ଏହି ପବିତ୍ର କଳ୍ପଗାଥାରେ, ଦେବତାମାନେ ସର୍ବଦା ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ଉପାସ୍ୟ ଭାବେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଥାନ୍ତି। ବିଷ୍ଣୁ ମହାସାଗରରେ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ପଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ପଞ୍ଚମୁଖୀ ରୂପରେ ତାଙ୍କର ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ଏହି ଦିନ, ମୁଁ, ଜଗତ୍ର ଅଣ୍ଡଜ ଜନକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ତିରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲି। ତାଙ୍କ ସହିତ ମୋର ଆଲୋଚନା ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ତିର ଅର୍ଥ ଦେଇଥିଲି। ହେ ଦେବୀ, ତାଙ୍କ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ମୋତେ ହୃଦୟରେ ପ୍ରଭୁ ଭାବେ ଦେଖିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ମାନବ ମୋ ପ୍ରଭାବରେ ଆସିଥାଏ ଏବଂ ଦେଖିପାରିଥାଏ, ହେ ଶିବା। ଏହିପରି ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ସଦା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଉପାସନା କରିବେ। ଶ୍ରଦ୍ଧା ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ଏହି ଶ୍ରଦ୍ଧା ହେଉଛି ଜ୍ଞାନ, ହୋମ, ଏବଂ ତପସ୍ୟା। ଶ୍ରଦ୍ଧା ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗ ଏବଂ ମୋକ୍ଷ; ମୋତେ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଏ। ଏହିପରି ଚର୍ଚ୍ଚା ପରେ, ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: "ବ୍ରହ୍ମା କିପରି ସଦ୍ୟୋଜାତ, ମହେଶ୍ୱର, ଓ ବଡ଼ ଆତ୍ମା ବାମଦେବଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲେ?" ସେଉଁଠି ଅଘୋର ଏବଂ ଈଶାନଙ୍କୁ କିପରି ଦେଖିଥିଲେ, ଏହି ସ୍ୱେତଲୋହିତ ନାମକ ଉନତିଶତମ କଳ୍ପର କଥା ହେଉଛି। ଏହି କଳ୍ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିବା ବେଳେ, ସ୍ୱେତଲୋହିତ ନାମକ ଏକ କୁମାର ଚୂଡ଼ାଧାରୀ ରୂପରେ ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା, ସେଇ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପେ ଧ୍ୟାନ କଲେ। ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ସଦ୍ୟୋଜାତଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଧ୍ୟାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ସର୍ବୋଚ୍ଚତାକୁ ଅନୁଭବ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ସେଉଁଠି, ସଦ୍ୟୋଜାତଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କରିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧଳା ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ—ସୁନନ୍ଦ, ନନ୍ଦନ, ବିଶ୍ୱନନ୍ଦ, ଉପନନ୍ଦନ। ସେମାନେ ସଦା ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ପରିବେଷ୍ଟିତ କରିଥିଲେ। ସେଉଁଠି, ଧଳା ଚ୍ଛବିରେ ଜ୍ଵଳମାନ ଏକ ମହାର୍ଷି 'ଶ୍ୱେତ' ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହରା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ସହିତ ସଦ୍ୟୋଜାତ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ଏବଂ ସନାତନ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏଭଳି ଦ୍ୱିଜମାନେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ, ପ୍ରାଣାୟାମ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମରେ ଚିତ୍ତ ନିଶ୍ଚଳ କରି, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ବିଷ୍ଣୁର ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ରୁଦ୍ରର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ପରେ, ତେରତିସ୍ତମ କଳ୍ପ 'ରକ୍ତ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା ରକ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେଉଁଠି, ପୁତ୍ର ଲାଗି ଧ୍ୟାନ କରିବା ବେଳେ, ଜ୍ଵଳମାନ ଏବଂ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ କୁମାର ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେ ରକ୍ତ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତିମ, ଦେହ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କଲେ ଏବଂ ବିନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ବାମଦେବଙ୍କୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ। ପରମେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ପୁତ୍ର ଲାଗି ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରିଛ, ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଦେଖିଛ, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପରେ ସ୍ତୁତି କରିଛ। ଏହି କଳ୍ପକଳ୍ପେ ତୁମେ ଚେଷ୍ଟା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଜାଣିପାରିବା।" ଏହିପରି, ତାଙ୍କୁ ଚାରି ମହାଆତ୍ମା କୁମାର ଜନ୍ମ ନେଲେ—ବିରଜା, ବିବାହୁ, ବିଶୋକ, ବିଶ୍ୱଭାବନ। ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ପବିତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବ୍ରହ୍ମା ସମାନ, ଶୂର ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟବାନ୍, ସବୁଠୁ ରକ୍ତ ବସ୍ତ୍ର, ରକ୍ତ ମାଳା ଏବଂ ରକ୍ତ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେହରେ ରକ୍ତ ଗନ୍ଧ ଏବଂ ରକ୍ତ ଭସ୍ମ ଲଗାଇ, ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ବ୍ରହ୍ମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହି ମହାପୁରୁଷମାନେ ଲୋକମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଦୟାବଶତଃ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ଦେଇ, ପୁନର୍ବାର ଅବିନାଶୀ ରୁଦ୍ର, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଲୟ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବାମାଙ୍ଗ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନିବେଦିତ ହୋଇଥିଲେ। ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ, ପବିତ୍ର, ଏବଂ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ରହି, ଦୁର୍ଲଭ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ଏହାପରେ, ଏକତିସ୍ତମ କଳ୍ପ 'ପୀତବାସା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମା ପୀତବାସା ରୂପ ଧାରଣ କଲେ। ସେଉଁଠି, ପୁତ୍ର ଲାଗି ଧ୍ୟାନ କରିବା ବେଳେ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ କୁମାର ପୀତବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେଉଁଠି, ଦେହରେ ପୀତ ଗନ୍ଧ, ପୀତ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର, ସୁନ୍ଦର ଯୁବା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜନ୍ୟୁ, ପୀତ ପଗଡ଼ି ଓ ପ୍ରବଳ ବାହୁ ଥିଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତନ କଲେ ଏବଂ ଶରଣ ନେଲେ। ଏହିପରି ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ବ୍ରହ୍ମା, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁହଁରୁ ପୃଥିବୀ ରୂପୀ ମାହେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ସେଉଁଠି ଚାରି ପାଦ, ଚାରି ମୁହଁ, ଚାରି ବାହୁ, ଚାରି ସ୍ତନ, ଚାରି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରି ଶୂଙ୍ଗ, ଚାରି କପର୍ଦ୍ଧ, ଚାରି ମୁଖ ଥିଲା। ଏହି ତିରିଶିତି ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିଥିବା ସ୍ୱାଧୀନ ଦେବୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ମହାଦେବଙ୍କ ସାଙ୍ଗିନୀ ଏହି ଦେବୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଥିଲେ। ପୁନି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ମହାଦେବ ସ୍ୱୟଂ ଗାନ କଲେ—"ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ମୃତି, ଜ୍ଞାନ।" "ଆସ, ଆସ, ହେ ମହାଦେବୀ!"—ଏହିପରି କହି, ନମସ୍କାର କରି, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ। ଯୋଗବଳରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍କୁ ଆପଣ ଅଧୀନ କରି ନେଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଳ୍ପଗାଥାରେ ଭକ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଧ୍ୟାନ ଏବଂ ପ୍ରଭୁଙ୍କ କୃପା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏହି ଉପାସନା ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅମୂଲ୍ୟ ଧର୍ମ ଭାବେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇ ରହିଲା।