ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ କହାଯାଇଛି—ଯେଉଁଠି ମନୁଷ୍ୟ ନିୟମିତ ପାଠ କରିଥାଏ, ସେ ଭୋଗ ଓ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିପାରେ; ପାଠ ଦ୍ୱାରା ସେ ସିଦ୍ଧି ଓ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ। ଏପରି ଶିବତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନ ଓ ପଠନର ନିୟମ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝି, ଯେଉଁଜଣ ନିତ୍ୟ ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ରେ ଥିଏ ଓ ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ହୋଇ ପଠନ କରେ, ସେ ଶୁଭ ଫଳ ଲାଭ କରେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ତାହାର ନିୟମ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିବି। ଯଦି ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ନଥାଏ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଆଚରଣ ନିଷ୍ଫଳ ହୁଏ। ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ହେଉଛି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତପସ୍ୟା, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମାର୍ଗ। ଯେଉଁମାନେ ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁମାନେ ସବୁଠି ନିର୍ଭୟ ହୁଅନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଏହା ରହିତ, ସେଉଁମାନେ ସବୁଠି ଭୟଭୀତ ହୁଅନ୍ତି। ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟତ୍ୱ ଓ ଋଷିତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହା ଅଲଙ୍ଘ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ଏହା ଉଲ୍ଲଂଘନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅଶୁଭ ଜନ୍ମରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ସମାଜରେ ନିନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହିପରି, ଯିଏ ସିଦ୍ଧିକୁ ଆଶା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। ବାହ୍ୟ ଶୁଚି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ, ସେ ଅଧମ ଓ ଜ୍ଞାନକୁ ଦୂଷିତ କରେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣେ ନିଜ ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମର ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଧର୍ମକାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ଉପାସନା ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ସ୍ପଷ୍ଟ ମନ ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରତ୍ୟୁଷା ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ନିୟମିତ କରିବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ବରୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ପୂର୍ବରୁ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦ୍ୱିଜାତି ଜଣେ କ୍ଷୁଧା, ମୋହ, ଭୟ ବା ଲୋଭ ପାଇଁ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ ବାଦ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହା ଅନୁଷ୍ଠାନ ନ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱରୁ ପତିତ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଅସତ୍ୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସତ୍ୟକୁ କଦାପି ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମ କୁହାଯାଏ; ଅସତ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମର ଅପବିତ୍ରତା—ଅସତ୍ୟ, କଠୋରତା, ପ୍ରତାରଣା, ନିନ୍ଦା, ଓ ପାପ ପ୍ରବୃତ୍ତି। କେବେ ଓ ପରସ୍ତ୍ରୀଗମନ, ଚୋରି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଚାହେଁ ମନେ କିମ୍ବା କଥାରେ। ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ହାତର ଖାଦ୍ୟ, ବାସି, ନିବେଦିତ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ସମୂହ ଖାଦ୍ୟ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଖାଦ୍ୟର ପବିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, କେବଳ ମାଟି କିମ୍ବା ପାଣି ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ। ଯେତେବେଳେ ମନ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ସିଦ୍ଧି ଲାଭ ହୁଏ; ତେଣୁ ଖାଦ୍ୟ ପବିତ୍ର କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜାଙ୍କ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦୂଷିତ, ସେମାନେ ଉତ୍ତାପରେ ଜଳିଥିବା ଚାଷର ମନ୍ଦ ଭଳି, ପୁନଃଜନ୍ମ ପାଉନ୍ତି ନାହିଁ। ରାଜାଙ୍କ ଦାନ ଆଦିରେ ବିଷ ଭଳି ଭୟଙ୍କର, ଏହି କଥା ଜାଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏହାକୁ ଏଡାଇବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ କୁକୁର ମାଂସ ଭୋଜନ କରିବାରୁ ବି ଏଡାଇବା ଉଚିତ୍। ସ୍ନାନ ନ କରି ଅଥବା ଅଗ୍ନି ପୂଜା ନ କରି ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପାତର ପଛ ଦିଆଁ ଉପରେ, ରାତିରେ ଦୀପ ଛଡ଼ି ଭୋଜନ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଭଙ୍ଗି ଭାଣ୍ଡ, ରାସ୍ତା, ଚଣ୍ଡାଳ ସାମ୍ନାରେ, ଶୂଦ୍ରଙ୍କ ଅବଶେଷ, ବା ଶିଶୁଙ୍କ ସହିତ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପବିତ୍ର, ଘୃତ ଯୁକ୍ତ, ସୁସ୍ୱାଦୁ ଓ ସଂସ୍କୃତ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବା ଉଚିତ୍, ଏବଂ ମନେ ଶିବ ମୁଁ ଭୋଗ କରୁଛି ବୋଲି ଚିନ୍ତା କରି, ମୌନ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ୍। ପାଣି ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ପିଇବା, ଦାଣ୍ଡ ଉପରେ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ, ବା ବାମ ହାତ, ବା ଶୟନାବସ୍ଥାରେ, ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ପିଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ବିଭୀତକ, ଅର୍କ, କାରଞ୍ଜ, ସ୍ନୁହି ଗଛର ଛାୟାରେ, ଖୁଟି, ଦୀପ, ଲୋକ ବା ଜନ୍ତୁ ଭିତରେ ବସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏକାକି ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବା, ହାତ ଦେଇ ନଦୀ ପାର୍ ହେବା, କୁଆଁ ଭିତରକୁ ଯିବା, ବଡ଼ ଗଛ ଚଢ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ପାଣି, ଦେବତା, ଗୁରୁଙ୍କୁ ପିଠି ଦେଇ କୌଣସି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ, ପାଠ, କିମ୍ବା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଦ ଅଗ୍ନିରେ ଉଷ୍ମା କରିବା, ଅଗ୍ନିକୁ ପାଦ ବା ହାତ ଲାଗିବା, ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ରହିବା, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ଅପବିତ୍ର କିଛି ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ପାଦ ଦେଇ ପାଣିକୁ ମାରିବା, ଶରୀର ଅପବିତ୍ରତା ପାଣିରେ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଅପବିତ୍ରତା ତଟରେ ଶୁଧ୍ଧ କରି, ପରେ ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ନଖ, କେଶ, ସ୍ନାନ ପରେ, ପୁରୁଣା ବସ୍ତ୍ର ବା ପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଛୁଆଯାଇଥିବା ପାଣି ଅଶୁଭ ଓ ଅପବିତ୍ର। ଯେଉଁ ମୂଢ଼ ଛାଗ, ଘୋଢ଼ା, ଏକ ନଖିଆ ପଶୁ, କିମ୍ବା ଉଠ ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଥିବା ଧୂଳି ଛୁଇଁଥାଏ, ସେ ନିଜ ଶ୍ରୀ ହରି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମୃଦ୍ଧିକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରିଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ ଘରେ ବିଲେଇ ଅଛି, ସେ ଚଣ୍ଡାଳ ସମାନ; ଏବଂ ବିଲେଇ ସାମ୍ନାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ, ତାହା ଚଣ୍ଡାଳକୁ ଭୋଜନ କରାଇବା ସମାନ। ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯଦି ଯେଉଁ ଜଣଙ୍କୁ ପିଛିର ବାତାସ, ଚାଲାଣିର ବାତାସ, କିମ୍ବା ମୁଁହର ପ୍ରଶ୍ୱାସ ଛୁଇଁଯାଏ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ହ୍ରାସ ପାଏ। ତେଣୁ ଯେଉଁ ଜଣେ ପାଗୁଡ଼ି, ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ନଗ୍ନ, ଖୋଲା କେଶ, ଅପବିତ୍ର ଦେହରେ, ଅଶୁଚି ହେବା, ଅପବିତ୍ର ଚେଷ୍ଟା, ଅଶୁଚି ଦେହ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଚେତନାବସ୍ଥା, କ୍ରୋଧ, ମଦ, କ୍ଷୁଧା, ନିଦ୍ରା, ଥୁକିବା, ଜମ୍ଭା ଦେବା ସମୟରେ ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କରେ, କିମ୍ବା କୁକୁର ଭୋଜନ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ଶୁଏ, କିମ୍ବା ଅବୁଝ କଥା କହେ—ଏହି ସମସ୍ତେ ମନ୍ତ୍ର ପାଠର ଶତ୍ରୁ। ଏପରି କିଛି ଘଟିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ ଗ୍ରହକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ୍। ନାହିଁ ତେବେ, ପାଣି ଚିପି ମନ୍ତ୍ର ଶେଷ କରିବା, କିମ୍ବା ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଉଚିତ୍। ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ର, ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର—ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ମନ୍ଦିର ବୋଲି କହନ୍ତି। ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ, କିମ୍ବା କୁକୁଡ଼ ଭାବରେ ବସି ପାଠ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।