ଏହି ପବିତ୍ର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଉଛି ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନର ଦୃଶ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପାଖା ପରି ମୟୂର, ଜଳପକ୍ଷୀ, କୋଇଲି, ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀ ଉଡୁଥିଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ନେକ୍ତର ଭଳି ପାଣିର ଅଣ୍ଡାର ଚମକୁଥିଲା। ସେଠାରେ ରହୁଥିଲେ ଚତୁର୍ବାଦିତାରେ ପ୍ରବୀଣ ନାରୀମାନେ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କର ଉରୁ ଭାରରେ ଗା ଅଳ୍ପ ଭାବେ ଭାଙ୍ଗିଥିଲା, ମଦରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଘୁରୁଥିଲା। ଏଠି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ହଜାର ଦିବ୍ୟ କନ୍ୟାମାନେ ଗୀତ ଗାଇବାରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ, ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ନାଚୁଥିଲେ; ଏପରି ସାଙ୍ଗତି ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ। ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଘିରା ଥିଲେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ନାରୀମାନେ ଜଳରେ ଖେଳ କରୁଥିଲେ। କିଏ ଉତ୍ସବ ଓ ଉଲ୍ଲାସରେ ନିମଗ୍ନ ଥିଲେ, କିଏ ଚାଲିବାରେ ଗ୍ରାସ୍ଥ, ଗ୍ରାମ ଜୀବନର ଆନନ୍ଦରେ ଲଗ୍ନ ଥିଲେ, ରୁବୀ ମଣି ପରି ଚମକୁଥିଲେ। ଭବ, ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାରୀମାନେ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଚମତ୍କୃତ ହୋଇ ଚାରିପାଶେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଅନେକ ସେନା ଓ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମହଲ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଢ଼ି, ହୀରା, ବେରିଲ୍ ଏବଂ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ୍ ରେ ଶୋଭିତ। ମହଲର ଚୁଡ଼ାରେ ପଦ୍ମପରି ଚକ୍ଷୁ ଓ ଚଉଡ଼ା କଟି ଥିବା ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ ଥିଲେ। କିନ୍ନରୀ, କିନ୍ନର, ନାଗ, ସିଦ୍ଧା କନ୍ୟାମାନେ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଦେହ ଓ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଏମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ଲଗ୍ନ, ନୀଳପଦ୍ମ ପତ୍ର ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ପଦ୍ମପତ୍ର ଭଳି ଲମ୍ବା ଚକ୍ଷୁ ଥିଲା। ଲୋଟସ୍ ପରି ତନ୍ତୁର ଭଳି ପୋଶାକ, ବଙ୍ଗଲ୍, ଆଉଁଠି, ହାର, ଛତା ଓ ଚାଦର ରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ। ଅନେକ ଆଭୂଷଣ ଓ ଶୃଙ୍ଗାରରେ ଲଗ୍ନ, ଦେବତାମାନେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଓ ନାୟକମାନେ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭବଙ୍କ ସହରକୁ ଯାଇଲେ। ସେଠାରେ, ପୁରୁହୂତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବତା ଓ ସିଦ୍ଧାମାନେ ସହରର ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଲ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ହଜାର ଉଦୟ ରବିର ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିଲା। ପରେ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ନନ୍ଦିନ୍—ସେନାପତି—କୁ ଦେଖିଲେ। ନନ୍ଦିନ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ନମସ୍କାର କରି 'ଜୟ!' କହିଲେ, ନନ୍ଦିନ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ନନ୍ଦିନ୍ କହିଲେ, "ହେ ଦେବଗଣ, ତୁମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଛି, ଏହିଠିକୁ ଆସିଛ, ହେ ଜଗତ୍ର ନାଥମାନେ। ତୁମେ ନିଶ୍ଚଳ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ଅଛ, ତୁମେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହ।" ଦେବତାମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଅମାନ୍ୟ ଦେବତା ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦିଅ, ଯିଏ ହାତୀର ନାଥ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଆମେ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଆସିଛୁ।" "ପୂର୍ବରୁ ତିନି ସହର ଦହିବା ସମୟରେ ଆମେ 'ପଶୁ' କୁହାଯାଇଥିଲୁ। ଏହି 'ପଶୁତ୍ବ' ନେଇ ଆମେ ଚିନ୍ତିତ।" "ପଶୁପତି ନିୟମ ଭବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ନିୟମ ଅନୁସାରେ, 'ପଶୁତ୍ବ' କିଛି ନୁହେଁ।" "ଏଠି, ବାରୋଟି ବର୍ଷ, ବା ବାରୋଟି ମାସ, ବା ବାରୋଟି ଦିନ ମଧ୍ୟ ଯଦି କେହି ଏହି ଉତ୍ତମ ନିୟମ ପାଳନ କରେ—" "ସମସ୍ତ ଜୀବ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେବତାମାନେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦେଲେ। ସିଲାଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ନନ୍ଦି, ସମସ୍ତ ଜୀବର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅବିନାଶୀ ଈଶାନଙ୍କୁ ସାମ୍ବା ଓ ଉପସ୍ଥିତମାନେ ସହ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ନମସ୍କାର କରି ସମ୍ଭୁଙ୍କୁ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତି ଦେବା ନିବେଦନ କଲେ। ସମସ୍ତେ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ, ପୁନଃପୁନ ନମସ୍କାର କଲେ; ଦେବତାମାନେ ଦେଖି, ଶିବ, ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୱଜରେ ବୃଷଭ ଚିହ୍ନ ଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ବନ୍ଧନ ପବିତ୍ର କଲେ; ମହେଶ୍ବର ନିଜେ ପଶୁପତି ନିୟମ ଶିଖାଇଲେ। ସେ ଏହି ନିୟମ ଋଷିମାନେ, ଅମ୍ବା ସହିତ, କୁ ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇଲେ; ଏହି ସମୟରୁ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ପଶୁପତି ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଯେଉଁଠି ଶିବ ଜୀବର ନାଥ, ଦେବତା ନିଜେ ଦେବତା, ଏହି ଦେବତାମାନେ ପଶୁପତି ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ପୁନଃ ତପସ୍ୟା କଲେ। ବାରୋଟି ବର୍ଷର ଶେଷରେ, ଉତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆପଣଙ୍କୁ କୁହାଯାଇଛି, ପୂର୍ବରୁ ସନତ୍କୁମାରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପିତାମହଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲେ, ଏବଂ ତଥା ବ୍ୟାସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା। ଯେଉଁଠି କେହି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଏହି କଥା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କୁ ପଢ଼େ, କିମ୍ବା ଶୁନେ, ସେ ଶରୀର ପରିନିର୍ବାଣ ପରେ ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତି ପାଇଥାଏ। ଏହି ନିୟମ, ଯାହା ଆପଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି, ଏହି ପଶୁପତି ନିୟମ, ଲିଙ୍ଗ ସଂପୃକ୍ତ, ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ପାଳନ କରିଥିଲେ—ଏହି ମୋକ୍ଷ ଦେଇଥାଏ। ଆପଣ, ସନତ୍କୁମାରଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନ ପରେ ଯେପରି ଶୁଣିଥିଲେ, ସେପରି ଆମକୁ କୁହିଦିଅ, ହେ ପାହାଡ଼ର ପ୍ରଭୁ। ନନ୍ଦି ଏହିପରି କହିଲେ—ମୁଁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତରେ କୁହିବି: ଦେବତା, ଅସୁର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, କାରଣ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ ପାଳନ କରିଥିବା ଏହି ଉତ୍ତମ ନିୟମ—ବାରୋଟି ଲିଙ୍ଗ ନିୟମ, ଯାହା ବନ୍ଧନ ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାଏ। ଏହା ଭୋଗ, ଯୋଗ, ଇଚ୍ଛା, ମୋକ୍ଷ ଓ ଶୁଭ ଦେଇଥାଏ; ଅଭିନ୍ନ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଭକ୍ତଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କରେ। ଏହି ନିୟମ ଭେଦ ଓ ଷଡ଼ଙ୍ଗ ବେଦ ଚର୍ଣ୍ଣ କରି ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି; ଏହା ସମସ୍ତ ଦାନରୁ ଉତ୍ତମ, ଦଶ ହଜାର ଅଶ୍ୱମେଧ ରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଏହା ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ଶତ୍ରୁ ଦୂର କରେ, ଏବଂ ସଂସାର ମହାସାଗରରେ ନିମଗ୍ନ ଜୀବମାନେ ମୋକ୍ଷ ପାଇଥାଏ। ଏହା ସମସ୍ତ ରୋଗ ଓ ଜ୍ୱର ଦୂର କରେ; ପୂର୍ବରୁ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁ ପାଳନ କରିଥିଲେ। ଏଠି, ଏକ ଛୋଟ ଲିଙ୍ଗ ନିର୍ମାଣ କରି, ଚନ୍ଦନ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚୈତ୍ର ମାସରୁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ନିୟମ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।