ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରି କହିଲେ, “ମହାଦେବ, ଆପଣ ଅବରଣୀୟ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ, ଦୁଃଖ ରହିତ, ଏକାଧିକ ଆଖିରେ ନିତ୍ୟ ମଙ୍ଗଳମୟ ଏବଂ ଦୁଃଖ ଭାବରହିତ ଏକ ସମସ୍ତ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଆପଣ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଶୀତଳ, ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ନାଶାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିତ, ଏବଂ ଛବିଶ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଧିପତି। ଏହି ଜଗତରେ ଆପଣ ଆଦିକର୍ତ୍ତା, ପ୍ରକୃତିର ପ୍ରପ୍ରଦା, ଦାତା, ସମସ୍ତର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ସ୍ୱୟଂଭୂ। ଏହି ବେଦମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସାର୍ଥକତା ବୋଲି ଘୋଷଣା କରନ୍ତି, ଏବଂ ବେଦର ସାର୍ଥକତା ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ସେହିପରି ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି। ହେ ଏକାଧିକ ରୂପଧାରୀ, ଏହି ଯଗତରେ ଆପଣ କଣ କରିଛନ୍ତି ଆମେ ଦେଖିପାରୁନାହିଁ; ଆପଣ ଦେବ, ଦାନବ, ମନୁଷ୍ୟ, ଚଳିତ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତର ଆଦିକାରଣ। ଶମ୍ଭୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଆମର ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଆପଣ ଦାନବମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ କରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ଆପଣଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ। ଯେପରି ଶାଗରରେ ତରଙ୍ଗ ଏବଂ ଉତ୍କଳ ଏକାପରେ ଏକା ଲଡ଼େ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତ ହୁଏ, ଏହିପରି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକାପରେ ଏକା ଶାନ୍ତ ହୁଏ। ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଭାତରେ ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ତୋତ୍ର ପଠନ କିମ୍ବା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଫଳ ପାନ୍ତି। ଏପରି ବେଦ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଉଚ୍ଚାରଣ ଦ୍ୱାରା ମହେଶ୍ୱର, ସୋମ, ହସି ନନ୍ଦି ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ହାତ ଧରି ସୋମଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଲେ। ଶଙ୍କର ଦେବତାମାନେ ଦେଖି ଗଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ, “ହେ ଦେବ ଅଧିପତିମାନେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟା ଶକ୍ତି, ନାରଦଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଦାୟତ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛନ୍ତି, ଏହା ମୋତେ ଏବେ ଜଣା ପଡ଼ିଛି। ମୁଁ ଏବେ ତ୍ରିପୁର ନାଶ କରିବି।” ଏପରି କହି, ଦେବତାମାନେ ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ଭଗବାନଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି ତାଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କରିଲେ; ଏହି ସମୟରେ ଦେବୀ, ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଚମତ୍କୃତ ହେଲେ। ସେ ଖେଳା କମଳ ଦ୍ୱାରା ଭୃଷଧ୍ୱଜକୁ ସହଜରେ ଛୁଇଁ ହସି କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ଦେଖନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ଷଡ୍ମୁଖ ପୁତ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଖେଳୁଛନ୍ତି। ଦେଖନ୍ତୁ, ଆପଣଙ୍କ ସ୍ନାନ୍ତମୁଖ ପୁତ୍ର, ଶିରୋଭୂଷଣ, ମଣି, କଣ, ହସ୍ତବନ୍ଦ, ଅଙ୍ଗଦ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ। ପାଦଲେ, ଗୁପ୍ତ ମେଖଲା, କଟିବନ୍ଧ, ଅନେକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଣ୍ଟା ଏବଂ ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ପତ୍ରରେ ଶୋଭିତ। ଚାହିଦା ଗଛର ଫୁଲ, ଲୋଟସ୍ ରଙ୍ଗର ମଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଙ୍ଗଦ ଏବଂ ତାଲାର ମଣି ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁକ୍ତା ମାଳା, ତିଳକ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶୁଭ ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ। କେସର ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଚୂର୍ଣ୍ଣରେ ଚିହ୍ନିତ, ତାଙ୍କ ଶରୀର ପବିତ୍ର ଭସ୍ମରେ ତିଆରି, ମୁଁ ଦେଖୁଛି ତାଙ୍କ ମୁଖ ଏକ ପଦ୍ମ ଗୁଚ୍ଛ ପରି। ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କର ଆକର୍ଷଣୀୟ ଚକ୍ଷୁ, ଶୁଭ, ମାତାମାନେ ତାଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏକାଧିକ କଜଳ ଦେଇ ଶୋଭାୟମାନ। ଗଙ୍ଗା, କୃତ୍ତିକା ଏବଂ ବିଶେଷ ଭାବେ ସ୍ୱାହା ତାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଛନ୍ତି। ଏପରି ଜଗତ୍ ମାତାଙ୍କ ଉକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶିବଙ୍କୁ କଥା ହେଲା। ଈଶାନ, ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କ ମୁଖର ଅମୃତ ପିଇ ତୃପ୍ତି ନାପାଇଲେ, ଦାୟତ୍ୟମାନେ ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିପଦରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଘ୍ରାଣ କରି, ନୃତ୍ୟ କରି କହିଲେ, “ମୋ ପୁତ୍ର!” ସେଉଁଠି ଖେଳାଳି ପୁତ୍ର, ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ନୃତ୍ୟ କଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ୟ ଗଣପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ତିନି ଲୋକ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନୃତ୍ୟ କଲେ। ସମସ୍ତ ନାଗ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ର ନେତୃତ୍ୱରେ ଦେବମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ; ଗଣମାନେ ଷଣ୍ମୁଖଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ, ମାତାମାନେ ଆନନ୍ଦ କରିଲେ। ଫୁଲର ବର୍ଷା ହେଲା, ଗନ୍ଧର୍ବ କିନ୍ନରମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ; ନୃତ୍ୟର ରସ ପିଇ ପାର୍ବତୀ, ପରମେଶ୍ୱର, ନନ୍ଦି ଏବଂ ଗଣପତିମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଇଲେ। ତାପରେ ନନ୍ଦି, ଷଣ୍ମୁଖ ଏବଂ ପାର୍ବତୀ ସହିତ ଦିବ୍ୟ ନିବାସକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ଭବ, ମେଘ ପରି ଆକାର ନେଇ, ଏକ ମେଘ ଅନ୍ୟ ମେଘରେ ଲିନ ହେଉଥିବାପରି ଯାଇଲେ। ଦ୍ୱାରରେ ଦେବମାନେ ଜ୍ଞାନୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ସହିତ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ମହାଦେବଙ୍କୁ ବନ୍ଦନା କଲେ, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଅଳ୍ପ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ, ଏକାପରେ ଏକା ଦେଖି ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟରେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ବିମୂଡ଼ ହେଲେ, କିଏ କହିଲେ, “ମେଁ ପାପୀ,” ଅନ୍ୟ କହିଲେ, “ମେଁ ଅଭାଗା।” କିଛି ଦେବପତି କହିଲେ, “ଦାୟତ୍ୟ ମୁଖ୍ୟମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ,” ଅନ୍ୟ କହିଲେ, “ଏହା ତାଙ୍କର ଉପାସନାର ଫଳ,” ଅନ୍ୟମାନେ ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, କୁମ୍ଭୋଦର ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେବ, ଦେବମାନେ ଉପରେ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ। ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ବିପଦ ରୋଇ ଦୌଡ଼ିଲେ; କିଛି ଋଷି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। କଶ୍ୟପ ଓ ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ, ଦେବାଧିପତି ଏବଂ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖି କହିଲେ, “ଅହ୍, ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତି!” ଅନ୍ୟ କିଛି ଦ୍ୱିଜ କହିଲେ, “ଅଭାଗ୍ୟରେ ଆମର କାର୍ଯ୍ୟ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଛି,” ଏବଂ ଅଳ୍ପ ଭକ୍ତିରେ କହିଲେ, “ଶିବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ତାପରେ କପର୍ଦ୍ଦୀ, ମହାଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଋଷି ନନ୍ଦି, ତ୍ରିଶୂଳ, ମାଳା, ଗଦା, କଣ, ବଙ୍ଗଲ ଏବଂ ମୁଷଳ ଧାରଣ କରି, ସୁନ୍ଦର ଧଳା ଉଠରେ ଚଢ଼ି, ଆଜ୍ଞାରେ ଯାତ୍ରା କଲେ; ନନ୍ଦିକୁ ଦେଖି, କୁମ୍ଭୋଦର ମଧ୍ୟ ଶିର ନମାଇ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯାଇଲେ। ନନ୍ଦି ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଉଠରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ, ଉଠର ପତାକା ଭାବରେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଗଣମାନେ, ଗଣପତିମାନେ, ଭବ ଏକ ମେଘରେ ଚାଲି ଦଶ ଯୋଜନା ଦୂର ଯାଇଲେ, ମୁକ୍ତା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ। ପର୍ବତର ଧଳା ଛତା ଆକାଶ ପରି ଚମକିଲା; ଏହି ଭିତରେ ଶୁଭ ମୁକ୍ତା ମାଳା ଥିଲା।