ଧର୍ମରୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଜ୍ଞାନ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ; ଏହି ଜ୍ଞାନରୁ ବିରାଗ ଆସେ, ବିରାଗରୁ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଉପଜେ, ଯାହା ଉଚ୍ଚତମ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ। ଏହି ଭଳି ଜ୍ଞାନ ଓ ବିରାଗ ଯାହାଙ୍କରେ ଅଛି, ସେମାନେ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଯୋଗରେ ସିଦ୍ଧି ପାଉଥାନ୍ତି। ଏହି ଯୋଗ ସାଧନା ଦ୍ୱାରା ଯେଉଁଠାରେ ଶୁଭ ଗୁଣ ରହିଛି, ସେଠାରେ ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ, ଅନ୍ୟଥା କେବେ ନୁହେଁ। ଏହି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଅବିନାଶୀ ଅବସ୍ଥା, ଅନ୍ଧକାର ଓ ଅଜ୍ଞାନରେ ଲୁଚି ରହିଛି; ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ଶୁଭ ଗୁଣର ଶକ୍ତିକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି ଶିବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଶୁଭ ଗୁଣରେ ଅବସ୍ଥିତ, ମୋତେ ଭକ୍ତି କରେ, ମୋର ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠା ରଖେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଧର୍ମକୁ ପାଳନ କରେ, ସେ ସଦା ଉତ୍ସାହୀ ଓ ସଂଯମୀ ଥାଏ। ଯିଏ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱକୁ ସହିଥାଏ, ଦୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଆନନ୍ଦ ବୋଧ କରେ, ସ୍ୱଭାବରେ ସରଳ, ମନେ ସଦା ସଂଯମୀ ଓ ମୃଦୁ ଅଟୁଟ ଥାଏ; ଯିଏ ନମ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ, ଶାନ୍ତ, ଈର୍ଷ୍ୟା ରହିତ, ସଦା ମୁକ୍ତିକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ, ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ଆତ୍ମାର ଲକ୍ଷଣରେ ଚିହ୍ନିତ। ଯିଏ ତିନି ଋଣରୁ ମୁକ୍ତ, ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପୁଣ୍ୟ ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି, ବୟସ୍କ ଦ୍ୱିଜ ହୋଇଛନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ କ୍ରମେ କ୍ରମେ ଶିଖିଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଥା, ନିର୍ମଳ ଭାବରେ ଶୁଶୂଷା କରି, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, କ୍ରମାନୁସାରେ ସେଠାରେ ସୁଖ ଭୋଗ କରିଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଭାରତ ଭୂମିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ହେ ଦ୍ୱିଜୋତ୍ତମ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ହୁଅନ୍ତି; ସଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେ ଯୋଗଜ୍ଞାନୀ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ଅନୁକ୍ରମ ମାଧ୍ୟମରେ, ଯିଏ ଅପବିତ୍ରତା ରହିଛି, ସେ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତିକୁ ପାଇଁ ଏହି ପଥରେ ଚାଲି, ଆସକ୍ତିକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଧରେ। ଏଭଳି ଜନ୍ମ-ମୃତ୍ୟୁର ବିଷରୁ ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହିଭଳି ଅବିନାଶୀ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ମୁଁ ସଂକ୍ଷେପରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲି।