ଏହି ସୃଷ୍ଟିର ଆଦିକଥା ଏଭଳି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ—ଅନ୍ଧକାରରୁ ଅନ୍ୟାୟ ଜନ୍ମ ନେଲା, ଦୁଃଖରୁ ହିଂସା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ଦୁଇ ଭୟାନକ ଶକ୍ତିର ଏକତ୍ରତାରୁ ଆଉ ଏକ ନୂତନ ଶକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପ୍ରାଣ ବିଦାୟ ନେଲା, ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଆବୃତ କଲା। ତେଣୁ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଦୁଇ ଭାଗ କଲେ—ଏକ ଭାଗରୁ ସେ ପୁରୁଷ ହେଲେ, ଅନ୍ୟ ଭାଗରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଶତରୂପା। ପ୍ରଭୁ ଚେଷ୍ଟା କରି ଏହି ଶତରୂପାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତି ଭାବେ ସୃଜନ କଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱର ଜନନୀ। ତାଙ୍କର ମହିମା ଦ୍ୱାରା ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପୃଥିବୀରେ ବ୍ୟାପି ରହିଲେ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଦେହ ଆଜିଯାଏ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆବୃତ କରି ରହିଛି, ଏବଂ ମହିଳା ଭାଗରୁ ଶତରୂପା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏହି ଦେବୀ ଶତରୂପା ଅନେକ ବର୍ଷ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରି, ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ସେଇ ପୁରୁଷ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ ଭାବରେ ପରିଚିତ। ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କର ସତରୁ ଯୁଗ ଅବଧିକୁ ମନ୍ବନ୍ତର କୁହାଯାଏ। ଏହି ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଶତରୂପାଙ୍କୁ, ଯିଏ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନେ ଏକତ୍ର ହେଇ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲେ, ଏହି ଯୁଗଳ ମିଳନ ଆରମ୍ଭରେ ହେଲା, ଏହିଥିରୁ ଶତରୂପାଙ୍କୁ ରତି ଭାବେ ଓ ଆନନ୍ଦର ରୂପ ଦିଆଯାଏ। ଏହି ପ୍ରଥମ ଯୁଗଳ ମିଳନରେ ବ୍ରହ୍ମା ବିରାଜ ନାମକ ଏକ ମହାପୁରୁଷ ସୃଜନ କଲେ, ସେ ହେଲେ ବିରାଟ୍। ଶତରୂପା ଏମ୍ପ୍ରେସ୍ ହେଲେ, ବିରାଜରୁ ଜନ୍ମିତ ପୁରୁଷ ମନୁ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ। ଏହି ମନୁ ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁର ପ୍ରଜା ସୃଜନ କଲେ। ବିରାଜରୁ ଶତରୂପା ଜନ୍ମିତ ହେଲେ, ସେ ଦୁଇ ପୁଅ ପ୍ରିୟବ୍ରତ ଓ ଉତ୍ତାନପାଦଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଶତରୂପାଙ୍କର ଦୁଇ ଅତି ମହାନ କନ୍ୟା ଥିଲେ—ଦେୱହୂତି ଓ ଆକୂତି। ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁ ପ୍ରସୂତିଙ୍କୁ ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଦେଲେ। ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ପ୍ରାଣ ଭାବେ, ମନୁଙ୍କୁ ସଂକଲ୍ପ ଭାବେ ଜଣାଯାଏ। ପ୍ରଜାପତି ରୁଚି ଆକୂତିଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଆକୂତିଙ୍କୁ ରୁଚି ମନରେ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଧର୍ମିକ ଯୁଗଳ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ—ଏହି ଯୁଗଳ ହେଲେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଦକ୍ଷିଣା। ଏହି ଯଜ୍ଞ ଓ ଦକ୍ଷିଣାଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶ (ବାରୋଟି) ପୁଅ ହେଲେ, ସେମାନେ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ଯୁଗର ଦେବତା, ଯାମ ଭାବେ ପରିଚିତ। ବ୍ରହ୍ମା ଏଉଁପରି ଅଜିତ ଓ ଶୁକ୍ର ନାମକ ଦୁଇ ଶ୍ରେଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ପ୍ରଥମ ଯାମମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରିବାକୁ ଯାଇଥିଲେ। ପ୍ରସୂତି, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନୁଙ୍କର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ମାତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଦକ୍ଷ ସେଠି ୨୪ ଜଣ ଅତି ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳି, କମଳନୟନୀ, ଭୋଗ୍ୟଶୀଳା ଓ ଯୋଗମାତା ଦୁହିନିଁ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ଏହି ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମବାଦିନୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ମାତୃ—ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ, ଧୃତି, ତୁଷ୍ଟି, ପୁଷ୍ଟି, ମେଧା, କ୍ରିୟା, ବୁଦ୍ଧି, ଲଜ୍ଜା, ଵପୁ, ଶାନ୍ତି, ସିଦ୍ଧି, କୀର୍ତ୍ତି। ଏହି ତେର ଜଣୀକୁ ଧର୍ମ ଦେବତା ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଏଗାରଜଣୀ, ସୁନ୍ଦରନୟନୀ, ଅନ୍ୟ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ଗ୍ରହଣ କଲେ—ସତୀ, ଖ୍ୟାତି, ସଂଭୂତି, ସ୍ମୃତି, ପ୍ରୀତି, କ୍ଷମା, ସମ୍ନତି, ଅନସୂୟା, ଊର୍ଜା, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିମ୍ନଲିଖିତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ—ସତୀକୁ ଭବ/ରୁଦ୍ର, ଖ୍ୟାତିକୁ ଭୃଗୁ, ସଂଭୂତିକୁ ମରୀଚି, ସ୍ମୃତିକୁ ଅଙ୍ଗିରାସ୍, ପ୍ରୀତିକୁ ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, କ୍ଷମାକୁ ପୁଲହ, ସମ୍ନତିକୁ କ୍ରତୁ, ଅନସୂୟାକୁ ଅତ୍ରି, ଊର୍ଜାକୁ ବଶିଷ୍ଠ, ସ୍ୱାହାକୁ ଅଗ୍ନି, ସ୍ୱଧାକୁ ପିତୃମାନେ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଏହି ସମସ୍ତ ଜନ୍ତୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ। ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତର ଯାଏଁ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ତାଙ୍କର ପୁଅ କାମକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ପୁଅ ଦର୍ପ, ଧୃତିଙ୍କର ପୁଅ ନିୟମ, ତୁଷ୍ଟିଙ୍କର ପୁଅ ସନ୍ତୋଷ, ପୁଷ୍ଟିଙ୍କର ପୁଅ ଲୋଭ, ମେଧାଙ୍କର ପୁଅ ଶ୍ରୁତ, କ୍ରିୟାଙ୍କର ପୁଅ ଦଣ୍ଡ ଓ ସମୟ, ବୁଦ୍ଧିଙ୍କର ପୁଅ ବୋଧ ଓ ପ୍ରମାଦ, ଲଜ୍ଜାଙ୍କର ପୁଅ ବିନୟ, ଵପୁଙ୍କର ପୁଅ ବ୍ୟବସାୟ, ଶାନ୍ତିଙ୍କର ପୁଅ କ୍ଷେମ, ସିଦ୍ଧିଙ୍କର ପୁଅ ସୁଖ, କୀର୍ତ୍ତିଙ୍କର ପୁଅ ଯଶସ୍। ପ୍ରୀତି ଦେବୀଙ୍କର ପୁଅ କାମଙ୍କୁ ହର୍ଷ ମିଳିଲା। ଏହିଭଳି ଧର୍ମର ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଅଧର୍ମରୁ ହିଂସା ଜନ୍ମିଲା, ହିଂସାଙ୍କୁ ନିକୃତି ଓ ଅନୃତ ନାମକ ପୁଅ ହେଲେ। ନିକୃତିଙ୍କୁ ଭୟ ଓ ନରକ, ତାଙ୍କୁ ମାୟା ଓ ବେଦନା ଜନ୍ମିଲେ। ମାୟାରୁ ମୃତ୍ୟୁ, ବେଦନାରୁ ଦୁଃଖ ଓ ରୌରବ ଜନ୍ମିଲେ। ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ରୋଗ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ, ଶୋକ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଜନ୍ମିଲେ—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର ଚିହ୍ନ ଓ ଅଧର୍ମର ଚିହ୍ନ। ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀ ଓ ସନ୍ତାନମାନେ ଅପରିମିତ ସମ୍ପତ୍ତି ଭାବେ ଗ୍ରହ୍ୟ। ଏହି ତାମସିକ ସୃଷ୍ଟି ଧର୍ମର ନିୟମରେ ଚାଲିଥାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନୀଳଲୋହିତ, ସତୀଙ୍କୁ ମନେ କରି, ନିଜ ଦେହରୁ ସନ୍ତାନ ଉତ୍ପାଦନ କଲେ। ସେ କେବେ ନିଜଠାରୁ କମ୍ ନ କିମ୍ବା ଅଧିକ କିଛି ସୃଜନ କଲେନି—କୃତ୍ତିବାସ ନିଜ ପରି ମନ ଓ ଶକ୍ତିରେ ସମାନ ହଜାର ହଜାର ସନ୍ତାନ ସୃଜନ କଲେ। ଏହିପରି ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ଆଦି ସୃଷ୍ଟି ଅନୁକ୍ରମିକ ଭାବେ ବିସ୍ତୃତ ହେଲା।