ଏହା ଏକ ଶାଶ୍ୱତ ଉପଦେଶ—ରାଜ୍ୟଶାସନ ନିତିରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତ୍ରିପୁରାରେ ବସୁଥିବା ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନିତିରେ ଏକାଗ୍ର ଅଟୁଟ ଅନୁସ୍ଥାନ କରୁଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ଅଭେଦ୍ୟତା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯଦି ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ତାହାର ଫଳ ଭିନ୍ନ ଭାବେ ଭୋଗ କରନ୍ତିନାହିଁ। ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ମୁକ୍ତି ମିଳେ, ଯେପରି ଏକ ପଦ୍ମପତ୍ର ପାଣିରେ ଅସ୍ପର୍ଶ ରହେ। ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଉପାସନାରୁ ଭୋଗ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଏହିପରି, ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନାରେ ଏକାଗ୍ର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୋଗ ଭାଗୀ ହେଲେ। ତେଣୁ ଦେବମାନେ, ତାଙ୍କର ନିତିରେ ବାଧା ଦେଇବା ପାଇଁ, ମୁଁ ଏକାଗ୍ର ଶକ୍ତିରେ— ଦେବମାନେର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପାଇଁ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତ୍ରିପୁରା ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଜୟ କରିବି। ଏହିପରି ବିଚାର କରି, ପରମ ପୁରୁଷ ଦୈତ୍ୟମାନେର ନିତିରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। ଏହିପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜରୁ ଏକ ଦୀପ୍ତିମୟ ମାୟାମୟ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ନିତିରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ଉଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଥିଲା। ସେ ମାୟାଜାଳରେ ପ୍ରବୀଣ, ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ଆକୃତି ଧାରଣ କରିପାରିଥିଲା; ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୋହମୟ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ, ଯାହା ଦୃଷ୍ଟିକଟୁ ଏବଂ ମୋହିତ କରିଥିଲା, ଦୃଷ୍ଟି ଦେଖାଯାଉଥିବା ତଥ୍ୟ ସହିତ। ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି, ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ନିଜ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏହି ମାୟାମୟ ଶାସ୍ତ୍ର, ଯାହା ଶୋଳେ ହଜାର ଶ୍ଲୋକରେ ରଚିତ, ମାୟା ଓ ମୋହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶିଖିଲା। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତି ଧାରାରେ ବିରୋଧୀ, ଜାତି ଓ ଆଶ୍ରମ ଶୂନ୍ୟ, ଏହା ଶିଖାଏ ଯେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ନରକ ଏଠି ଅଛି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ। ଅଚ୍ୟୁତ ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶିଖାଇବା ପରେ, ତ୍ରିପୁରା ନାଶ ପାଇଁ ସେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ। ହରି କହିଲେ: "ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଯାଅ, ତ୍ରିପୁରାବାସୀଙ୍କୁ ନାଶ କର; ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତି ଆଧାରିତ ଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହେଉ—ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।" ତାପରେ, ମାୟାଜାଳରେ ପ୍ରବୀଣ ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତ୍ରିପୁରା ନଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ତାଁଠାରେ ତାଙ୍କ ମାୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ। ତାଙ୍କର ମୋହରେ, ତ୍ରିପୁରାରେ ବସୁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ବେଦ ଓ ପାରମ୍ପରିକ କର୍ମ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ସେମାନେ ମହାଦେବ, ଶଙ୍କର, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ; ଏଉଁଠି ନାରଦ ମଧ୍ୟ ମାୟାଜ୍ଞଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମୋହରେ ପଡ଼ିଲେ। ମାୟାଜ୍ଞ ଏବଂ ନାରଦ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଶିଷ୍ୟ ଓ ଉପଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ନିଲେ। ସେ ମହିଳାମାନଙ୍କର କର୍ମ କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥିଲା; ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ପାଇଁ, ସଦା ଏହି କର୍ମ କରୁଥିଲେ। ଏଭଳି ମହିଳାମାନେ ଲୋକଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ପତିଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ପୂଜିବାକୁ ଉପହାସ କରୁଥିଲେ; ଏଉଁଠି ନାରଦ ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନରେ, କଳିଯୁଗରେ ଏହି ପ୍ରଥା ଚାଲିଛି। ମହିଳାମାନେ ପତିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓ ଅଧମ ଚରିତ୍ରରେ ଚଳିଥିଲେ; ମହିଳା ପାଇଁ, ମା, ବାପା, ଆତ୍ମୀୟ, ବନ୍ଧୁ, ସାଥୀ, ନିକଟତମ— ପତି ଏକା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମସ୍ତ। ତଥାପି, ମାୟାଶକ୍ତିରେ, ମହିଳାମାନେ ବଡ଼ ପାପ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପତିପ୍ରେମରେ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ— ସେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟଥା ନରକ। ଏକ ନଗରରେ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହିଳାମାନେ ପତିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଦେବତା, ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏହି ପତିପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର ଚେତନା ରଖିଥିଲେ; ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ପାଇ, ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ମହିଳା ନରକକୁ ଗଲେ; ତେଣୁ ପତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ। ତଥାପି, ନିଜ ପତିକୁ ଛାଡ଼ି, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଚରିତ୍ରରେ ଚଳିଥିଲେ। ଦେବଦେବଙ୍କର ମାୟା ଓ ଆଜ୍ଞାରେ, ଅଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜର ଆଜ୍ଞାରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ଗଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ଉପାସନାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେମାନେକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଏପରି ମୋହମୟ ବୁଦ୍ଧି ଦେଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମାୟାରେ, ଦେବତା ଓ ମୋହିତ ନାରଦ ଏହା କିଛି ଖଣ୍ଡ ଦିନ ପାଇଁ ଦେଲେ। ସେ ଶାନ୍ତ ଓ ଅଚଳ ଭାବରେ ବସି, ଧର୍ମର ବାଧା ପାଇଁ, ଏହି ସମୟରେ, ସୁନ୍ଦର ବେଦ ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହେଲା। ଯେତେବେଳେ ବିଷ୍ଣୁ, ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିକାରଣ, ଏହି ପ୍ରତିଧର୍ମ ପ୍ରଚାର କଲେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ମହେଶ୍ୱର ଓ ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନା ଛାଡ଼ିଦେଲେ— ସମସ୍ତ ମହିଳାଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହେଲା, ଅଧର୍ମ ଆଚରଣ ବଢ଼ିଗଲା, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଭାବରେ, ଦେବମାନେ ସହିତ ଉମାପତିଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସର୍ବଜ୍ଞତା ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ: "ମହେଶ୍ୱର, ଦେବ, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।" "ନାରାୟଣ, ଶର୍ବ, ବ୍ରହ୍ମା, ବ୍ରହ୍ମାର ଆକାର ଅଟୁଟ, ଅନନ୍ତ, ଅବ୍ୟକ୍ତ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" ଏପରି ମହାଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ପ୍ରଣାମ କରି, ପୁନିତ ଜଳରେ ଦାଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ବାର ରୁଦ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ଯମ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ ଏବଂ ଦେବସମୂହ ମିଶି ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ। "ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ତୁମେ, ଶଙ୍କର, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ରୁଦ୍ର, ନୀଳରୁଦ୍ର, କାଦ୍ରୁଦ୍ର, ପ୍ରଚେତସ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।" "ତୁମେ ସଦା ଆମର ଆଶ୍ରୟ; ଆମେ ତୁମକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ। ଆରମ୍ଭ ଓ ଅନନ୍ତ, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।" "ପ୍ରକୃତି ଓ ପୁରୁଷ ଦୁଇ ତୁମେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବିନାଶକ, ଜଗତ୍ର ଗୁରୁ, ରକ୍ଷକ, ନେତା, ଦ୍ୱିଜମାନେ ପାଇଁ ପିତା ପରି।" "ବର ଦେବାରି, ବାଣୀର ସାର, କଥିତ ଓ ଅକଥିତର ଉପରେ, ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଯୋଗୀମାନେ ଯୋଗ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂଜନ କରନ୍ତି।" "ତୁମେ ସଦା ଯୋଗୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମଗୁହାରେ ବସିଛ; ବୁଦ୍ଧିଜୀବୀମାନେ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ, ପରମ, ମୂଳ ବ୍ରହ୍ମ ଆକାର ଭାବେ କହନ୍ତି।" "ଉତ୍ତମମାନେ ତୁମକୁ ଏହି ଜଗତର ପରମ ଆତ୍ମା, ପ୍ରଭାର ପ୍ରଚୁରତା, ପରମପରମ ଭାବେ ଗଣନ୍ତି।