ସେଉଁତି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାଶକ୍ତି, ମହାପ୍ରଜ୍ଞା ନାରଦଙ୍କ ଚତୁରତା ଓ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅନ୍ୟାୟକୁ ବୁଝିପାରିଛି। ଏହିବେଳେ, ସେମାନେ କହିଲେ, “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବମାନ୍ୟ, ଏବେ ମୁଁ ତିନିଟି ନଗର ଧ୍ୱଂସ କରିବି।” ଏହା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହ ଦେବମାନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରିତ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ। ସେ ମନୋହର ପଦ୍ମ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୀଡ଼ା କରି ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ଛଅ ମୁଣ୍ଡିଆ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି, ଖେଳୁଛନ୍ତି, ଦେଖନ୍ତୁ।” “ଆପଣଙ୍କ ପୁଅ, ସମସ୍ତ ପୁଅମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୁଭ ଆଭୂଷଣ—ମୁକୁଟ, ବାହୁଳୀ, କୁଣ୍ଡଳ, ଓ ରୂପବାନ ବାଁଧି ଧରି ସୁଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ପାଏ ନୂପୁର, ଲୁକାଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର, କଟିରେ ମେଘଳା, ସୁନାର ବେଲ ଓ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପତ୍ର ରହିଛି। କାମନାତୃପ୍ତି ଦେଇଥିବା ବୃକ୍ଷର ଫୁଲ, ଶୋଭାମୟ କେଶ, ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗର ମଣି ଗଠିତ ହାର ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାହୁଳୀ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି। ଚାନ୍ଦ୍ରବଦଳ ସମ ମୁକୁତାମୟ ହାର ଓ ତିଳକ ରହିଛି—ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁଅକୁ ଦେଖନ୍ତୁ। କୁଙ୍କୁମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ପବିତ୍ର ଭସ୍ମରେ ଗଠିତ ତାଙ୍କ ଶରୀର; ପ୍ରଭୁ, ପଦ୍ମ ଗୁଛ ସମ ତାଙ୍କ ମୁହଁକୁ ଦେଖନ୍ତୁ। ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଭ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଜନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ମାତାମାନେ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଲଗାଇଦେଇଛନ୍ତି। ଗଙ୍ଗା, କୃତ୍ତିକା ଓ ବିଶେଷକରି ସ୍ୱାହା ତାଙ୍କୁ ନିର୍ବାଚିତ କରନ୍ତି; ଏପରି ଭାବେ ଜଗତ୍ଜନନୀଙ୍କ କଥାରେ ଶିବଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏଇ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଈଶାନ, ସ୍କନ୍ଦଙ୍କ ମୁହଁର ଆନନ୍ଦାମୃତ ପାନ କରି ତୃପ୍ତ ହେଲେ ନାହିଁ, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ହେବାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ମନେ ପକାଇଲେ ନାହିଁ। ସେ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଘ୍ରାଣ କରି, ଉଲ୍ଲାସରେ କହିଲେ, “ମୋ ପୁଅ!” ଏହି କ୍ରୀଡ଼ାମୟ ଶିଶୁ, ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ଗଣନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ; ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତିନି ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଏକ କ୍ଷଣ ପାଇଁ ନୃତ୍ୟ କରିଲେ। ସମସ୍ତ ନାଗ, ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନ୍ୟ, ଗଣମାନ୍ୟ ଓ ମାତୃମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇ ସ୍କନ୍ଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। ଗନ୍ଧର୍ବ, କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ; ପାର୍ବତୀ, ପରମେଶ୍ୱର, ନନ୍ଦି ଓ ଗଣନାୟକମାନେ ନୃତ୍ୟର ଆନନ୍ଦରେ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ। ଏହା ପରେ, ନନ୍ଦି, ଷଣ୍ମୁଖ ଓ ପାର୍ବତୀ ସ୍ବର୍ଗୀୟ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଭବ, ମେଘ ସମ ଶରୀରଧାରୀ, ମେଘ ଭିତରେ ମେଘ ମିଶିଯିବା ପରି ଲୀନ ହେଲେ। ଦ୍ୱାରପାଖରେ, ଦେବମାନ୍ୟ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ, ମନରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ ରଖି ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ। କିଛି ଦେବମାନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ କହିଲେ, “ଆମେ ପାପୀ,” ଅନ୍ୟମାନେ ଦୁଃଖ କରି କହିଲେ, “ଆମେ ଅଭାଗା।” କିଛି ଦେବମାନ୍ୟ କହିଲେ, “ଦୈତ୍ୟମୁଖ୍ୟମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ,” ଅନ୍ୟମାନେ କହିଲେ, “ଏହା ତାଙ୍କ ଉପାସନାର ଫଳ,” ଆଉ କିଛି ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଅନେକ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ଶୁଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ କୁମ୍ଭୋଦର ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ଭୟଭୀତ ଦେବମାନ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଚିତ୍କାର କରି ପଳାଇଲେ; କିଛି ଋଷି ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନ୍ୟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। କଶ୍ୟପ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ, “ହାଁ, ଏହା ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି!” ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ, “ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା,” ଏବଂ ହୃଦୟରେ କିଛି ଭକ୍ତି ରଖି, “ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର” କହିଲେ। ତାପରେ, କପର୍ଦୀ, ମହାଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ନନ୍ଦି ଋଷି, ତ୍ରିଶୂଳ, ମାଳା, ଗଦା, କୁଣ୍ଡଳ, ବାଁଧି ଓ ମୁଷଳ ଧାରଣ କରି, ଶ୍ୱେତ ବୃଷଭ ଉପରେ ଆରୋହଣ କରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଯାତ୍ରା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, କୁମ୍ଭୋଦର ମଧ୍ୟ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ଯୋଗଦେଲେ। ଦୀପ୍ତିମାନ ନନ୍ଦି ବୃଷଭ ଉପରେ ପ୍ରଭା ଦେଖାଇଲେ। ତାଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେନା, ଗଣପତି, ମେଘ ଉପରେ ଯାଉଥିବା ପରି, ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇ, ମୁକୁତାର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲେ। ପର୍ବତରୁ ଆସିଥିବା ଶ୍ୱେତ ଛତ୍ର ଆକାଶ ସମ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଇଲା; ଏହା ଭିତରେ ମୁକୁତାମୟ ଶୁଭ ମାଳା ରହିଛି। ଏହି ଛତ୍ର ପ୍ରଭୁଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଗଙ୍ଗା ଶିରୋବାହିନୀ ପରି ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଇଲା। ତାପରେ, ଗଣପତିଙ୍କୁ ଦେଖି ଦିବ୍ୟ ଶୁଭ ଢୋଳ ନାଦ ହେଲା। ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଋଷିମାନେ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥିବା ପ୍ରଭୁକୁ ଉପାସନା କଲେ। ଭବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦେବମାନ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ଚର୍ମ ଓଠିଯାଉଥିଲା; ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦେବମାନ୍ୟ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ। ଆକାଶରୁ ଶୁଭ ଗନ୍ଧ ତିଆରି ହୋଇ ନନ୍ଦିଙ୍କ ଉପରେ ବର୍ଷିଲା; ଏହି ବର୍ଷାରେ ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ନନ୍ଦି ଓ ଭବ, ଚନ୍ଦ୍ରର ଶିତଳ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରି, ବୃଷଭ ପୃଷ୍ଠ ଉପରେ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଲେ। ଆକାଶ ତାରାରେ ଭରିଯାଇଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଫୁଲରେ ଅଳଙ୍କୃତ ନନ୍ଦି ବୃଷଭ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେପରି ଦେବମାନ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଏହି ରୂପରେ ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ଗଣପତି, ଦେବଦେବୀଙ୍କ ଦେବତା, ଅନ୍ୟ ଏକ ରୁଦ୍ର ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ: “ରୁଦ୍ରର ଭକ୍ତ, ସଦା ତାଙ୍କର ପ୍ରଶଂସାରେ ଲଗ୍ନ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” “ରୁଦ୍ର ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଦୂର କରୁଥିବା, ଭୟାନକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ, କୁଷ୍ମାଣ୍ଡ ସେନାପତି, ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନିତ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଦୁଃଖ ହରଣ, ବେଦମାନ୍ୟ ଦେବ, ବେଦ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞେୟ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।