ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ଲିଙ୍ଗ ପୁରାଣର ପବିତ୍ର କଥାରେ, କହାଯାଏ—ଯେଉଁ ଲୋକେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକେ ନିମ୍ନତମ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତ୍ରୀରେ ଆସକ୍ତ ଓ ମଦରେ ମତ୍ତ, ଏବଂ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୋମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପିତୃଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି; ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜନ କଲେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବେ ପୂଜିଲେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଯଦି କୌଣସି ଦେବତା ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେ ରୁଦ୍ରଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଯେଉଁଠି ସୁଭ ଲିଙ୍ଗକୁ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ଶୁଦ୍ଧ ପାଣିରେ ପରିଶ୍ରୁତ କରି, ଭକ୍ତିରେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି ଆସନରେ ବସାଯିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଠିକ୍ ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ କରି, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପବିତ୍ର ଓ ଧର୍ମଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶୁଭ ଆସନରେ ବସାଯିବା ଉଚିତ। ଓଁ ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବିରକ୍ତି ଓ ସ୍ୱାଧିନତାରେ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଏହି ଦେବଙ୍କୁ ପଦ୍ୟପାଦ୍ୟ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ଜଳ, ଘୃତ ଓ ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ଦହିରେ ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଓ ନିୟମାନୁସାରେ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ପୁନି ଶୁଦ୍ଧ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରାଯିବା, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟରେ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ରୋଚନା ଓ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ, ସାରା ବିଲ୍ୱପତ୍ର, ନାନା ପ୍ରକାର ଲୋଟସ ଓ ନୀଳ କମଳ, ଜଳକୁମୁଦ, ନଦ୍ୟାବର୍ତ୍ତ, ମଲ୍ଲିକା, ଚମ୍ପକ, ଯାତି, ବକୁଳ, କରବୀର, ଶମୀ, ବୃହତ୍, ବନ ଅଗସ୍ତ୍ୟ, ଅପାମାର୍ଗ, କଦମ୍ବ ଓ ଶୋଭାବନ୍ତ ଭୂଷଣରେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରାଯିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଧୂପ ଦେଇ, ପିଠା, ଦହିଭାତ, ମଧୁ ଓ ଘୃତ ମିଶ୍ରିତ ଭୋଜନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଦେବତାଙ୍କୁ ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ। ଶୁଦ୍ଧ ଚାଉଲ, ମୁଗ ଭାତ, ଛଅ ପ୍ରକାର ଭୋଜନ କିମ୍ବା ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଘୃତ ମିଶ୍ରିତ ଭୋଜନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ନହେଲେ, ଏକ ଆଢ଼କ ଶୁଦ୍ଧ ଚାଉଲ ରାନ୍ଧି, ପରିକ୍ରମା କରି ଅନେକଥର ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ଈଶାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପୁନଃ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜି, ଈଶାନ, ପୁରୁଷ, ଅଘୋର, ବାମଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ସଦ୍ୟୋଜାତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଏହି ପଞ୍ଚ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ମହାଦେବ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି। ଶିବଙ୍କ ପୂଜାରେ ବ୍ୟବହୃତ ଫୁଲ ଓ ପତ୍ର ଦେଇଥିବା ଗଛ, ଗାଈ ଓ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଯେଉଁ କୌଣସି ଲୋକ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ଶର୍ବ, ଭବ କିମ୍ବା ଅଜଜନ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜନ କରନ୍ତି, ସେ ଜନ୍ମମୃତ୍ୟୁ ରହିତ ଶିବ ସାୟୁଜ୍ୟ ପାଆନ୍ତି। ପରମେଶ୍ୱର, ଭବ, ଶର୍ବ, ଉମାପତିଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ କିମ୍ବା ଅଚାନକ ଦର୍ଶନ କଲେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ। ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି କିମ୍ବା ତାଙ୍କ ପୂଜା ଦେଖନ୍ତି, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। କେବଳ ଶୁଣି ଏବଂ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ। ଯେଉଁ ଲୋକ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଲିଙ୍ଗ ଠାରେ ଘୃତ ଦୀପ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ଶିବଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି, ଯାହା ଆଶ୍ରମବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଜରେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ଦୀପ କାଠ, ମାଟି କିମ୍ବା ଯେକୌଣସି ଦ୍ରବ୍ୟର ହେଉ, ଦାନ କରିଲେ ସେ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନ ପାଆନ୍ତି। ଲୋହା, ତାମ୍ବା, ରୌପ୍ୟ କିମ୍ବା ସୁନାର ଦୀପ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଶିବଲୋକରେ ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯେଉଁ ଲୋକ ନିୟମାନୁସାରେ କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦୀପ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାର ସମାନ ରଥରେ ଶିବପୁରୀକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। କାର୍ତ୍ତିକ ମାସରେ ଯେଉଁମାନେ ଲିଙ୍ଗ ଠାରେ ଘୃତ ଦୀପ ଦେଇଥାନ୍ତି କିମ୍ବା ନିୟମାନୁସାରେ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିବା ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରନ୍ତି। ଆହ୍ୱାନ, ସ୍ଥାପନ, ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଓ ପୂଜା ଏହିପରି ଭାବରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏଠି ଆସନ ରୁଦ୍ର ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ରରେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ; ଅଭିଷେକ ପଞ୍ଚଥର କରାଯିବା ଉଚିତ। ଏପରି ଭାବରେ ଦିନେ ଦିନେ ଉମାପତି ଦେବଦେବଙ୍କୁ ପୂଜନ କରିବା ଉଚିତ। ତାଙ୍କର ଡାହାଣପାଖରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ଦେବଦେବ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜି, ନିୟମାନୁସାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ପ୍ରଣବ ମନ୍ତ୍ର ପଞ୍ଚଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ ଶିବ ସାୟୁଜ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ। ଏହି ଭାବରେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ କଥାଯାଇଛି। ଏହି ଉପାୟ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ୟାସ ମୁନି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ମୁଖାମୃତ ଶୁଣି ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ। ଏବେ, ମହାମୁନିମାନେ ପଚାରିଲେ—ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପଶୁପତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ କିପରି ପଶୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ? ଆପଣ ଏଠି ଆମକୁ କହିବେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, କୈଳାସ ଶୃଙ୍ଗରେ, ଭୋଗ୍ୟ ନାମକ ନିଜ ସହରରେ, ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ସର୍ବଜ୍ଞ ଭଗବାନଙ୍କ ପାଖକୁ ତାଙ୍କର କୃପାରେ ଗଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଗରୁଡ଼ ଶିର ଉପରେ ଚଢ଼ି ଗଲେ। ହରି ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଦେବଦେବଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ; ସମସ୍ତେ ମହାଶୁଭ କୈଳାସ ପର୍ବତରେ ପହଞ୍ଚି ଭଗବାନଙ୍କ ସହ ରହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ଯମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ବତକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଶ୍ରୀବାସୁଦେବ ଗରୁଡ଼ରୁ ଅବତରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ସହିତ ମେରୁ ପର୍ବତରେ ଚଢ଼ିଲେ। ସେହି ପର୍ବତ ସମସ୍ତ ଅପମୃତ୍ୟୁ ରହିତ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭୋଗ ଦେଇଥିବା, ଚିତ୍ରକୁରୁଲ ଚିତ୍କାରରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା, ନାଗମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିବା, ମଧୁର ସଙ୍ଗୀତରେ ଗଞ୍ଜିଥିବା, ମୃଦୁ ଅନ୍ଧକାର ଛାୟା ଓ ଉଦ୍ଭିଦ ଜଙ୍ଗଲରେ ପରିବେଷ୍ଟିତ, ସୁନ୍ଦର ପବନ ଓ ଶୀତଳ ଜଳରେ ଭରିଥିଲା।