ପ୍ରଭୁ, ଏହି ପବିତ୍ର ଶ୍ରୁତିରେ ବର୍ଣ୍ନିତ ହେଉଛି କିପରି ଏକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମନ୍ତ୍ର ଉପାସନା ଅନୁଷ୍ଠାନ କ୍ରମଶଃ ସଫଳତାକୁ ଆଣେ। ପ୍ରଥମେ, ଉପାସକ ଦୁଇ ହାତରେ, ଦଶଟି ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଶୁଭ କ୍ରମରେ, ପାଦ ଧୋଇ, ମୁଁହ ଧୋଇ, ଶୁଭ୍ର ଓ ଏକାଗ୍ର ହେଇ, ଉପାସନା ପାଇଁ ତୟାରି କରିଥାଏ। ପୂର୍ବ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଉପାସକ ପ୍ରଥମେ ମନ୍ତ୍ର ରଷି, ଛନ୍ଦ, ଦେବତା ଓ ବୀଜ ଅକ୍ଷର ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରିଥାଏ। ଏହାସହ ଶକ୍ତି, ପରମାତ୍ମା ଓ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହାତକୁ ମସି ଦେଇ, ପ୍ରଣବ ଦୁଇ ହାତରେ ବସାଇଥାଏ। ଦଶଟି ଆଙ୍ଗୁଠିର ତଳ, ଶିର, ଓ ମଧ୍ୟଯୋଗରେ, ପଞ୍ଚ ମଧ୍ୟଯୋଗରେ ବୀଜ ଅକ୍ଷର ଓ ବିନ୍ଦୁ ବସାଇବା ନିୟମ ରହିଛି। ତିନିପ୍ରକାର ଉତ୍ପତ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ, ଦୁଇ ହାତ ଦ୍ୱାରା ପାଦ ତଳରୁ ମୁଣ୍ଡ ଶିର ଯାଏଁ ଏହି ବୀଜ ଅକ୍ଷର ବସାଇବାକୁ ହୁଏ। ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ପ୍ରଣବ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରକୁ ଆବୃତ କରି, ମୁଣ୍ଡ, ମୁଁହ, ଗଳା, ହୃଦୟ ଓ ଗୁପ୍ତ ଅଂଶରେ ବସାଇଲେ ଶୁଭ ହୁଏ। ଦୁଇ ପାଦ, ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ, ହୃଦୟ, ଗଳା, ମୁଁହ ମଧ୍ୟ, ମୁଣ୍ଡରେ ବି ପ୍ରଣବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅକ୍ଷର ବସାଇବା ନିୟମ ଅଛି। ହୃଦୟ, ଗୁପ୍ତ ଅଂଶ, ପାଦ, ମୁଣ୍ଡ, ବାଣୀ, ଗଳାରେ ତିନିପ୍ରକାର ଭେଦ ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଣବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସାଇବାକୁ ହୁଏ। ଏଭଳି ଅଙ୍ଗ ବସାଇବା ପରେ, ଶିର ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଉପର ଦିଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, 'ନ' ଦିଆଯାଏଁ ମୁହଁ ବସାଇବା ନିୟମ ଅଛି। ପରେ ଛଅ ଅଙ୍ଗକୁ, ନମଃ, ସ୍ୱାହା, ବଷଟ୍, ହୁଁ, ବୌଷଟ୍, ଫଟ୍ ଅକ୍ଷର ସହିତ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ନିଜ ଅଂଶରେ ବସାଇବାକୁ ହୁଏ। ପ୍ରଣବ ହୃଦୟ, 'ନ' ମୁଣ୍ଡ, 'ମ' ଚୂଡା, 'ଶି' ଶିକା, 'କ' କବଚ ଭାବରେ ଜାଣିବାକୁ ହୁଏ। 'ଅ' ଚକ୍ଷୁ, 'ୟ' ଅସ୍ତ୍ର ଭାବରେ ଅଂଶ ବସାଇବା ପରେ, ଦିଗ ମୁଦ୍ରା କରିବାକୁ ହୁଏ। ଗଣେଶ, ମାତୃକାଗଣ, ଦୁର୍ଗା, କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଦିଗଦେବତା ଦିଗକୋଣରେ, ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ବ ଦିଗରୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ଚାରି ଦିଗରେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିବାକୁ ହୁଏ। ଅଙ୍ଗୁଠି ଓ ତରଜି ଆଙ୍ଗୁଠି ତଳ ସହିତ ଶୁଭ୍ର, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ବସାଇ, 'ରକ୍ଷ' କୁହି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେବତାକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରିବାକୁ ହୁଏ। ଗଳା ମଧ୍ୟ, ଅଙ୍ଗୁଠି, ତରଜି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଉପାସକ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ହାତ ବସାଇବା ନିୟମ ଅଛି। ଏହି ବସାଇବା ଅନୁଷ୍ଠାନ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରେ, ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ରକ୍ଷା ଦେଇଥାଏ। ମନ୍ତ୍ର ବସାଇଲେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଉପାସକ ଶିବ ଭଳି ହୋଇଯାନ୍ତି; ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପାପ ଏହି କ୍ଷଣରେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ। ଏଭଳି ବସାଇବା ପରେ, ଶୁଭ୍ର ଶରୀର ଓ ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଉପାସକ, ଗୁରୁଙ୍କ ଦୟା ପାଇ ଫଳି, ପଞ୍ଚାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥାଏ। ଏହି ପରେ, ପ୍ରଭୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ଗୁଚ୍ଛ ବିଷୟରେ ଖୋଲାସା କରିବେ, ଯାହା ନାହିଁ ହେଲେ ଦୈନିକ ଉପାସନା ଫଳଦାୟୀ ହୁଏନା, ଯାହା ଥିଲେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଅନୁମତି ଦେଇନାହିଁ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିନାହିଁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ନାହିଁ, ଶୁଦ୍ଧ ମନ ନାହିଁ, ଶିକ୍ଷା ନାହିଁ, ଅର୍ପଣ ନାହିଁ, ସେହି ମନ୍ତ୍ର ମୂଳତଃ ଫଳଦାୟୀ ହୁଏନା। ଯଦି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ଅନୁମତି, ନିୟମ, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଶୁଭ ମନ ଓ ଅର୍ପଣ ସହିତ କରାଯାଏ, ସେହି ମନ୍ତ୍ର ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସଫଳ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଉପାସକ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଅର୍ଥ ଜାଣିଥିବା, ଶୁଭ ଗୁଣ ଓ ଧ୍ୟାନ-ଯୋଗରେ ନିଷ୍ଠ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୃପ୍ତ କରିବାକୁ ହୁଏ। ଶୁଭ ହୃଦୟ, ବାଣୀ, ମନ, ଶରୀର ଓ ଧନ ସହିତ ଉପାସକ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟାସରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚାହିଁ। ଶିଷ୍ୟ ଦିନେ ଦିନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତମ ପ୍ରୟାସରେ ପୂଜା କରିବାକୁ ହୁଏ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ, ମଣି, ଜମି, ଘର ଦେଇ ଉପାସନା କରିବାକୁ ହୁଏ। ଶିଷ୍ୟ ଅଳଙ୍କାର, ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ଧାନ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଇଥିଲେ ଶୁଭ ହୁଏ। ଶିଷ୍ୟ ନିଜ ସଫଳତା ଚାହିଁ, ଧନରେ ଚତୁର୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପରେ, ଦେବୀ, ନିଜ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ଉପସ୍ଥାପନ କରିବାକୁ ଚାହିଁ। ଏଭଳି ନିଷ୍ଠା ସହିତ ପୂଜା କରି, ଭକ୍ତି ଓ ନିଷ୍ଠା ଅନୁସାରେ, ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ସଂଗ୍ରହ କରିବାକୁ ହୁଏ। ଏଭଳି ଏକ ବର୍ଷ ପୂଜା ପରେ ତୃପ୍ତ ଗୁରୁ, ଶିଷ୍ୟ ଏକାଗ୍ର, ବିନୟୀ, ଉପବାସୀ ଓ ଶୁଭ୍ର ଦେଖି, ଶିଷ୍ୟକୁ ନିର୍ମଳ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜା କରି, ସମୁଦ୍ର କିନାରା, ନଦୀ ପାଖରେ, ଗୋଶାଳା କିମ୍ବା ଦେବଳୟରେ, ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନରେ, ଘର କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଯେଉଁଠି, ଶୁଭ ଦିନ, ତାରିଖ, ନକ୍ଷତ୍ର କିମ୍ବା ଶୁଭ ଯୋଗରେ, ଦୋଷ ନଥିବା ସମୟରେ, ଶିଷ୍ୟକୁ ଶିବର ଉତ୍ତମ ଜ୍ଞାନ ନିଜ କଣ୍ଠରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏକାନ୍ତରେ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତରେ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ପରେ, ଗୁରୁ ନିଜେ ଶିଷ୍ୟକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରି, 'ଶିବ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ, ଶୁଭ ହେଉ, ସୌନ୍ଦର୍ୟ ହେଉ, ପ୍ରେମ ହେଉ' କହି ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ। ଏଭଳି ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାନ ମିଳିଲେ, ଦିନେ ଦିନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିୟମିତ କ୍ରିୟା କରିବାକୁ ହୁଏ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୀବନ ଦିନେ ଦିନେ, ଏକ ହଜାର ଏଠି ଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଉପବାସ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ଉପାସନା କରିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁଠି ଉପାସକ ଏକ ଲକ୍ଷ ଅକ୍ଷର କିମ୍ବା ଚାରି ଗୁଣ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଭକ୍ତି ଓ ଉପବାସ ରାତିରେ ରକ୍ଷା କରି, ସେହିପାଇଁ ପୁରଶ୍ଚରଣ କର୍ତ୍ତା ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ପୁରଶ୍ଚରଣ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିବା କିମ୍ବା ଦିନେ ଦିନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ଉପାସକ, ଏହି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରୁ ଯେକୌଣସି ଏକ ଶୀଘ୍ର ଅଭିଷ୍ଟ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ। ଯେଉଁଠି ଉପାସକ ପୁରଶ୍ଚରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଦିନେ ଦିନେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଏହି ଜଗତରେ ସେଠି ତାଙ୍କ ସମାନ କେହି ନାହିଁ; ସେ ସଫଳ, ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ, ନିଜକୁ ନିୟମିତ ରଖିଥାଏ।