ଏହି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଘଟଣାରେ ଦେବତାମାନେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ ଯେ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷଙ୍କୁ କେବେ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କେବଳ ପାପୀମାନେ ହିଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସରେ ବିନାଶ କରାଯିବା ଉଚିତ୍। ତେଣୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ କେମିତି ହତ୍ୟାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ? ଯଦିଓ ଅସୁରମାନେ ଅହଂକାରୀ ଓ ପାପୀ, ତଥାପି ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି କଥା ରୂଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହୁଏ, ତେଣୁ ଦେବତାମାନେ ଅସୁରମାନେ ଉପରେ ହାତ ଚାଲାଇପାରିବେ ନାହିଁ। ଏଠିରେ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ମୁଁ, ବ୍ରହ୍ମା, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବତା, ଦାଇତ୍ୟ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହତ୍ୟାକାରୀମାନେ କିମ୍ବା ମହାଋଷିମାନେ—କିଏ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୟା ବିନା କିଛି କରିପାରିବେ? ସେଇ ୨୭ତମ, ନିତ୍ୟ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବିଶ୍ୱର ନାୟକ, ଅମରମାନଙ୍କ ନାଥ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଧାର ଓ ପୂଜ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି। ସେଇ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମୀ, ନିଜ ଲୀଳାରେ ଦେବତା ଓ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିଭକ୍ତ କରିଥିଲେ। ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଅଂଶକୁ ମାତ୍ର ପୂଜା କରି, ଦେବତ୍ୱ ଲାଭ କରିଥିଲେ; ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରହ୍ମା ପଦ ପାଇଥିଲେ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଦୟାରେ ବିଷ୍ଣୁ ହୋଇଥିଲି। ଏହି ଜଗତରେ କିଏ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ବିନା ସଫଳତା ଆଶା କରିପାରିବ? ତେଣୁ ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ବିନାଶ ପାଇବେ। ଏମିତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତି ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ଯଜ୍ଞ କରି ରୂଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବେ, ତେବେ ଆମେ ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଜୟ କରିପାରିବା। ତ୍ରିପୁରା, ଯାହା ମାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ଦ୍ରବ୍ୟମାୟ ରତ୍ନପ୍ରଭା ଦେଖାଯାଏ, ତାହା କେବଳ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଭୁ ଛାଡ଼ି କିଏ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରିବ? ଏପରେ ହରି, ଯଜ୍ଞ କରି, ବସି ହଜାର ହଜାର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ତ୍ରିଶୂଳ, ବଣ, ଗଦା, କୁଟାର, ପାଥର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ। ସେମାନେ ସୃଷ୍ଟିର ଅନ୍ତର ଅଗ୍ନି ପରି, କାଳାନ୍ତର ରୂଦ୍ର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ତେବେ ହରି ନମ୍ରତା ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତିନିଟି ନଗରକୁ ଜଳାଇ, ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ବିନାଶ କରି, ଆପଣମାନେ ଉପକୃତି ପାଇଁ ପୁନଃ ଫେରନ୍ତୁ।” ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ତିନିଟି ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଓ ଶଳଭମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଯେମିତି ଲୟ ହୁଅନ୍ତି, ସେମିତି ସମସ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ; ହଜାର ହଜାର ଦାଇତ୍ୟ ନୃତ୍ୟ, ହର୍ଷ ଓ ଗୀତରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ଏପରେ ଦେବତାମାନେ, ଏକ କ୍ଷଣରେ ହରାଇ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଉପେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଭୟ ଦେଖି, ଭଗବାନ୍ ସୁପ୍ରେମ ପର୍ଷନ୍ନ ଚିନ୍ତା କରିଲେ—“ଏଠି କ’ଣ କରିବି? କିପରି ଚେଷ୍ଟା କରି ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ନଷ୍ଟ କରିପାରିବି?” ତାପରେ ଭଲ ଭାବିଲେ—“ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦୟାରେ ଦେବତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବି; ଧର୍ମପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ କୌଣସି ପାପ ନାହିଁ—ଏହି କଥା ନିଶ୍ଚିତ। ତେଣୁ ଏହି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଯଜ୍ଞ ଜନିତ କିମ୍ବା ଭୂତମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ୍ୟା ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ପାପ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହୁଏ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ। ଏହା ଚିରନ୍ତନ ନୀତି: ରାଜ୍ୟ ଧର୍ମରୁ ଆସେ; ଏହି ତ୍ରିପୁରାବାସୀ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଧର୍ମପରାୟଣ। ତେଣୁ ସେମାନେ ଅଜୟ ହୋଇଛନ୍ତି; ବଡ଼ ପାପ କଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁମାନେ ରୂଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ନୁହନ୍ତି। ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୁଏ, ଯେପରି ତାଳପତ୍ରରେ ଜଳ ଲାଗେ ନାହିଁ; ଏବଂ ଉପାସନା ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ନିଶ୍ଚିତ ମିଳେ। ତେଣୁ ଏହି ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଲିଙ୍ଗ ଉପାସନାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ଧ ଥିବାରୁ ଭୋଗ ପାଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ତାଙ୍କ ଧର୍ମରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରି, ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସାଧିବି, ତ୍ରିପୁରା ଓ ଦାଇତ୍ୟମାନେକୁ ଏକ କ୍ଷଣରେ ଜୟ କରିଦେବି।” ଏପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଚ୍ୟୁତ ନିଜ ଦେହରୁ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ମାୟାମୟ ବ୍ୟକ୍ତି ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କ ଧର୍ମରେ ବାଧା ସୃଷ୍ଟି କରିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲା। ସେଇ ମାୟାବୀ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ଏବଂ ଭାସ୍ତବ ପ୍ରମାଣ ସହିତ ଏକ ନୂତନ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନା କଲେ। ଏହି ମାୟାମୟ ଶାସ୍ତ୍ର ବାରହ ହଜାର ଶ୍ଲୋକରେ ରଚିତ, ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବିଧାନ ଓ ମୋହରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ଶାସ୍ତ୍ରକୁ ତାଙ୍କ ନିଜ ଦେହରୁ ଜନ୍ମିତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଶିଖାଇ, ଅଚ୍ୟୁତ ତିନିଟି ନଗର ବିନାଶ ପାଇଁ ଏହି ମାୟାବୀଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ: “ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଉ, ସେଠାର ନିବାସୀମାନେକୁ ବିନାଶ କର, ବେଦ ଓ ସ୍ମୃତି ଆଧାରିତ ଧର୍ମକୁ ନଶ୍ଟ କର—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।” ମାୟାବୀ ନମସ୍କାର କରି, ଏହି ମୋହମୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଦକ୍ଷ ଜ୍ଞାନି, ତିନିଟି ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଓ ସେଠି ତାଙ୍କ ମାୟା ପ୍ରଚାର କଲେ। ତାଙ୍କ ମୋହରେ, ତ୍ରିପୁରାବାସୀ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ବେଦ ଓ ପାରମ୍ପରିକ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ହେଲେ। ସେମାନେ ମହାଦେବ, ଶଙ୍କର, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କଲେ; ଏହି ମୋହ ମାୟାର ଆଦେଶରେ ନାରଦ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ତାପରେ ମାୟାବୀ ସହିତ ନାରଦ ତିନିଟି ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଓ ଉପଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଲେ। ସେଠାରେ ନାରଦ ନାରୀମାନଙ୍କ କର୍ମ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଯାହା ଦୁଷ୍କର କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳ ଦେଇଥାଏ; ଏହି ନାରୀମାନେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ଲାଭ କରି, ସେହି କର୍ମକୁ ନିତ୍ୟ ପାଳନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହାର ଫଳରେ ସେମାନେ ସାଂସାରିକ ଜୀବନରେ ଆସକ୍ତ ହେଲେ, ପତିଙ୍କୁ ଦେବତା ଭାବେ ପୂଜିବାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କଲେ; ଏହି ପ୍ରଥା ଆଜି କଳିୟୁଗରେ ମଧ୍ୟ ନାରଦଙ୍କ ସମ୍ମାନରେ ଚାଲିଛି।