ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ ଯଥାପି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ, ତଥାପି ତାହାକୁ ଧରିପାରିବା ନୁହେଁ, ଏହା ମୋତେ ଲାଗେ। ସେଠାରେ କୌଣସି ରୂପ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଥିରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରୟାସ କରି ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଉଁଥିରେ ଆମେ କିପରି ଦେଖିପାରିବା? ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି କେଉଁଠି, ଆମେ କେଉଁଠି? ଭକ୍ତି କେଉଁଠି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା କେଉଁଠି? ତଥାପି, ହେ ଦେବଦେବ, ଭକ୍ତିସହିତ ଶୋକକରୁଥିବା ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଦୟାକରି ଖ୍ଷମା କରନ୍ତୁ। ଏହି ଭଜନକୁ ଯେଉଁ କୌଣସି ମଣିଷ ଭକ୍ତିସହିତ ଶୁଣିବେ କିମ୍ବା ପଢ଼ିବେ, ସେ ନଗରପତି ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରି ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବେ। ଏହି ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତିସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ତାପରେ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମହାତ୍ମା ମହେଶ୍ୱର, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବସି, ହସି କହିଲେ— "ଏହି ସ୍ତୁତି ଓ ତୁମ ଭକ୍ତିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ପଦ୍ମଜ, ଚାହୁଁଥିବା ବର ମାଗ; ତୁମ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ତାପରେ, ପଦ୍ମରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସେଇ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା, ହାତ ଯୋଡି ଅନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ କହିଲେ— "ହେ ଦେବଦେବ, ତ୍ରିପୁର ନାଶକ, ଶଙ୍କର, ଆଜି ମୋତେ ଅପରାଜିତ ଭକ୍ତି ଦିଅ; ଦୟାକରି ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କର। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ହେ ସମସ୍ତ ପୁରୁଷାର୍ଥ ଦାତା, ଦୟା କର, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭକ୍ତି ଓ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ରହିଛି।" ତାପରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ମଧ୍ୟ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଯୋଡି ସାମ୍ବ ଓ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ କହିଲେ— "ମୁଁ ସଦା ଚାହେଁ ଆପଣଙ୍କ ଯାନ ହେବାକୁ; ଦୟା କର, ମୋତେ ଦେବଦେବ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା, ଭକ୍ତି ଦିଅ। ମୋତେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ବହନ କରିବା ଶକ୍ତି ଦିଅ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ବ୍ୟାପ୍ତି ଦିଅ, ହେ ଦୟାମୟ ଶଙ୍କର।" ଏମିତି ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମହାଦେବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁ, ଭବଙ୍କୁ ରଥି ଓ ଯାନ ଭୂମିକା ଦେଇ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି ବର ଦେଇ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ଦହି, ମହାତ୍ମା ଦେବଦେବ, ଦେବୀ, ନନ୍ଦି ଓ ଭୂତଗଣଙ୍କ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରୁ ନିଜ ସାଥୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବିଦାୟ ନେଲେ, ଦେବଗଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଭବ ଓ ପାର୍ବ୍ବତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ସମସ୍ତ କ୍ଷୀଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ—ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଗଣପତିମାନେ, ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ଜନ। ଏହି ତ୍ରିପୁରାରି ଉପାଖ୍ୟାନ ପୂର୍ବକାଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରଚିତ। ଯେଉଁଠି ଶ୍ରାଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଦେବକାର୍ଯ୍ୟ ସମୟରେ ଏହି କଥା ପଢ଼ାଯାଏ କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଏ, ସେ ମନ, ବାଣୀ, ଶରୀରର ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ଏହି ଶୁଭ ଅଧ୍ୟାୟ ଶୁଣିଲେ ମହାପାପ, ଅଲ୍ପପାପ, ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ହୁଏ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ମିଳେ। କୌଣସି ରୋଗ ଆସେ ନାହିଁ, ଅପମୃତ୍ୟୁ ନିକଟକୁ ଆସେନାହିଁ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଧନ, ଆୟୁଷ୍ୟ, କୀର୍ତ୍ତି, ଶିକ୍ଷା ଓ ଶକ୍ତି ମିଳେ। ମହେଶ୍ୱର ତ୍ରିପୁରାକୁ ଦହି ଯେବେ ବିଦାୟ ନେଲେ, ପଦ୍ମଜ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ କହିଲେ। ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଲିଙ୍ଗ ରୂପରେ ଛାଡ଼ି, ତାରକାଙ୍କ ନାତି, ତାରକାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତଥା ଦୈତ୍ୟପତି ତାରକାକ୍ଷ, କମଳାକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଉପପତ୍ନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ରହିଗଲେ। ସେମାନେ ମହାଦେବ ଓ ହରିଙ୍କୁ ମୂଢ଼ତାରେ ତ୍ୟାଗ କରି, ସେମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ନଗର, ପ୍ରଜା ସମସ୍ତେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ। ଏହିଠାରୁ ଜଣାପଡ଼େ, ସଦାଶିବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ସଦା ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିତ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରହିଥାଏ। ଶିବଙ୍କୁ ସଦା ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଲିଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଓ ସ୍ଥିତ। ସେଉଁଥିରୁ ଯେଉଁଠି ନିଜ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଚାହିଁ, ସେଉଁଥିରେ ଲିଙ୍ଗରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଦେବ, ଦାନବ, ଅସୁର ମାନେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଲାଭୀ ହୁଅନ୍ତି। ଯକ୍ଷ, ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ, ରାକ୍ଷସ, ମାଂସାଶୀ, ପିତୃ, ଋଷି, ପିଶାଚ, କିନ୍ନର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଲିଙ୍ଗରେ ପୂଜା କରି ସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି—ଏହିଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଯେକେହି ହେଉ, ସଦା ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଆମେ ଓ ସମସ୍ତ ଜନ ଏହି ଜ୍ଞାନୀ ଦେବଦେବଙ୍କ ଅଧୀନ; ଏହି ଅବସ୍ଥାକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ପଶୁପତିଙ୍କ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମହାଦେବଙ୍କ ଶାଶ୍ୱତ ଲିଙ୍ଗ ରୂପକୁ ସମସ୍ତ ଜନ ପୂଜିବା ଦ୍ୱାରା, ପଞ୍ଚ ପ୍ରଣବ ଓ ପଞ୍ଚ ପ୍ରାଣାୟାମ ସହିତ ଶୁଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ପ୍ରଣବ ଓ ପ୍ରାଣାୟାମ ଦ୍ୱାରା ଶରୀରରେ ଜ୍ଞାନର ଅମୃତ ଓ ପ୍ରଣବ ଭରି, ତିନି ଗୁଣ, ଚତୁର୍ବିଧ ଏବଂ ଅହଂକାର, ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱ, ସ୍ଥୂଳ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଶୁଦ୍ଧି କରିବା ଉଚିତ। ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ, ଆକାଶ, ଜଳ, ପୃଥିବୀ ର ଭସ୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦିନ-ରାତିର ତିନି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅନୁଲେପନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିଠାରେ, ଯେଉଁଠି ଯୋଗୀ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ପଶୁପତି ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ନିମିତ୍ତେ ଏହି ନିୟମ ଦିଆଯାଇଛି। ଏପରି ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରି, ମୁଁ ଓ ବିଷ୍ଣୁ ପୂର୍ବକାଳରେ ଲିଙ୍ଗ ଦେଖିଥିଲୁ। ଯଦି ଆମେ ଦେବଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ପୂଜିବା, ଏକ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ଜନ ଦାସତ୍ଵରେ ଜନ୍ମ ନେଉନାହିଁ। ଏହିପରି ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନା ଓ ମହାଦେବଙ୍କ ଦୟା ଦ୍ୱାରା, ଜୀବନ ମୁକ୍ତି, ଶାନ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ଓ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କରାଯାଏ।