ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପୂର୍ବରୁ, ଏକ ଦ୍ୱିଜନ୍ମା ନିଜକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ବିଧିବତ୍ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ କାମନା, ମୋହ, ଭୟ କିମ୍ବା ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ଅବହେଳା କରେ, ସେ ତାଙ୍କ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱରୁ ପତିତ ହୁଏ। ଏହିଠାରୁ, କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କୁହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସତ୍ୟ କୁ ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବିଯାଏ; ମିଥ୍ୟା ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମର ଅଶୁଚିତା—ଏହି ମିଥ୍ୟା, କଠୋର କଥା, ଧୋଖା, ଅପବାଦ ଓ ପାପକାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହୁଏ। କେବେ ଅନ୍ୟର ସ୍ତ୍ରୀ ସହିତ ଅନାଚାର, ଚୋରି କିମ୍ବା କାହାକୁ କଥାରେ କିମ୍ବା ଭାବନାରେ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ମାନ୍ୟ ଖାଦ୍ୟ, ବାସି ଖାଦ୍ୟ, ନିବେଦିତ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଖାଦ୍ୟ, ସମୂହ ଖାଦ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କ ଦେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖାଦ୍ୟର ଶୁଚିତା ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରେ, କେବଳ ମାଟି କିମ୍ବା ପାଣି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ମନ ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ହିଁ ସଫଳତା ମିଳେ, ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ, ସେମାନେ ତାପରେ ଜଳିଥିବା ଚାଷ ବିଆପରି ଅପୁନର୍ଜନ୍ମ ପାନ୍ତି। ରାଜାଙ୍କ ଦାନ ଆଗରେ ବିଷ ସମାନ ଭୟଙ୍କର, ଏହାକୁ ଜାଣି ବୁଝି ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହାରୁ ଦୂରେଇ ରହିବା ଉଚିତ, କୁକୁର ମାଂସ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସ୍ନାନ ଛାଡି ଖାଇବା, ଅଗ୍ନିକୁ ପୂଜା କରିବା ଛାଡି ଭୋଜନ କରିବା, ପତ୍ରର ପିଛଲି ପଟେ ଖାଇବା, ରାତିରେ ଦୀପ ଛାଡି ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଭଙ୍ଗୁର ପାତ୍ର, ରାସ୍ତାରେ, ଚଣ୍ଡାଳ ସାମ୍ନାରେ, ଶୂଦ୍ର ଶେଷ ଖାଦ୍ୟ, ବା ଶିଶୁ ସହିତ ଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଶୁଦ୍ଧ, ଘୃତମୟ, ଭଲ ରାନ୍ଧା, ନିବେଦିତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରିବା ବେଳେ "ମୁଁ ଶିବ" ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ଚୁପ ରହିବା ଉଚିତ। ପାଣିକୁ ମୁହଁରେ ଦେଖି ନ ପିଇବା, ଦଣ୍ଡ ହାତରେ ଦାଁଡି ହୋଇ ନ ପିଇବା, ବାମ ହାତରେ, ଶଯ୍ୟା ଉପରେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଙ୍ଗରେ ନ ପିଇବା ଉଚିତ। ବିଭୀତକ, ଅର୍କ, କାରଞ୍ଜ, ସ୍ନୁହି ଗଛର ଛାୟା ତଳେ, କିମ୍ବା ଖୁଟି, ଦୀପ, ବା ଅନ୍ୟ ଲୋକ, ପଶୁ ମଧ୍ୟରେ ଅଶ୍ରୟ ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକା ଏକା ରାସ୍ତା ଚାଲିବା, ହାତରେ ନଦୀ ଅତିକ୍ରମ କରିବା, କୁଆଁ ଓ ଏପରି ସ୍ଥାନରେ ଯିବା, ଉଚ୍ଚ ଗଛ ଚଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଜଳ, ଦେବତା ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପଛ ପଟେ ରଖି କୌଣସି ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ, ପାଠ ଓ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଗ୍ନିରେ ପାଦ ଗରମ କରିବା, ଅଗ୍ନିକୁ ପାଦ କିମ୍ବା ହାତ ଦେଇ ଛୁଁଇବା, ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଅସନେ ବସିବା କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିରେ ଅଶୁଚି ପେଳିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଣିକୁ ପାଦ ଦେଇ ମାରିବା, ଦେହର ଅଶୁଚି ପାଣିରେ ପେଳିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅଶୁଚି ତୀରେ ପରିଷ୍କାର କରି, ପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ନଖ, କେଶ, ନହାଇବା ପରେ, ବ୍ୟବହୃତ ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ପାଣି ଅଶୁଭ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯିଏ ମୂର୍ଖତାବଶତଃ ଛାଗ, ଘୋଡ଼ା, ଏକ-ଖୁର ଯୁକ୍ତ ପଶୁ, କାମେଳର ଧୁଳି କିମ୍ବା ଚାଉଳ ଛାଡ଼ ଛୁଁଇଥାଏ, ସେ ନିଜର ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ହରାଇ ଦିଏ, ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ଘରେ ବିଲେଇ ଅଛି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ସମାନ; ଯଦି ସେ ବିଲେଇ ଉପସ୍ଥିତିରେ ପୂଜ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଏ, ତେବେ ଏହା ଚଣ୍ଡାଳକୁ ଭୋଜନ ଦେବା ସମାନ ବୋଲି ଜାଣିବା ଉଚିତ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ପିଛିର ବାୟୁ, ଚାଳ ଝାଲି, କିମ୍ବା ମୁଁହର ଶ୍ୱାସ ଯଦି କାହାକୁ ଛୁଏ, ତେବେ ସେ ତାଙ୍କର ନିଜର ପୁଣ୍ୟ ହରାଇ ଦିଏ। ଏହିପରି ଜଣେ ପୁରୁଷ ଯଦି ପାଗୁଡ଼ି, ଜାକେଟ ପିନ୍ଧି, ନଗ୍ନ, ଖୋଲା କେଶ ରଖି, କିମ୍ବା ମଳିନ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ, ଅଶୁଚି ଅଙ୍ଗଭାଙ୍ଗ କରେ, ଅଶୁଦ୍ଧ, ବକବକ କରେ, କିମ୍ବା କ୍ରୋଧ, ମଦ, ଭୋକ, ଘୁମ, ଥୁକିବା, ଅମ୍ଲାନ କରିବା ବେଳେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ସେମାନେ ପାଠର ଶତ୍ରୁ। ଏହି ଅବସ୍ଥା ଆସିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଗ୍ରହକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। କିମ୍ବା, ଅଚମନ କରି, ପୂର୍ବବତ୍ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, କିମ୍ବା ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର—ଏହାକୁ ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ଵଳ ଗ୍ରହ ବୋଲି କହନ୍ତି। ପାଦ ଛଡ଼ି ନ କିମ୍ବା କୁକୁଡ଼ା ଭଙ୍ଗିରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅସନେ ନ ବସି, ଶୋଇ, ରାସ୍ତାରେ, ଶୂଦ୍ର ସାମ୍ନାରେ, ରକ୍ତ ଲଗା ଭୂମିରେ, କିମ୍ବା ଖଟିଆ ଉପରେ ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଠିକ୍ ଭାବେ ଅସନେ ବସି, ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ମନକୁ ଏକାଗ୍ର କରି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ। ଅସନ ରେଶମ, ବାଘ ଚର୍ମ, ବସ୍ତ୍ର, କପାସ, କାଠ କିମ୍ବା ତାଳପତ୍ର ର ହୋଇପାରେ। ଯିଏ ଲାଭ ଚାହେ, ସେ ଦିନର ତିନି ସମୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶିବ ଭାବିଯାଏ, ଶିବଙ୍କୁ ଗୁରୁ ଭାବି ମନେ ରଖାଯାଏ। ଯେପରି ଶିବ, ସେପରି ଜ୍ଞାନ; ଯେପରି ଜ୍ଞାନ, ସେପରି ଗୁରୁ। ଏହିପରି ଶିବ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଗୁରୁ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଫଳ ମିଳେ। ହେ ଦେବୀ! ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଶକ୍ତିମାନ। ସେ ଗୁଣ ସହିତ କିମ୍ବା ଗୁଣ ଅତିତ ଯେପରି, ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ମଙ୍ଗଳ ଚାହେ, ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯିଏ ଠିକ୍ ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଳନ କରେ, ସେ ଜ୍ଞାନର ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରେ। ଯେଉଁ କାମ କରୁଛି—ଚାଲିବା, ଦାଁଡିବା, ଶୋଇବା, ଖାଇବା—ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ କରିବା ଉଚିତ। ଗୁରୁ କିମ୍ବା ଦେବତା ସାମ୍ନାରେ କେବେ ଇଚ୍ଛାମତଃ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯେଉଁପରି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ସଂଗେ ଦୋଷ ଲାଗେ, ଗୁରୁଙ୍କ ସଂଗେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଫଳ ମିଳେ—ଯେପରି ସୁନା ଅଗ୍ନି ସଂସ୍ପର୍ଶରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଏପରି ଗୁରୁଙ୍କ ସଂଗେ ପାପ ଛାଡ଼ି ଦିଏ, ଯେପରି ଘୃତ ଭରା ମଟକୁ ଅଗ୍ନି ପାଖରେ ରଖିଲେ ଗଳିଯାଏ।