ଲିଙ୍ଗପୁରାଣମ୍

ଏହି ଶୁଭ ଶ୍ରୁତି ଅନୁସାରେ, ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ସେମାନେ ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ଅଥବା, ଯଦି କେହି ମହେନ୍ଦ୍ରଶୈଳ ନାମକ ଏକ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି, ଯାହା ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ତାହାର ଫଳ ବିଶେଷ ଅପୂର୍ବ। ଏହି ମନ୍ଦିର ମହେନ୍ଦ୍ରପର୍ବତ ଆକୃତିର ମହଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥାଏ, ଯେଉଁଠାରେ ବୃଷ ଚିତ୍ରିତ। ଏହିପରି ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରି, ସେ ଶିବଙ୍କ ଦିବ୍ୟନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି। ତାପରେ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ଞାନ ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ପୁନଃ ଫେରିଆସନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ବିଷ ଭଳି ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ସୁନା ଓ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ମନ୍ଦିର ତିଆରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପାର ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏହି ମନ୍ଦିର ଦ୍ରାବିଡ, ନାଗର, କେଶରା, କିମ୍ବା ନିୟମାନୁସାରେ ଯେଉଁ ଶୈଳୀରେ ହେଉ, ଏହା ଦୁର୍ଗ, ମଣ୍ଡପ, ଚତୁରସ୍ର କିମ୍ବା ଦୀର୍ଘ ଆକୃତିରେ ହେଉ, ତାହାର ପୁଣ୍ୟ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ। ଏହି ମନ୍ଦିର ପୁରୁଣା, ଭାଙ୍ଗି, କିମ୍ବା ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ତାହାକୁ ପୂର୍ବରୁ ଭଳି ସୁନ୍ଦର ଦ୍ୱାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଜାଣା ସହ ପୁନଃନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମୂଳ ନିର୍ମାତାଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯଦି କେହି ଶିବମନ୍ଦିରରେ ନିଜ ଜୀବିକା ପାଇଁ କାମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପରିଜନ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି କେହି ନିଜ ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ କାମ କରନ୍ତି, ଏବଂ ତାହାର ଫଳରେ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରନ୍ତି, ଏହା ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ। ଏହିପରି, ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଭକ୍ତି ସହ ଏକ ଛୋଟ ଶିବାଳୟ ତିଆରି କରନ୍ତି, କାଠ, ଇଟ, ଇତ୍ୟାଦି ଦ୍ୱାରା ମହେଶଙ୍କ ପାଇଁ ମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଧର୍ମ, କାମ ଓ ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଏକ ଶିବମନ୍ଦିର ନିର୍ମାଣ କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ। ଯଦି ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ତେବେ ମନ୍ଦିର ସଫା କରିବା, ମୃଦୁ ଓ ସୁକୁମାର ଝାଡ଼ୁ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ଦିର ବୁହାଇବା ମଧ୍ୟ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ମ। ଏହିପରି ଜଣେ ଭକ୍ତ ଏକ ମାସ ମଧ୍ୟରେ ହଜାର ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତର ଫଳ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଭକ୍ତ ଶୁଧ୍ଧ ପୋଷାକ ଦ୍ୱାରା ଗୋମୟ ମିଶିତ ପାଣିରେ ମନ୍ଦିର ଲିପନ କରନ୍ତି, ସେ ବାର୍ଷିକ ଚାନ୍ଦ୍ରାୟଣ ବ୍ରତର ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ଶିବକ୍ଷେତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ଶିବଲିଙ୍ଗ ଚାରିପଟେ ଅର୍ଧ କ୍ରୋଶ ପରିମାଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଅଞ୍ଚଳ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଜଣେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ସ୍ୱୟଂଭୂ, ବାଣ, ଆର୍ଷ, ମାନବ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କ୍ଷେତ୍ରର ପରିମାଣ ବିଶେଷ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ। ଏହିପରି କ୍ଷେତ୍ରର ପରିମାଣ ତପସ୍ବୀଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ଗୁରୁ-ଶିଷ୍ୟ, ଏବଂ ଶ୍ରୀପର୍ବତ ତୀରରେ ଲାଗୁ ପଡ଼େ। ଏଠାରେ କେଉଁଠି ଜଣେ ଜୀବନ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି। ବାରାଣସୀ, ଅବିମୁକ୍ତ, କେଦାର, ପ୍ରୟାଗ, କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର, ପ୍ରଭାସ, ପୁଷ୍କର, ଅବନ୍ତୀ, ଅମରେଶ୍ୱର, ବାଣୀଶୃଙ୍ଗ, ଶାଳଙ୍କ, ଜମ୍ବୁକେଶ୍ୱର, ଶୁକ୍ରେଶ୍ୱର, ଗୋକର୍ଣ୍ଣ, ଭାସ୍କରେଶ, ଗୁହେଶ୍ୱର, ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭ, ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ଇତ୍ୟାଦି କ୍ଷେତ୍ରରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ମୁକ୍ତି ନିଶ୍ଚିତ। ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଯୋଗୀ ତପସ୍ୟା କରି ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ, ଦେବ, ଋଷି, ତପସ୍ବୀ କିମ୍ବା ସ୍ୱୟଂଭୂ ଯେଉଁଠି ନାହିଁ, ଶିବ ସ୍ଥିତି ପାଆନ୍ତି। ଏଠାରେ ଅଗ୍ନି ଜାଳି ଶିବକ୍ଷେତ୍ରରେ ପୂଜା କରି ନିଜ ଦେହକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଦାନ କଲେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଯେଉଁ ଯଥାସମ୍ଭବ ଅନ୍ନ ତ୍ୟାଗ କରି ଶିବକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଦୁଇପାଦ ହରାଇ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁ ଜଣେ ଶିବକ୍ଷେତ୍ରରେ ବସନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବ ସ୍ଥିତିକୁ ପାଆନ୍ତି; ଏହି ବିଷୟରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। କ୍ଷେତ୍ର ଦର୍ଶନ କରିବାରେ ମହାପୁଣ୍ୟ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ଶତଗୁଣ ପୁଣ୍ୟ, ଛୁଇଁଲେ ଓ ପରିକ୍ରମା କଲେ ଏହା ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ, ଏହି କ୍ଷେତ୍ରର ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ। ଦୁଧରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଶତଗୁଣ, ଦହିରେ ସ୍ନାନ କଲେ ହଜାରଗୁଣ, ମଧରେ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ, ଘୃତରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଅନନ୍ତ ପୁଣ୍ୟ, ଚିନିରେ ଶତଗୁଣ ଅଧିକ। ଏହିପରି, ଶିବକ୍ଷେତ୍ର ନିକଟ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କଲେ ଓ ଏଠାରେ ଶରୀର ତ୍ୟାଗ କଲେ, ସେମାନେ ଶିବଲୋକରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି କ୍ଷେତ୍ର ନିକଟର ସମସ୍ତ ନଦୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ। ପୋକରୀ, କୁଆଁ, ତାଲାଉ ମଧ୍ୟ ଶିବ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥ ଭାବେ ମନ୍ୟ। ଏଠାରେ ଭକ୍ତି ସହ ସ୍ନାନ କଲେ, ବ୍ରହ୍ମହତ୍ୟା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଶିବତୀର୍ଥରେ ପ୍ରଭାତ ସ୍ନାନ କଲେ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ; ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସ୍ନାନ କଲେ ଗଙ୍ଗାସ୍ନାନ ସମ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ; ସନ୍ଧ୍ୟା ସ୍ନାନ କଲେ ଶିବଧାମ ପ୍ରାପ୍ତି। ଏଠାରେ ତିନିଥର ବା ଏକଥର ସ୍ନାନ କଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଶିବ ସହ ଏକତ୍ୱ ପାଆନ୍ତି, ଏଥିରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ଚିନ୍ତା ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ। ଏହିପରି ଦିନେ ଏକ ବନ୍ଧ ଜଣେ କୁକୁରକୁ ଦେଖି ଭୟ ପାଇଲା... (ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ ଗଳ୍ପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ)।