ଏକ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଯଦି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଆଜ୍ଞା, ଉଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ, ଦୃଢ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଶୁଭ ମନଃସ୍ଥିତି ଓ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ସଂପାଦିତ ହୁଏ, ତେବେ ସେହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ସଫଳ ହୁଏ। ଏହି ପଥେ ଯାଇବାକୁ ଚାହାଁଥିବା ଜଣେ ଶିଷ୍ୟ, ଏକ ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ଯିଏ ମନ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଜାଣନ୍ତି, ଜ୍ଞାନୀ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଧ୍ୟାନ ଓ ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍। ଏହିପରି ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶିଷ୍ୟ ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ, କଥା, ମନ, ଦେହ ଓ ଧନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରୟାସପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା ସର୍ବଦା ଉତ୍ସାହ ଓ ଶ୍ରମରେ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଏହି ସେବାରେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ମଣି, ଜମି ଓ ଘର ଦାନ କରିବା ସମ୍ଭବ ହେଲେ ଦେବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଅଳଂକାର, ବସ୍ତ୍ର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧାନ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭକ୍ତିସହିତ ଦେବା ଉଚିତ, ଯଦି ସେ ଏହି ସାଧନାର ଯୋଗ୍ୟତା ରଖିଥାଏ। ଶିଷ୍ୟ ଯଦି ନିଜ ସିଦ୍ଧି ଚାହେ, ତେବେ ଧନ ନେଇ କୌଣସି ପ୍ରକାର ଚାଳାକି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ପରେ ସେ ନିଜ ଓ ନିଜର ସମ୍ପତିକୁ ସମର୍ପିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବେ ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଚିତ୍ତ ଓ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସଠିକ୍ ଉପାୟରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶିଷ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନକୁ କ୍ରମିକ ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପରିଶ୍ରମରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଯଦି ଗୁରୁ ଦେଖନ୍ତି ଯେ ଶିଷ୍ୟ ଏକାଗ୍ର, ନମ୍ର, ଉପବାସୀ ଓ ଶୁଧ୍ଧ, ତେବେ ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ନାନ କରାଇ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସମୁଦ୍ର କୂଳ, ନଦୀ କୂଳ, ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ଦେଉଳ ଭଳି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଘରେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି, ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଶୁଭ ଯୋଗରେ, ଦୋଷ ରହିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି ନିଜ କଣ୍ଠରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଶିବଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଏକାନ୍ତରେ ଶାନ୍ତ ମନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦାନ କରନ୍ତି। ଏହିପରି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଗୁରୁ ନିଜେ ସିଦ୍ଧି ଦେଇ କହନ୍ତି: "ଶିବଙ୍କର ସାକ୍ଷାତ୍କାର ହେଉ, ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ଶୋଭା ହେଉ, ସ୍ନେହ ହେଉ।" ଏପରି ଭାବେ ଗୁରୁଙ୍କ ନିକଟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଶିଷ୍ୟ ଦୈନିକ ଭାବେ ଏହାକୁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ପାଠ କରିବା ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ। ସେ ଏହି ମନ୍ତ୍ରକୁ ସାରା ଜୀବନ ଦୈନିକ ଏକ ହଜାର ଏଠ ଆଠ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଉପବାସ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଲିନ ରହି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ଏକ ଲକ୍ଷ ଅକ୍ଷର କିମ୍ବା ତାହାର ଚାରି ଗୁଣା ଅକ୍ଷର ପାଠ କରି, ଭକ୍ତି, ରାତି ଉପବାସ ଓ ଅନୁଶାସନ ରେହି, ସେ ପୁରଶ୍ଚରଣା କାରୀ ଭାବେ ପରିଚିତ ହୁଏ। ପୁରଶ୍ଚରଣା କିମ୍ବା ଦୈନିକ ପାଠ ଯେଉଁଠି ହୁଏ, ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ଏକ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ସିଦ୍ଧି ମିଳେ। ଯିଏ ପୁରଶ୍ଚରଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦୈନିକ ପାଠକ ହୁଏ, ସେହି ଲୋକଙ୍କ ସମାନ ଏହି ଜଗତରେ କେହି ନାହିଁ; ସେ ସିଦ୍ଧ, ସିଦ୍ଧିଦାତା ଓ ସଂଯମୀ। ଏହି ପାଠ ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଆସନ ରଖି, ନିରବ ଓ ଏକାଗ୍ର ମନ ରଖି, ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ପାଠର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷରେ ପ୍ରାଣାୟାମ କରିବା ଓ ଶେଷରେ ବୀଜମନ୍ତ୍ର ଏକ ଶତ ଆଠ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଶୁଭ ମନାଯାଏ। ଚାଲିଶି ପ୍ରାଣାୟାମ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ସ୍ମରଣ କରିବା ଏହାକୁ ପ୍ରାଣାୟାମ କୁହାଯାଏ। ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ୱର ହୁଏ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ହୁଏ, ଏହିପରି ଶ୍ୱାସ ନିୟମିତ କରିବା ଉଚିତ। ଘରେ ପାଠ କଲେ ଏହା ସାମାନ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଛି; ଗୋଶାଳାରେ ଏହା ଶତଗୁଣିତ; ନଦୀତଟେ ଏହା ଲକ୍ଷଗୁଣିତ; ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଏହା ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଉଛି। ସମୁଦ୍ରତଟ, ପବିତ୍ର ସରୋବର, ପାହାଡ଼, ଦେଉଳ ଓ ତୀର୍ଥସ୍ଥାନରେ ପାଠ କଲେ କୋଟି ଗୁଣିତ ଫଳ ମିଳେ। ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରତି, ଗୁରୁ, ଦୀପ, ଗାଈ କିମ୍ବା ଜଳ ସାମ୍ନାରେ ପାଠ ବିଶେଷ ପ୍ରଶଂସିତ। ଅଙ୍ଗୁଳିରେ ଗଣନା କଲେ ଏକ ଫଳ ମିଳେ; ଅଙ୍ଗୁଳିର ରେଖାରେ ଏହା ଅଷ୍ଟଗୁଣିତ; ପୁତ୍ରଜୀବ ଫଳରେ ଦଶଗୁଣିତ; ଶଂଖ କିମ୍ବା ମଣିରେ ଶତଗୁଣିତ; ପ୍ରବାଳରେ ଶହେ ଗୁଣିତ; ସ୍ଫଟିକରେ ଦଶହଜାର; ମୁକ୍ତାରେ ଲକ୍ଷ ଗୁଣିତ ଫଳ ମିଳେ। ପଦ୍ମବୀଜରେ ଦଶ ଲକ୍ଷ; ସୁନାରେ କୋଟି ଗୁଣିତ; କୁଶ ଗଠି କିମ୍ବା ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳାରେ ଅନନ୍ତ ଫଳ ମିଳେ। ପାଠ ସଂଖ୍ୟା ପ୍ରକାରେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ପଚିଶ, ପୋଷଣ ପାଇଁ ସତାଇଶ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ପାଇଁ ତିରିଶ, ଏବଂ ମୋହନ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ପଚାଶ ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ପୂର୍ବମୁଖୀ ହୋଇ ପାଠ କଲେ ବଶୀକରଣ; ଦକ୍ଷିଣମୁଖୀ ହୋଇ ମୋହନ; ପଶ୍ଚିମମୁଖୀ ହୋଇ ଧନ; ଉତ୍ତରମୁଖୀ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ମିଳେ। ଅଙ୍ଗୁଳି ପ୍ରକାରେ ଅଙ୍ଗୁଠି ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ; ତରଜନୀ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରେ; ମଧ୍ୟମା ଧନ ଦେଉଛି; ଅନାମିକା ଶାନ୍ତି ଦେଉଛି; କାନ୍ଚି ଅଙ୍ଗୁଳିକୁ ସଂରକ୍ଷିତ କରିବା ଉଚିତ। ଅଙ୍ଗୁଠି ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଫଳ ଦେଇନାହିଁ; ଏହିପରି ଶ୍ରବଣ କର, ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ଜପଯଜ୍ଞ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଜପଯଜ୍ଞ ହିଁ ହିଂସା ଛଡ଼ି ଅଗ୍ରସର ହୁଏ; ଯେଉଁଠି ହିଂସା ଅଛି, ସେଉଁଠି ଜପ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ, ଦାନ, ତପସ୍ୟା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଷୋଡ଼ଶାଂଶ ଫଳ ମଧ୍ୟ ଜପଯଜ୍ଞ ସମାନ ନୁହେଁ। ଏହିପରି ମୁଖ୍ୟ ମହିମା ଜପଯଜ୍ଞର। ଏହିପରି ଉଚ୍ଚାରଣ ଜପ ଠାରୁ ଉପାଂଶୁ ଜପ (ଆଲ୍ପ ଶବ୍ଦରେ, ନିଜେ ଶୁଣିପାରିବା) ଶତଗୁଣିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନସିକ ଜପ ହଜାରଗୁଣିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଖରେ ଉଚ୍ଚ ଓ ନିମ୍ନ ଧ୍ୱନିରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଶବ୍ଦ ଓ ଅକ୍ଷରରେ ଯେଉଁଠି ଉଚ୍ଚାରଣ, ସେହି ମୁଖ୍ୟ ଜପ। ଠାରେ ଠାରେ ମୁଁ ଅଳ୍ପ ହେଉଛି, ଠିକ୍ ଶବ୍ଦ ଚଳନ କରୁଛି, ଏହା ଉପାଂଶୁ ଜପ। ଯଦି କେବଳ ନିଜ ପାଖରେ ଅଳ୍ପ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଏ, ଏହା ଉପାଂଶୁ ଜପ। ମନେ ଅକ୍ଷରକୁ ଅକ୍ଷରକ୍ରମେ, ଶବ୍ଦକୁ ଶବ୍ଦକ୍ରମେ ଚିନ୍ତନ କରି, ଅର୍ଥକୁ ପୁନଃପୁନଃ ଚିନ୍ତା କଲେ ଏହା ମନସିକ ଜପ। ଏହି ତିନି ପ୍ରକାର ଜପଯଜ୍ଞ ମଧ୍ୟରେ ପରେ ପରେ ଉତ୍ତମ।