ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ମହାର୍ଷି କହିଲେ, “ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପବିତ୍ର ଜଳ ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ସଫଳ ହୁଏ। ଯଦି ଜଳରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରାଣୀ ମିଶିଯାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବିନାଶ କରି ଜଳକୁ ପବିତ୍ର କରିବା ଦରକାର; ନହେଲେ ଅପବିତ୍ର ଜଳ ବ୍ୟବହାର କରିଲେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପ ଲାଗିଥାଏ। ଘର ଉପରେ ଝାଡ଼ୁ ଦେଇବା, ଲୋକଙ୍କୁ ପରିଷ୍କାର କରିବା, ଅଗ୍ନିରେ କିଛି କରିବା, ଚାଉଳ ଚାଟିବା, କିମ୍ବା ଜଳ ଆଣିବା ଦ୍ୱାରା ଘରସ୍ଥଙ୍କୁ ସଦା କ୍ଷତି ହୁଏ। ଏହି କ୍ଷତିକୁ ବଞ୍ଚିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଜୀବ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅହିଂସା ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ। ଏହିଠାରୁ ଏହି ଉପଦେଶ ଦିଆଯାଏ—ସମସ୍ତ ଉଦ୍ୟମରେ, ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର କରାଯାଇଥିବା ଜଳ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର। ଏମିତି ପବିତ୍ର ଜଳ ଦାନ କରିବା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ, ଯାହା ଭୟମୁକ୍ତି ଓ ପୁଣ୍ୟ ଦିଏ। ଏହିପରି ଅହିଂସା କେବଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନୁହେଁ, ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ସବୁଠାରେ ଅନୁସରଣ କରିବା ଦରକାର। ଯେଉଁଠି ଅହିଂସା ଅଛି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ହିଂସା, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଆସେ। ବେଦବିଦ୍ ଜନକୁ ଦାନ କଲେ ଯେପରି ତିନି ଲୋକର ଫଳ ମିଳେ, ଅହିଂସକ ଜନ ସେହି ଫଳକୁ କୋଟି ଗୁଣା ପାଇଁଥାନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଚିନ୍ତା, କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ବାଚନରେ ସମସ୍ତ ଭୂତମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳରେ ଲଗ୍ନ। ଯେଉଁମାନେ କରୁଣାର ପଥ ଦେଖାନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ପୁତ୍ର, ପୌତ୍ର ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ ଯେଉଁମାନେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ସବୁବେଳେ ବସ୍ତ୍ରଦ୍ୱାରା ପବିତ୍ର ଜଳ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର। ସ୍ନାନ ଓ ଶୁଧ୍ଧି ସଦା କରିବା ଉଚିତ, ଏହା ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଶିବ ମନ୍ଦିରରେ ଏକ ପ୍ରାଣୀକୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଯେପରି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ମିଳେ, ଏହିପରି ଶିବଙ୍କ ପାଇଁ ଫୁଲକୁ ଛେଡ଼ିବା ଉଚିତ। ବଳି ଦେବା, ଅପରାଧୀଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବା କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ନିୟତ; କିନ୍ତୁ ଯୋଗୀ ଓ ବ୍ରହ୍ମବିଦ୍ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ନିଷିଦ୍ଧ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଯେଉଁଠି ନିଷିଦ୍ଧ, ସେଠି କଦାପି ହିଂସା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀ ନିରଲିପ୍ତ ରହନ୍ତି। ସ୍ତ୍ରୀମାନେ କଦାପି ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସେମାନେ ପାପ କରିଥିଲେ ବି ସମ୍ମାନ ଦିଅ। ସମସ୍ତ ସ୍ତ୍ରୀ ପବିତ୍ର, ବିଶେଷକରି ଅତ୍ରି ଗୋତ୍ରର। ଅତ୍ରେୟା ନାରୀକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ସମାନ ପାପ। କେବେ ବି, କୌଣସି ସମୟରେ, କୌଣସି ଜାତିର ସ୍ତ୍ରୀ ଯଦି ପାପ କରିଥିଲେ ବି, ବଳି ଦେଇବାକୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେ କୁବଳି କିମ୍ବା ସୁନ୍ଦର, ମେଳା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ବି, ମଣିଷ ମାନେ ଶିବଙ୍କ ପ୍ରତି ଆଦରରୁ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ବାହ୍ୟ ବ୍ରତ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତିର କ୍ରିୟାରୁ ବାହାରେ, ଅସ୍ତିକ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହ କଥା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସେମାନେ ଛୁଇଁବା, ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଦେଖିଲେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବା ପରି ଫଳ ମିଳେ। ଏମିତି ଲୋକଙ୍କୁ ରାଜା ଓ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନେ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ। ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜଦି କୌଣସି ମଣିଷ କେବଳ ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଧର୍ମିକଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ କରେ, ଏବଂ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିହୀନ, ସେମାନେ ସଂସାର ଚକ୍ରରେ ଦୁଃଖୀ ଓ ଦୟାହୀନ ହୁଅନ୍ତି। ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ଲୋକ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେମାନେ ଏହି ଲୋକର ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି। ସନ୍ତାନ, ଜନାନୀ, ଘର—ଯେଉଁଠି ମନ ଯାଏ, ଏକଥର ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କ ସଂସ୍ପର୍ଶ ହେଲେ, ଶିବ ଲୋକ ଦୂର ନୁହେଁ, ବଡ଼ ତ୍ୟାଗୀମାନେ ପାଇଁଥାନ୍ତି। ଏଠିରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଲା: “ହେ ମହାମତି, ଏହି ମଣିଷମାନେ ଦୁବଳ, ଅବୁଦ୍ଧି, ଏକ କଳ୍ପ ଆୟୁ ଥିଲେ ବି ଶକ୍ତି ଓ ଧନ ଅଳ୍ପ, କିପରି ପ୍ରଜାପତିଶ୍ୱର ମହାଦେବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିପାରିବେ?” ଦେବମାନେ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ ବି ଶଙ୍କରଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଆନ୍ତିନାହିଁ, ତେବେ କିପରି ମଣିଷମାନେ ପୂଜା କରିପାରିବେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: “ତୁମେ ଯାହା କହିଲେ, ଏହା ନିଶ୍ଚୟ ସତ୍ୟ; କିନ୍ତୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଥିଲେ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବେ, ପୂଜିପାରିବେ ଓ କଥା ହେବା ସମ୍ଭବ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତିହୀନ, ସେମାନେ ସଂଯୋଗବଶତଃ ପୂଜା କଲେ, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କର ଭାବାନୁସାରେ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଅଧମ ଦ୍ୱିଜ ଅପବିତ୍ର ଅବସ୍ଥାରେ ପୂଜା କଲେ ପିଶାଚ ଲୋକ ପାଇଁଥାନ୍ତି; ମନ ଭ୍ରମିତ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଥିଲେ ଦାନବ ଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି। ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରି ପୂଜା କଲେ ଯକ୍ଷ ଭାବ ପାଆନ୍ତି; ଗୀତ ପ୍ରେମୀ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଲୋକ, ନୃତ୍ୟ ପ୍ରେମୀ ମଧ୍ୟ ତାହା ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଲୋକ ପାଇଁଥାନ୍ତି; ସବୁଠାରୁ ନିମ୍ନ, ନାରୀ ଓ ମଦରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ସୋମ ଲୋକ ଯାନ୍ତି। ଗାୟତ୍ରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ ପିତୃଲୋକ, ପ୍ରଣବ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମଲୋକ, ଶିବଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ଭାବରେ ପୂଜିଲେ ବୈଷ୍ଣବ ଲୋକ ପାଇଁଥାନ୍ତି। ଏକଥର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ପୂଜିଥିବା ମଙ୍ଗଳମୟ ଲିଙ୍ଗକୁ ଶୁଧ୍ଧ ଜଳରେ ପବିତ୍ର କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ମନ୍ଦିରରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଶୁଧ୍ଧ ଆସନରେ ବସାଇ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଓ ପ୍ରଣାମ କରିବା ଉଚିତ। ଓଁ ମନ୍ଦାର ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁଠି ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ବିରାଗ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଯୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଠି ରୁଦ୍ର, ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ, ଆଚମନ ଓ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ଜଳ, ଘୃତ, ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରାଯିବା ଉଚିତ।