ହେ ଦେବୀ, ଶିବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରଖିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ଉଚିତ ଫଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏମିତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଆଧାର ହୋଇଯାନ୍ତି। ଗୁରୁ ଗୁଣୀ ହେଉନ୍ କି ନିର୍ଗୁଣ, ତାଙ୍କର ଆଦେଶକୁ ମନରେ ଧରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ନିଜର ମଙ୍ଗଳ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶକୁ କେବେ ବି ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ମନରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଜ୍ଞାନର ଧନ ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ଯିବେ, ବସିବେ, ଶୋଇବେ କିମ୍ବା ଖାଇବେ, ସେମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେସବୁ ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ସହିତ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତା କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ବସିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଗୁରୁ ହେଉଛନ୍ତି ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେବତା, ତେଣୁ ତାଙ୍କର ଘର ମନ୍ଦିର ସମାନ। ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟ ତାଙ୍କର ପାପରେ ଅବନତିରେ ପଡ଼ନ୍ତି, ସେହିପରି ଗୁରୁଙ୍କ ସଂଗ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ମିଳେ। ଯେପରି ଅଗ୍ନି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ସୁନା ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ, ସେପରି ଗୁରୁଙ୍କ ସଂଗରେ ପାପ ଛାଡ଼ି ଦିଏ। ଘିଅ ପାତ୍ର ଅଗ୍ନି ସାନ୍ନିଧ୍ୟରେ ଗଳିଯାଏ, ସେପରି ଗୁରୁଙ୍କ ସଂଗରେ ପାପ ଗଳିଯାଏ। ତାଙ୍କ ସମୀପରେ ଥିଲେ, ତେଣୁ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ଗୋବର ଓ କାଠ ଦଗ୍ଧ କରେ। ଯେତେବେଳେ ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଶକ୍ତିରେ ପାପ ଦଗ୍ଧ ହୁଏ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା, ହରି, ରୁଦ୍ର, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନେ କରନ୍ତି। ଗୁରୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, କୃପା ଦେଉଛନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ କଥାରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ କେବେ ବି କ୍ରୋଧିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଦ୍ୱାରା ମନୁଷ୍ୟର ଆୟୁ, ଶ୍ରୀ, ଜ୍ଞାନ ଓ ପୁଣ୍ୟ କ୍ଷୟ ହୁଏ; ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞ୍ୟ ଅଫଳ ହୁଏ। ଏଠାରେ ଜପ ଓ ବ୍ରତ ନିଷ୍ଫଳ ହୁଏ; କେବେ ବି ଚେଷ୍ଟା କରି ଗୁରୁଙ୍କ ବିରୋଧରେ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଭାରି ମୋହରେ ଏପରି କଥା କହିଦେଇଥାଏ, ସେ ରୌରବ ନାମକ ନରକକୁ ଯାଏ। ତେଣୁ, ହେ ପୁଣ୍ୟଶୀଳମାନେ, ମନ, ଧନ ଓ କଥାରେ—ଗୁରୁଙ୍କୁ କେବେ ବି ଭ୍ରମିତ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଦୋଷକୁ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଏମିତି କଲେ, ନିଜର ପୁଣ୍ୟ ଶତଗୁଣ କମିଯାଏ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଗୁରୁଙ୍କ ଗୁଣକୁ ପ୍ରଚାର କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ପାଏ। ଗୁରୁ ଆଜ୍ଞା ଦେଇଥାଆନ୍ତି କି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ତାଙ୍କର ଉପକାର ଓ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ ଥିବା କି ନଥିବା, ତାଙ୍କର କାମ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ; ଚିନ୍ତା, କଥା ଓ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଗୁରୁଙ୍କର ଉପକୃତି ଓ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କାମ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ଉଲ୍ଲଂଘନ କଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ନିମ୍ନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପଡ଼ି ଥାଏ। ତେଣୁ, ସମୟ ସମୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ ସାମ୍ନାରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତି ବିନା କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆଗରୁ ଏଡ଼ି ଯିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଏପରି ଭକ୍ତି ସହିତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ୍ତ୍ରର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି। ମୁଁ ବର୍ତ୍ତମାନ ମନ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର ଓ ସିଦ୍ଧ ମନ୍ତ୍ରର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିଷୟରେ କହିବି। ଯଦି ମନ୍ତ୍ରର ବ୍ୟବହାର ଜଣାନାହିଁ, ତେବେ ସେହି ମନ୍ତ୍ର କ୍ଷୀଣ ହୁଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ମନ୍ତ୍ରକୁ ତାହାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ବ୍ୟବହାର ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ଫଳଦାୟକ ହୁଏ; ଠିକ୍ ବ୍ୟବହାରରୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ଆରୋଗ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠା ମିଳେ। ଏହା ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟ, ଏଶ୍ୱର୍ୟ, ଜ୍ଞାନ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ, ଏବଂ ଅଭିଷେକ, ଦୀକ୍ଷା ଓ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ସ୍ନାନବେଳେ ଓ ପ୍ରଭାତ-ସାନ୍ଧ୍ୟାରେ ଏକାଦଶମ ମନ୍ତ୍ରର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ପାହାଡ଼ରେ ଗିଲି, କ୍ଷୀଣ ହୋଇନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଲକ୍ଷ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ବଡ଼ ନଦୀରେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ଜପ କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମିଳେ; ଦୁର୍ବା ତୀନ, ତିଳ, ଗୁଡ଼ୁଚୀ, ଓ ଓଷଧି ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ମିଳେ। ଏହାରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଦଶ ହଜାର ହୋମ କଲେ ଆୟୁ ବୃଦ୍ଧି ହୁଏ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱଥ ଗଛ ନିକଟେ ଦୁଇ ଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଶନିବାର ଦିନ ଅଶ୍ୱଥ ଗଛକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ ଦୀର୍ଘାୟୁ ମିଳେ। ଏକ ଶତ ଅଠ ଥର ଜପ କଲେ ସୋମ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଦୋଷ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଏକ ଶତ ଅଠ ଥର ଜପ କରି ହୋମ କଲେ ରୋଗ ମୁକ୍ତ ହୁଏ; ସମସ୍ତ ରୋଗ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ପଳାଶ କାଠ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କରିବା ଉଚିତ। ଦଶ ହଜାର ହୋମ କଲେ ରୋଗ ନାଶ ହୁଏ; ଦୈନିକ ଏକ ଶତ ଅଠ ଥର ଜପ କରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାମ୍ନାରେ ଜଳ ପାନ କଲେ ଏକ ମାସରେ ଗ୍ରହଣୀ ରୋଗ ନାଶ ହୁଏ। ଏକାଦଶୀ ଦିନେ ପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁଠି ଖାଉଛି କିମ୍ବା ପିଉଛି, ତାହା ବିଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ହେଉଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପ୍ରଭାତେ ଲକ୍ଷ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଏକ ଶତ ଅଠ ଥର ହୋମ କଲେ ଆରୋଗ୍ୟ ମିଳେ। ପ୍ରତିଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାମ୍ନାରେ ଯିବା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆରୋଗ୍ୟ ମିଳେ; ନଦୀଜଳ ଭରା ସୁନ୍ଦର ଘଡ଼ା ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଦଶ ହଜାର ଥର ଜପ କରି ସ୍ନାନ କଲେ ରୋଗ ନାଶ ହୁଏ। ଏକ ଶୁଧ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଦିନ ଏକୋଣେଶ ଥର ଜପ କରି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ଏତିକି ପଳାଶ କାଠ ଦ୍ୱାରା ହୋମ କଲେ ଆରୋଗ୍ୟ ମିଳେ। ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ। ଗ୍ରହଣ ସମୟରେ ନଦୀରେ ଏକାଗ୍ର ମନେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ, ଗ୍ରହଣ ଶେଷ ହେଲେ ସାଗରକୁ ବହୁଥିବା ନଦୀରେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ହଜାର ଏଠ ଥର ଜପ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବ୍ରାହ୍ମୀ ରସ ପାନ କଲେ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଶାସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ମିଳେ। ଦେବୀ ସରସ୍ୱତୀ ତାଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାକ୍ପଟୁତା ଦେଇଥାଆନ୍ତି। ଗ୍ରହ ଓ ତାରା ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ଦୁଃଖରେ ଦଶ ହଜାର ମନ୍ତ୍ର ଭକ୍ତି ସହିତ ଜପ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଆଠ ହଜାର ହୋମ କଲେ ଗ୍ରହଦୋଷ ନାଶ ହୁଏ।