ଅନନ୍ତ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ଅନନ୍ତ ଏବଂ ସମାପ୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବିଶାଳ, ଜଣା ଅଂଗ ଶୁଦ୍ଧ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରାଯାଉଛି। ଶୁଦ୍ଧ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ ଅର୍ଥ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଆକୃତି ଥିବା, ଯୋଗର ଅନ୍ତର ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା, ଯୋଗୀ ଓ ଯୋଗ ଦାତା ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ହୃଦୟରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନ୍ନ ଭଳି ସଦା ବସିଥିବା, ପ୍ରତ୍ୟାହାର ରୂପ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟାହାର ପ୍ରତି ସଦା ନିବେଦିତ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ପ୍ରତ୍ୟାହାର ପ୍ରତି ନିବେଦିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଆଧାର ଭାବେ ବସିଥିବା, ଧାରଣା ଭାବେ ବନ୍ଦନା, ଧାରଣା ପ୍ରତି ସଦା ନିବେଦିତ ଥିବା ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ଧାରଣାରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରକଟ ଥିବା, ଧ୍ୟାନ ଭାବେ, ଧ୍ୟାନ ଆକୃତି ଭାବେ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ଧ୍ୟାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବେ, ଧ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା, ଧ୍ୟାନ ଓ ଧ୍ୟାନୀ ଭାବେ, ଧ୍ୟାନୀମାନେ ଧ୍ୟାନ କରୁଥିବା ଦେଖିଲେ ଯେଉଁ ଧ୍ୟାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ ଧ୍ୟାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ଧାରଣା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା, ଧାରଣାର ଆକୃତି ଭାବେ, ନିର୍ବିକଳ୍ପ ସ୍ଥିତିର ଆକୃତି ଭାବେ ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ରୁଦ୍ର, ଆଜି ତୁମେ ଏହି ତିନି ପ୍ରପଞ୍ଚକୁ ଜଳାଇ ଉଠାଇଛ; ତୁମେ ତିନି ନଗର ନାଶକ ହେବାରୁ କିଏ ତୁମକୁ ଶ୍ରେୟସ୍ କରିପାରିବ? ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଶ୍ରେୟସ୍ କରିପାରିବି, ଏ ଶିବ, ତୁମେ ଏହି ସବୁରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଛ? ତୁମ ଭକ୍ତି, ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆକୃତି ଦ୍ୱାରା ମର୍ତ୍ୟ ଓ ଅମର, ଦେବଦେବ ଏବଂ ସିଦ୍ଧମାନେ, ଦେବମାନେ ଏବଂ ଗଣମାନେ ତୁମକୁ ବନ୍ଦନା କରନ୍ତି, ଏ ଗଣନାଥ, ଦେବନାଥ। ତୁମେ କେବଳ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ ତିନି ନଗର ଓ ତିନି ପ୍ରପଞ୍ଚକୁ ଜଳାଇପାରିଥିଲା; ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଭାବେ ନେଇ ଏହି ତିନି ନଗରକୁ ଏକ ମହା ମୂହୂର୍ତ୍ତରେ ଜଳାଇ ଦିଲା, ତାପରେ ବାଣରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଏହି ତିନି ପୁର ନାଶ ପାଇଁ ଏକ ରଥ, ଏକ ମହାଧନୁ, ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣ ତିଆରି ହେଲା; ମୁଁ ଏବଂ ଦେବମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଅନେକ ପ୍ରୟାସ କଲେ, ତୁମ ପାଇଁ କିଛି ଫଳ ଦେଖିଲି ନାହିଁ। ରଥ, ସାରଥି, ଦେବମାନେ, ହରି ଓ ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପିତାମହ — ଏହି ସବୁ ତୁମେ ନିଜେ ଅଟୁ; ତେଣୁ ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ଶ୍ରେୟସ୍ କରିପାରିବି, ତୁମେ କେବଳ ମୁଣ୍ଡ ଝୁକାଇ ବନ୍ଦନା କରିପାରିବି। ତୁମର ଅନନ୍ତ ପାଦ, ଅନନ୍ତ ବାହୁ, ଅନନ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ଅଛି, ତୁମେ ସମାପ୍ତିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଥିବା, ଅନନ୍ତ ଆକୃତି ଅଛି; ମୁଁ କିପରି ତୁମକୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିପାରିବି, ଏପରି ଏକ ଅପୂର୍ବ ଦେବତାକୁ କିପରି ଶ୍ରେୟସ୍ କରିପାରିବି? ପୁନଃ ପୁନଃ ବନ୍ଦନା ତୁମକୁ, ସବୁ କିଛି ଜାଣିଥିବା, ଶିବ, ରୁଦ୍ର, ଶର୍ବ, ଭବ; ତୁମେ ସ୍ଥୂଳ, ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସବୁଠୁ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅର୍ଥର ଜ୍ଞାନୀ, ତୁମେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ର ରକ୍ଷକ, ପ୍ରପଞ୍ଚ ନାଶକ, ବ୍ୟବସ୍ଥାପକ, ଦେବମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ର ନାୟକ, ଦାତା, ଶାସକ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ର ନାୟକ ଶିବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଇଥିବା, ଶୁଦ୍ଧ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଦା ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବା, ବେଦର ଏସେନ୍ସ, ଶେଷ, ମଧ୍ୟ, ମଧ୍ୟର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ଶୂନ୍ୟ ନୁହେଁ, ଆକୃତି ଓ ନିରାକୃତି, ଲିଙ୍ଗ ଆକୃତି, ଲିଙ୍ଗକୁ, ବେଦର ଆକୃତି ଓ ତାହାର ଉତ୍ସ ଭବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା। ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ଦିଥିବା ରୁଦ୍ରକୁ, ମୋର ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାର ଯଜ୍ଞ ଆକୃତିକୁ ବନ୍ଦନା; ବଳି ନାଶ ଦେଖି ଶିବ ନିଜ ନଖ ତଳେ ପୃଥିବୀକୁ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବଦେବ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ନାଥ, ତୁମର କର୍ମ କିପରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ! ଦେହ ରହି ଦେବମାନେ ସହିତ ଦିବ୍ୟ କର୍ମ କରୁଥିଲେ, ତୁମର ନିଜ ସ୍ୱରୂପ ନିରାକୃତି। ତୁମେ ଏକ, ସ୍ଥୂଳ; ଏକ, ସୂକ୍ଷ୍ମ; ଏକ, ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ; ଆକୃତି ଓ ନିରାକୃତି; ଏକ ଆକୃତି, ଏକ ନିରାକୃତି; ଏକ ପ୍ରକଟ, ଏକ ଶବ୍ଦ, ଏକ ନାଥ, ଏକ ଧ୍ୟାନୀ — ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ସତ୍ୟ କେବଳ ତୁମର। ସ୍୵ପ୍ନରେ ଦେଖାଯାଇଥିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ଅଗ୍ରହଣୀୟ, ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ, କୌଣସି ଆକୃତି ନାହିଁ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି — ଏହି ଦେବମାନେ ପ୍ରୟାସ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିନାହାନ୍ତି, ତେଣୁ କିପରି ଦେଖିବେ? ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି କେଉଁଠି, ଆମେ କେଉଁଠି? ଭକ୍ତି କେଉଁଠି, ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କେଉଁଠି? ତଥାପି, ଏ ଦେବନାଥ, ମୋତେ କ୍ଷମା କର, ଭକ୍ତି ସହିତ ଦୁଃଖ କରୁଥିବା ବ୍ରହ୍ମାକୁ। ଏ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେଉଁ ଲୋକ ଭକ୍ତି ସହିତ ଏହି ଶିବ ଷ୍ଟୁତିକୁ ଶୁଣିବା କିମ୍ବା ପାଠ କରିବା, ନମସ୍କାର କରିବା, ତାହା ରାଜନାଥ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାପର ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ। ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଶୁଣି ଏବଂ ପାର୍ବତୀକୁ ଦେଖି, ବ୍ରହ୍ମା ଭକ୍ତି ସହିତ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ତାପରେ ମହାବଳୀ, ମହାତ୍ମା ଦେବନାଥ ମନ୍ଦର ଶିଖରରେ ବସି, ହସି କହିଲେ— “ଏହି ଷ୍ଟୁତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ, ତୁମ ଭକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରସନ୍ନ, ଏ ପଦ୍ମଜ, ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କର, ଦେବମାନେ ଓ ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ହେଉ।” ତାପରେ, ଦେବନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପଦ୍ମଜ ହସି ହସି, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ହାତ ଯୋଡି କହିଲେ— “ଏ ଦେବନାଥ, ଦେବମାନେ ର ନାଥ, ତିନିପୁର ନାଶକ ଶଙ୍କର, ଆଜି ମୋତେ ତୁମ ପ୍ରତି ପରମ ଭକ୍ତି ଦିଅ; ଦୟା କର, ଏ ପରମ ଦେବ। ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ, ଦୟା କର, ସଦା ଭକ୍ତି ଓ ନିର୍ଦେଶ ଦ୍ୱାରା।” ଜନାର୍ଦନ ମଧ୍ୟ, ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହାତ ଯୋଡି ସାମ୍ବା ଓ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ କହିଲେ— “ମୁଁ ସଦା ତୁମର ଭାରବାହକ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରେ; ଦୟା କର, ଦେବମାନେ ର ନାଥ, ଦେବଦେବ, ତୁମେ ମୋତେ ଭକ୍ତି ଦିଅ; ବନ୍ଦନା ତୁମକୁ। ସଦା ତୁମକୁ ବହିବା ଶକ୍ତି ଦିଅ, ସର୍ବଜ୍ଞତା ଦିଅ, ଶଙ୍କର, ସର୍ବବ୍ୟାପିତା ଦିଅ।” ତାଙ୍କର ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ମହାଦେବ, ପରମ ଦେବ, ଭବକୁ ରଥୀ ଓ ଭାରବାହକ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ।