ତି, ତପସ୍ୟାରେ ଆନନ୍ଦ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେର ମଙ୍ଗଳ ଇଚ୍ଛା, ଧର୍ମ ଓ ଯୋଗର ଶକ୍ତି ନେଇ, ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ । ପରେ, ସେମାନେ ମହାୟୋଗ ଶିଖ୍ୟା ଦେଇ, ପୁନଃ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଲୀନ ହେଲେ । ଏହିପରି, ଯେଉଁମାନେ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ, ମନ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦମନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ରହ୍ମପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୁଏ । ସେମାନେ ମହାଦେବ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଓ ପୁନଃ ଜନ୍ମ ନାହିଁ । ଏହା ପରେ, ସେଇ କଳ୍ପ ସମାପ୍ତି ପରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ்ଯୁଗରେ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ପୁନଃ “ଅସିତ” ନାମରେ ଏକ ନୂତନ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ କଲେ । ଏହି କଳ୍ପରେ, ଏକ ମହାସାଗର ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ଦିବ୍ୟ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା । ବ୍ରହ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିର ଇଚ୍ଛାରେ, ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖରେ ଲୀନ ହେଲେ । ପୁଅ ଆଶାରେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦେହ ଅସିତ—କଳା—ହେଲା । ତାଙ୍କ ଶ୍ରୀର ଦୀପ୍ତିରେ ଏକ କଳାବର୍ଣ୍ଣୀୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଶିଶୁ ଦେଖାଦେଲେ । ସେ କଳାବସ୍ତ୍ର, କଳା ମୁକୁଟ, କଳା ଜନେଉ, କଳା ଚୂଡ଼ା, କଳା ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ । ଏହି ଭୟାନକ ତଥା ଅଦ୍ଭୁତ କଳା-ଶ୍ୟାମ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ । ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ବସାଇ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଲେ । ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମା, ଅଘୋରଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମାର ରୂପରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ ।