ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଏକ ଗଭୀର ଅଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଆଶ୍ରମରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ଦୟାଳୁ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଧର୍ମ ଶାସ୍ତ୍ର ଶୁଣିବାକୁ ବସିଥିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଗୁରୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ କହିଲେ—“ପ୍ରକୃତିର ଏହି ଜଗତରେ ଏକ ଅଶୁଦ୍ଧିର ଦୂଷଣ ଅଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଗଛପାତ ମଧ୍ୟ ଅପବିତ୍ର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଏହି ଦୂଷଣ ମନୁଷ୍ୟ ଓ ନାରୀଙ୍କର ରାଗ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୂଷଣ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଯାହା ଥିବାରେ ଗଛ ଅପୂର୍ବ ଭାବରେ କାଟାଯାଇ, ନଷ୍ଟ ହୋଇ, ପୁନଃ ପ୍ରକୃତିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହି ଦୂଷଣର ଦୂରୀଭୂତି ପାଇଁ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ମାସିକ ଚଳିଥିବା ନାରୀଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ତାଙ୍କୁ ଅପବିତ୍ର ନାରୀ ଭଳି ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ ବ୍ରାହ୍ମଣହନ୍ତା ଭଳି ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ; ତୃତୀୟ ଦିନରେ ସାଧା ଭାଗରେ, ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ସ୍ନାନ କରି ଅର୍ଦ୍ଧ ମାସ ଅବଧି ପରେ ପବିତ୍ରତା ଆସେ। ଶୋଳ ଦିନ ପରେ ନାରୀଙ୍କ ପବିତ୍ରତା ମୂତ୍ର ଭଳି ହୁଏ। ଯଦି ଦୂଷଣ ପାଞ୍ଚ ରାତି ଚାଲିଥାଏ, ତାହା ଅପବିତ୍ର ଭାବରେ ରହିଥାଏ; ଏହା ଏକୋଣିଶ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଲେ, ଦୂଷଣ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା, ତେଣୁ ଏହି ଭାବରେ ରହିଥାଏ। ମାସିକ ଦୂଷଣ ସମୟରେ ନାରୀ ସ୍ନାନ, ଶୁଧି, ଗୀତ, କାନ୍ଦିବା, ହସିବା, ଯାତ୍ରା, ମଲୟ ଲଗାଇବା, ଜୁଆ ଖେଳିବା, ଏବଂ ଅଂଗରେ ତେଲ ଲଗାଇବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ଦିନରେ ଶୋଇବା, ଦନ୍ତ ମାଜିବା, ମନେ କିମ୍ବା ବାଣୀରେ ସଂଯୋଗ, ଦେବତା ପୂଜା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ନମସ୍କାର ଏବଂ ମାସିକ ନାରୀଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ କିମ୍ବା କଥାବାର୍ତା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ। ବସ୍ତ୍ର ତ୍ୟାଗ କରିବା ଏଡ଼ାଇବା ଉଚିତ; ସ୍ନାନ ପରେ ଅନ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଛୁଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଦୂବରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ପିଇବା, କିମ୍ବା ଗୋମାତାର ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ, କିମ୍ବା ଦୁଧ ପିଇବା ଉଚିତ। ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ନାରୀଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହି ସମୟରେ ଯଦି କରାଯାଏ, ତେଣୁ ଅଶୁଭ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ—ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦୃଢ଼ତା, ଜ୍ଞାନ ନାଥିବା, ପତନ, ଅଧମ ଓ ବ୍ୟଭିଚାରୀ ହୋଇଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଶିଶୁ ଦୁଃଖ ଓ ଦାରିଦ୍ର୍ୟର ସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ନିୟମାନୁସାରେ ଜନ୍ମ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନାରୀଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରିପାରିବେ। ଯଦି ରକ୍ତ ଅଧିକ ହୁଏ, ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଯଦି ଶୁକ୍ର ଅଧିକ ହୁଏ, ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ଦୁଇଟି ସମାନ ହୁଏ, ନପୁଂସକ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ପଞ୍ଚମ ଦିନରେ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଷଷ୍ଠ ଦିନରେ ଉତ୍ତମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ପୁତ୍ର ଭାବ ପ୍ରକାଶ କରେ। ‘ପୁମ୍’ ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ହେଉଛି ‘ନରକ’, ଏବଂ ନରକ ଦୁଃଖ; ଏହି ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରି ମାନ୍ୟତା ଥିବା ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ସପ୍ତମ ଦିନରେ ଝିଅ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନାରୀଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ଅଷ୍ଟମ ଦିନରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀମୟ ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ନବମ ଦିନରେ ଝିଅ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଦଶମ ଦିନରେ ଶିଶୁ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଥାଏ; ଏକାଦଶ ଦିନରେ ପୁନଃ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନରେ ଧର୍ମର ସାର ଜାଣିଥିବା, ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତିର ଉନ୍ନତି କରିଥିବା ଶିଶୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ; ତ୍ରୟୋଦଶ ଦିନରେ ଅବୁଦ୍ଧ ନାରୀ, ଯାହା ଦୁଃଖ ଓ ଅସ୍ଥିରତାର ଆରମ୍ଭ କରେ, ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ତେଣୁ, ତ୍ରୟୋଦଶ ଦିନରେ ନାରୀଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଚତୁର୍ଦ୍ଧଶ ଦିନରେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ପଞ୍ଚଦଶ ଦିନରେ ଧର୍ମିକ ନାରୀ, ଷୋଳ ଦିନରେ ଜ୍ଞାନୀ ନାରୀ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ନାରୀଙ୍କ ସଂଯୋଗ ସମୟରେ ବାମ ଦିଗରେ ବାୟୁ ଚଳିଥାଏ; ଏହି ସମୟରେ କରିଲେ ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ କରିଲେ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଇଥାଏ। ନାରୀଙ୍କ ସଂଯୋଗ ସମୟରେ ଯଦି ଅଶୁଭ ଦୂଷଣ ନାଥିବା, ନିୟମିତ ସମୟରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ହସୁଥିବା ପବିତ୍ର ନାରୀଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ଧର୍ମସଂହିତାରେ ଏହି ନିୟମ ଉପବ୍ରହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପାଇଁ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଇଛି; ଯେଉଁଠି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଏହି ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ ପଠିବେ କିମ୍ବା ଶୁଣିବେ, ତାଙ୍କୁ ମହାଲୋକରେ ବ୍ରହ୍ମା ସହ ଆନନ୍ଦ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ଶୁଧ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମା ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥାଏ। ଏବେ ଶିବ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ ଏକ ପବିତ୍ର ପାପ ଶୁଧି ପାଇଁ ଉପାୟ ଶୁଣିବାକୁ ଯାଉଛି, ଯାହା ତ୍ୟାଗୀମାନେ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ପାପ ତିନି ପ୍ରକାରର, ଯାହା କଥା, ମନ ଓ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ପାପ ଦିନ ଓ ରାତି ଏହି ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଥାଏ। କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ନ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାପ ରହିଥାଏ—ଏହି ଉତ୍ତମ ଶାସ୍ତ୍ର କହିଛି। ତେଣୁ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଏହି ନିୟମାନୁସାରେ ଚାଲିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମଜାତ ଜାଗୃତ ଅଛି, ତାଁଠି ଯୋଗ ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ; ଯୋଗ ମାନବର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତି। ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଯୋଗ ଚାଁଠି ଅଧିକ ମଙ୍ଗଳ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ। ତେଣୁ, ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଅଜ୍ଞାନକୁ ଜିତି ଯୋଗର ଉତ୍ତମତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯୋଗକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି। ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଦୁଇଟି ଦେଖି ନିଶ୍ଚଳ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ତ୍ୟାଗୀମାନଙ୍କର ନିୟମ ଓ ଉପନିୟମ ରହିଛି। ଏହି ନିୟମର ଭଙ୍ଗ ହେଲେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାଇଁ ଶୁଧି ଉପାୟ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ଯଦି ଚାହୁଁଥିବା ଦ୍ୱାରା ନାରୀଙ୍କୁ ସଂଯୋଗ କରାଯାଏ, ଏହି ପାପ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଉପାୟ ଦିଆଯାଇଛି। ସେ ସାଂତପନ ନିୟମ ନେବା ଉଚିତ, ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ସହିତ; ଏବଂ ଶେଷରେ କୃଚ୍ଛ୍ର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ କରିବା ଉଚିତ। ପୁନଃ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରି ଅଲସ୍ୟ ଛାଡ଼ି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଅସତ୍ୟ, ଯଦି ଧର୍ମ ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଥିବା, ତଥାପି ଏହି ନିୟମ ଅନୁସୂତି ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏହା ଭୟଙ୍କର। ଏକ ଦିନ ଓ ଏକ ରାତି ଉପବାସ, ଏବଂ ଶତ ଶ୍ୱାସ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନିୟମ ରହିଛି। ଧର୍ମ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ତ୍ୟାଗୀ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କଦାଚିତ୍ ଅସତ୍ୟ କଥା କିମ୍ବା ଚୋରି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।