ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରି, ସେମାନେ କହିଲେ: “ହେ ଦୟାଳୁ ଭଗବାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ସଦା ବହନ କରିପାରିବା ଶକ୍ତି, ସର୍ବଜ୍ଞତା ଓ ସର୍ବବ୍ୟାପକତା ଦେଉଛନ୍ତୁ।” ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ, ଭବଙ୍କୁ ରଥଚାଳକ ଓ ଯାନର ଭୂମିକା ଦେଇ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଇ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଦଗ୍ଧ ହେବା ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାପୁରୁଷ ଭଗବାନ, ଦେବୀ, ନନ୍ଦିନୀ ଓ ଭୂତଗଣଙ୍କ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ସମୟରେ, ଦେବମଣ୍ଡଳରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତା, ଭବ ଓ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂଜିଲେ। ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ, ଦେବତା, ଋଷି, ଗଣପତି ଓ ଦୀପ୍ତିମାନମାନେ ନିଜ-ନିଜ ଯାନରେ ଆକାଶମାର୍ଗରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଲିଗଲେ। ତ୍ରିପୁରାରି ଶତ୍ରୁଙ୍କର ଏହି ପବିତ୍ର ଉପାଖ୍ୟାନ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ରଚନା କରିଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଦେବପୂଜା ସମୟରେ ଏହା ପାଠ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଣାନ୍ତି, ସେମାନେ ମନ, କଥା ଓ କାୟର ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ, ମହାପାପ, ଲଘୁପାପ, ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଅତିସୂକ୍ଷ୍ମ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ହୁଏ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ ହୁଏ। ରୋଗ ନାହିଁ, ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ସ୍ପର୍ଶ କରେନାହିଁ; ଅପୂର୍ବ ଧନ, ଆୟୁ, କୀର୍ତ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ମହେଶ୍ୱର ତ୍ରିପୁରକୁ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଦଗ୍ଧ କରି ଯାଇଥିବା ପରେ, କମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଦେବମଣ୍ଡଳକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଲିଂଗ ରୂପ ମହେଶ୍ୱରକୁ ଛାଡି, ତାରକାଙ୍କ ନାତି ଓ ପୁତ୍ର, ତାରକାକ୍ଷ, କମଳାକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହ ରହିଗଲେ। ମହାଦେବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ଭ୍ରମରେ ଛାଡି ଦେବାରୁ, ସେମାନେ ନିଜ ନଗର, ପ୍ରଜା ସହ ନଶ୍ୱର ଓ ବିନଶ୍ୱତ୍ତିକୁ ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହିପରି, ସଦାଶିବଙ୍କ ଲିଂଗ ରୂପ ସଦା ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥାଏ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନେ ସ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଶିବଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଲିଂଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ଏହି ଲିଂଗରେ ସ୍ଥିତ। ଯେଉଁଠି ନିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଅନେକ ଜନ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଲିଂଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଦେବ, ଦାନବ, ଅସୁରମାନେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ରାକ୍ଷସ, ପିଶାଚ, କିନ୍ନର, ପୂର୍ବଜ, ଋଷିମାନେ ଏହି ଲିଂଗ ପୂଜା କରି ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ, ଯେ କିଏ ହେଉନାହିଁ, ସେମାନେ ଏହାକୁ ସଦା ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଆମେ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ, ସେଇ ଜ୍ଞାନୀ ଦେବତାଙ୍କର ଅଧୀନ; ଅଧୀନତା ଛାଡି, ପଶୁପତିଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ ହେବା ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ଲାଭ ହୁଏ। ମହାଦେବଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ଲିଂଗ ରୂପ ସଦା ପୂଜିତ ହେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ପଞ୍ଚ ପ୍ରଣବ ସହ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପବିତ୍ର ହେବା ଉଚିତ। ଦେବମାନେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣାୟାମ ଓ ଚାରି ପ୍ରଣବ ସହ, ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖି, ତିନି ପ୍ରଣବ ଓ ଏହି ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଓଂକାର ରଖି, ପ୍ରାଣାୟାମରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଓଂକାର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ପ୍ରାଣ ଓ ଅପାନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଓ ପ୍ରଣବରେ ପୂରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ଚତୁର୍ବିଧ ତ୍ରିଗୁଣ, ଅହଂକାର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ, ସ୍ଥୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ, ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ, କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ ପୁରୁଷକୁ ପବିତ୍ର କରି, ଚେତନାର ଆତ୍ମାକୁ ଦେହର ରୂପେ ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନିର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ। ପବନ, ଆକାଶ, ଜଳ, ମୃତ୍ତିକାର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ତିନି ସଂଧ୍ୟାବେଳେ ନିଜକୁ ଅନୁଲେପନ କରିବା ଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱର ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଭବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଘୋଷିତ। ଏହିପରି, ପାଶୁପତ ବ୍ରତ କରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜି, ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ମୁଁ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଲିଂଗକୁ ଦେଖିଥିଲୁ। ଯଦି ଆମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂଜିବାରେ ଲାଗିଥାଉ, ତେବେ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଅଧୀନ ହୋଇ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ। ବାହ୍ୟ ଓ ଅନ୍ତଃକରଣରେ, ମୁଁ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ ବୋଲି ଭାବୁଛୁ, ଏହି ଆମ ଓ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିୟମ। ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ରଖନ୍ତିନାହିଁ, ତେଣୁ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତ କିମ୍ବା କ୍ଷଣମାତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରାଯାଏନାହିଁ, ସେହି ସମୟ ହାନି, ଦୋଷ, ମୋହ ଓ ମୌନତାର କାରଣ। ଯେମାନେ ଭବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରନ୍ତି, ମନ ଭବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ ପଡନ୍ତି ନାହିଁ। ଶିବପୂଜାର ଫଳ ହେଉଛି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୃହ, ଦେବୀୟ ଭୂଷଣ, ସ୍ତ୍ରୀ, ଏବଂ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଧନ। ଯେଉଁମାନେ ଦେବଲୋକରେ ମହାଭୋଗ ଓ ଶାସନ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସଦା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଲିଂଗ ରୂପକୁ ପୂଜନ୍ତୁ। ଏହିପରି, ଯେଉଁଠି ହତ୍ୟା, ଭସ୍ମୀଭୂତ ଓ ନଶ୍ୱରତା ଦେଖାଯାଏ, ସେଠି ନେତ୍ରବିକଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ; ସେ କେବେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ। ମୋର ପାର୍ବତୀ ଶିଳା ଲିଂଗ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ। ଏପରି କହି, ପ୍ରଥମେ ତିନି ଲୋକର ନାଥ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜି, ଦେବତାଙ୍କ ଦେବତା, ତ୍ରିନୟନଙ୍କୁ ଚୟିତ ବାଣୀରେ ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏହି ଦିନଠାରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ପାଶୁପତ ବ୍ରତ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କ ଦେହରେ ଭସ୍ମ ଲେପନ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ନିଜ-ନିଜ ଅଧିକାର ଅନୁଯାୟୀ ଲିଂଗ ତିଆରି କରି, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବଣ୍ଟନ କଲେ।