ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜାତିଗଣଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ କହାଯାଉଛି—ସୁନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରଗୁଡିକୁ ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ, ଏହି ନିୟମ ରୂପାର ପାତ୍ର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। ମଣି, ପାଥର, ଶଂଖ ଓ ମୁକ୍ତା ଭଳି ମୂଲ୍ୟବାନ ଜିନିଷ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ। ଯଦି ଏହି ସବୁ ବସ୍ତୁ ବହୁତ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଯାଇଥାଏ, ତେବେ ଆଗୁଣ କିମ୍ବା ପାଣି ଛୁଆଇବା, କିମ୍ବା ଏହାକୁ ଏକଠା ପାଣିରେ ବୁଡ଼ାଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଘାସ, କାଠ ଓ ଏହା ଭଳି ଜିନିଷଗୁଡିକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ପାଣି ଛିଟାଇବା କିମ୍ବା ଗରମ ପାଣିରେ ଧୋଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ, ଏହି ନିୟମ ହବନ କଉଡ଼ି ଓ ଚମଚ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଯଜ୍ଞ ପାତ୍ର, ମୁସଳ, ଓଖଳ, ଶିଂ, ହାଡ଼, କାଠ କିମ୍ବା ହାତୀଦାନ୍ତର ଜିନିଷ ମାନେ ଖୋସି କାଢ଼ିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯେଉଁ ବସ୍ତୁ ଏକଠା ରହିଛି, ସେଗୁଡିକୁ ପାଣି ଛିଟାଇ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ; ଯେଉଁ ଜିନିଷ ଅଲଗା ଅଛି, ସେଗୁଡିକୁ ଏକ ଏକ କରି ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଧାନ୍ୟ ଏକଠା ଭାଣ୍ଡାରର କିଛି ଅଂଶ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ତେବେ ସେଠାରୁ ଅଶୁଦ୍ଧ ଅଂଶକୁ ଅଲଗା କରି ଶେଷ ଅଂଶ ଉପରେ କୁଶା ଦ୍ୱାରା ପାଣି ଛିଟାଇ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ଶାକ, କନ୍ଦ, ଫଳ ଓ ଏହାଭଳି ଜିନିଷ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଧାନ୍ୟ ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ କରାଯିବା ଉଚିତ। ଘରକୁ ବୁହାଏବା ଓ ପୋଖାଇବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଯଥାଯଥ, ମାଟିର ଜିନିଷକୁ ପୁନଃ ତାପ ଦେଇ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ମାଟିକୁ ଖୋସି କାଢ଼ିବା, ଲିପିବା, ବୁହାଏବା, ଗୋମୟ ଲଗାଇବା କିମ୍ବା ପାଣି ଛିଟାଇ ଶୁଦ୍ଧ କରାଯାଏ। ଯେଉଁ ପାଣି ମାଟି ଉପରେ ଅଛି ଏବଂ ଗାଈ ତାହାକୁ ତୃଷ୍ଣା ନ ଥିବା ବେଳେ ପିଇପାରିବ, ଏବଂ ଯଦି ସେହି ପାଣି କୌଣସି ଅଶୁଚିତା ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ ନୁହେଁ, ଭଲ ଗନ୍ଧ, ରଙ୍ଗ ଓ ସ୍ୱାଦ ଥାଏ, ତେବେ ସେହି ପାଣି ଶୁଦ୍ଧ ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଏକ ଛେଉଁ ଝରଣା ପାଖରେ ଥିବା ବଛୁଡ଼ି, ଫଳ ପଡ଼ିବା ସ୍ଥାନରେ ପକ୍ଷୀ, ଓ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ଇଷ୍ଟ୍ରୀ ସହିତ ସମ୍ଭୋଗ ସମୟରେ ଇଷ୍ଟ୍ରୀର ମୁଖ ଶୁଦ୍ଧ ମନାଯାଏ। ହାତରେ ବାଦିଥିବା ପୋଶାକ ଓ ଭଲ ଭାବେ ପରିଷ୍କୃତ ପାତ୍ର, ଧର୍ମଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତି ଉପଯୋଗ କରିବା ପୂର୍ବରୁ କୁଶା ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଭଲ ଭାବେ ଛିଟାଇ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ। ବ୍ୟବସାୟିକ ଜିନିଷ ଯଦି ଖାନି ରୁ ଆସିଥାଏ, ଏହା ବିଭିନ୍ନ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ମନାଯାଏ; ଜଙ୍ଗଲୀ ପ୍ରାଣୀ ଧରିଥିବା କୁକୁର ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଶୁଦ୍ଧ ମନାଯାଏ। ଛାୟା, ତୁଷାର, ମକୁଡ଼ି ଓ ଏହା ଭଳି ଜିନିଷ, ଧୂଳି, ମାଟି, ବାତାସ ଓ ଅଗ୍ନି ସଦା ଶୁଦ୍ଧ ମନାଯାନ୍ତି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜ। ଶୟନ, ଭୋଜନ, ଛିଙ୍କ, ପାନ, ଥୁ, ଅଧ୍ୟୟନ ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜଦି ଆଗରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପୁନଃ ଆଚମନ କରିବା ଉଚିତ। ଆଚମନ ସମୟରେ ପାଦକୁ ଛୁଇଁଥିବା କିମ୍ବା ବାହାରେ ପଡ଼ିଥିବା ପାଣିକୁ ମାଟି ସମାନ ମନାଯାଏ, ଏହା ଅବିଚାରୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ୟବହୃତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସମ୍ଭୋଗ କଲେ, ଅପତିତ ବ୍ୟକ୍ତି, କୁକୁଡ଼ି, ଶୁଅ, କାଉଁ, କୁକୁର, ଉଠ, ଗଧାକୁ ଛୁଇଁଲେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ଦରକାର। ଯଜ୍ଞ ସ୍ତମ୍ଭ କିମ୍ବା ଚଣ୍ଡାଳ ଭଳି ଅପବିତ୍ରଙ୍କୁ ଛୁଇଁଲେ ସ୍ନାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ; ରଜସ୍ୱଲା, ପ୍ରସୂତା କିମ୍ବା ଅପତିତ ନାରୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଦୋଷ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ରଜସ୍ୱଲା ନାରୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଛୁଇଁଯିବେ, ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେବା ଦରକାର। ସନ୍ୟାସୀ, ଵନପ୍ରସ୍ଥ, ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ରାଜା ଓ ଭଲ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଦଳବଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଉପରେ କୌଣସି ଅଶୁଚିତା ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦାୟିତ୍ୱ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ବ ଦ୍ୱାରା ରାଜାଙ୍କୁ ଅଶୁଚିତା ଲାଗୁ ହୁଏ ନାହିଁ, ଏବଂ ବୈଖାନସ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅପତିତ ନାହାନ୍ତି। ଦ୍ୱିଜାତିମାନେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି, ଏହିପରି ଯଜ୍ଞରେ ଉପସ୍ଥିତ ଓ ଦୀକ୍ଷିତମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏକ ଦିନର ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ସ୍ୱୟଂଭୂ ଏହି ଶୁଦ୍ଧି ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଛନ୍ତି; ଚାରି ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିବାମାନେ ଏହି ଶୁଦ୍ଧି ପାଇଥିବାରୁ ସମସ୍ତ ଦେହୀ ଜନ୍ତୁ ପାଇଁ ଏହି ନିୟମ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଏହି ଲୋକରେ ଜନ୍ମ କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁ ଅଶୁଚିତା ଆତ୍ମୀୟମାନେ ପାଇଁ ଏକୋନୋ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥାଏ, ଏଉଁଠି ଏହା ଏଗାରୋ ଦିନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲାଗୁ ହୁଏ। ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ; ତିନି ଋତୁ ପରେ ଏକ ଦିନ ଶୁଦ୍ଧି ନିୟମ ଅଛି। ସାତ ବର୍ଷ ପରେ ତିନି ରାତି, ତାପରେ ଦଶ ଦିନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ, କିମ୍ବା ପିତା ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ। ଜନ୍ମ ଅଶୁଚିତା ଦଶ ଦିନ, ମାତା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି; ତିନି ବର୍ଷ ପରେ ପିତାଙ୍କ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ଆଠ ବର୍ଷ ପରେ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଏକ ରାତିରେ ଶୁଦ୍ଧ, ବାରୋ ବର୍ଷ ପରେ ନାରୀମାନେ ତିନି ରାତିରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ସପ୍ତମ ବର୍ଷରେ ସାଧାରଣ ଅଂଶଦାନ ଶେଷ ହୁଏ; ଦଶ ଦିନ ପରେ ତିନି ରାତି ଅଶୁଚିତା ଥାଏ। ଏହାପରେ, ଉପସ୍ଥିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ପୂର୍ବ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଏକ ବର୍ଷ ପରେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଶବ ଛୁଇଁଲେ ଧର୍ମ ପାଇଁ ତିନି ରାତି ପରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧି ମିଳେ; ଅପରିଚିତ ମୃତଦେହ ଦାହ କିମ୍ବା ବହନ କରିଥିବାମାନେ କେବଳ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। ମୃତ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲେ, ସ୍ନାନ ଓ ଘୃତ ଭୋଜନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଦ୍ଧି ହୁଏ; ଗୁରୁ କିମ୍ବା ବେଦବିଦ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ମୃତ୍ୟୁରେ ତିନି ରାତି ଅଶୁଚିତା ଥାଏ। ମାମା, ଭାଇ, ଦ୍ୱିଜାତି, ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ ପରିବାର ଓ ବିଦେଶୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି। କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପାଇଁ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଅଶୁଚିତା ଥାଏ; ଅଭିଷିକ୍ତ ନହେଲେ ତ୍ରୁଟି କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଏହା ଲାଗୁ ହୁଏ। ବୈଶ୍ୟମାନେ ପନ୍ଦର ଦିନ, ଶୂଦ୍ରମାନେ ଏକ ମାସରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତି; ଏଭଳି ସାରକଥାରେ ସବୁ ବସ୍ତୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଦ୍ଧି ନିୟମ କୁହାଯାଇଛି।