ଏହି ଶାସ୍ତ୍ର ଶ୍ଲୋକଗୁଡିକର ଅନୁସାରେ, ସୃଷ୍ଟି ଏକ ଅଟୁଟ ଧାରାରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ବିସ୍ତୃତ ହୋଇଛି। ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଅଷ୍ଟ ରୂପରେ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇଛି, ଯାହାର ଚିହ୍ନ ରୂପେ ତାରା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖାଯାଏ। ମାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ପରି ଅଟୁଟ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି; ଏହି ଅଗ୍ନିମୟ ସୃଷ୍ଟିକୁ ‘ପ୍ରବାହ ଧାରା’ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ପଞ୍ଚମ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି କୃପାର ସୃଷ୍ଟି, ଯାହା ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ: ପ୍ରତିପକ୍ଷ, ଶକ୍ତି, ଉପଲବ୍ଧି ଓ ସନ୍ତୋଷ। ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଉଦ୍ଭିଦ୍ ମାନେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା, ପଶୁମାନେ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ମାନବମାନେ ଉପଲବ୍ଧି ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ଋଷି ଓ ଦେବମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାନ୍ତି। ଏହିପରି ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଏକଟି, ଦ୍ୱିତୀୟ ସୃଷ୍ଟି ନବମ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଷଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟି ଏହିପରି ଅଛି। ସେମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କର ଅନ୍ତ ଓ ଚାଳିତା ଜାଣନ୍ତି; ଏବଂ ସପ୍ତମ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଜୀବମାନଙ୍କର ଉପରେ ଅଧିକ ଆଧାରିତ। ସମସ୍ତେ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅନୁସୂଚିତ କରନ୍ତି, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାଗକୁ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ତତ୍ତ୍ୱ ଆରମ୍ଭରୁ ଚଳିତା ଓ ଅସ୍ଥିର ଆଚରଣ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ପ୍ରତିପକ୍ଷ ଓ ଶକ୍ତି ନାହିଁ ଥିଲେ, ତତ୍ତ୍ୱ ଆରମ୍ଭରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥାଏ; ମହାତତ୍ତ୍ୱରୁ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ଦ୍ୱିତୀୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି; ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହିପରି, ପ୍ରଥମ ତୃତୀୟ ସୃଷ୍ଟି ଅନ୍ତର୍ଗତ ବୁଦ୍ଧି ପୂର୍ବକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଚତୁର୍ଥ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ମୁଖ୍ୟ, ଯାହାକୁ ଅଚଳ ଜୀବ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ସପ୍ତମ ସୃଷ୍ଟି ହେଉଛି ନିମ୍ନ ଧାରାର ଜୀବ, ଯାହା ମାନବ ରୂପରେ ଅଛି; ଅଷ୍ଟମ କୃପାର ସୃଷ୍ଟି ସାତ୍ତ୍ୱିକ ଓ ତାମସିକ ଦୁଇ ରୂପରେ ଅଛି। ଏହି ପାଞ୍ଚ ସୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱିତୀୟ, ତିନିଟି ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ମୁଖ୍ୟ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଓ କୌମାର ସୃଷ୍ଟି ନବମ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ତିନିଟି ମୁଖ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି ଅବୁଦ୍ଧି ପୂର୍ବକ, ଯେଉଁ ଛଅଟି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସେଗୁଡିକ ବୁଦ୍ଧି ପୂର୍ବକ ଉତ୍ପନ୍ନ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ କୃପାର ବିସ୍ତୃତ ସୃଷ୍ଟି ଚାରି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜୀବରେ ବିଦ୍ୟମାନ। ଏହିପରି, ନବଟି ସୃଷ୍ଟି—ମୁଖ୍ୟ ଓ ଦ୍ୱିତୀୟ—ଏକାଉଁଠି ଗଣାଯାଏ; ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟ ଜଡିତ ଏବଂ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କାରଣ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିନ୍ତି। ଆଦିରେ, ବ୍ରହ୍ମା ନିଜ ମନରୁ ସମାନ ଦ୍ୱିତୀୟ: ଋଭୁ ଓ ସନତ୍କୁମାର—ଏହି ଦୁଇଜଣ ଉଦ୍ଧ୍ଵ ଶୁକ୍ର ରୂପରେ—ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।