ଏହି ଶ୍ରେଣୀର ଶ୍ରୀମଦ୍ ଲିଙ୍ଗ ପୁରାଣର ଶ୍ରୁତି ଅନୁସାରେ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦିବ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବିଶ୍ୱର ସମସ୍ତ ଜୀବ ଏବଂ ପ୍ରକୃତି ଆଧାରିତ ଅଟୁଟ ଭାବେ ରହିଛି। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱର ମହାନତା ଏବଂ ବିସ୍ତାର କ୍ଷମତା ଥିବାରୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସମର୍ଥନ କରିଥିବାରୁ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ "ବ୍ରହ୍ମା" ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଦୟାର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ସ୍ୱରୂପକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଥିବାରୁ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ "ପୂରି" ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏଠାରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ପୁରୁଷ ସମସ୍ତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଉପକୃତିକୁ ଅନୁଭୂତି କରିଥିବାରୁ, ସେ "ବୁଦ୍ଧି" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଦ୍ରୁଶ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ଉପଜିଥିବାରୁ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ "ଖ୍ୟାତି" ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱର ଗୁଣ, ଯଥା ଜ୍ଞାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ବିଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ତେଣୁ ଏହାକୁ "ମହତ" ଓ "ଖ୍ୟାତି" ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ। ଏହି ମହାତ୍ମା ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ସିଧାସଳଖ ଜଣାଇଥିବାରୁ, ସେ "ଈଶ୍ୱର" ଓ ଜ୍ଞାନର ସହିତ ଥିବାରୁ "ପ୍ରଜ୍ଞା" ବୋଲି ଉଚ୍ଚାରିତ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନ ଓ କାର୍ଯ୍ୟର ଫଳକୁ ଏକାଠା କରି ଉପଭୋଗର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ରଖିଥିବାରୁ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ "ଚିତ୍ତି" ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଏହି ଦିନ, ପୂର୍ବ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସ୍ମରଣ କରିଥିବାରୁ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ "ସ୍ମୃତି" ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମହାନତା ଉପଲବ୍ଧି କରିଥିବାରୁ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦୁହିଁକୁ "ସଂବିଦ" ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ସମସ୍ତ ତ୍ରିଭୁବନରେ ବ୍ୟାପିତ ଅଛି ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ନିଜ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଥିବାରୁ, ଋଷିମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ "ସଂବିଦ" ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଜ୍ଞାନ ଜ୍ଞାନରୁ ଉପଜେ; ଈଶ୍ୱର ଜ୍ଞାନର ଆଶ୍ରୟ। ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରତିବନ୍ଧରୁ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ "ଈଶ୍ୱର" ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ଅର୍ଥରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଥିବା ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ତତ୍ତ୍ୱ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଭକ୍ତମାନେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି। ମହତ୍ ତତ୍ତ୍ୱ ସୃଷ୍ଟିର ଆଶା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହୋଇ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ; ଏହାର ଦୁଇଟି କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ସଂକଳ୍ପ ଓ ଅଧ୍ୟବସାୟ। ତିନି ଗୁଣରୁ, ଯେତେବେଳେ ରଜସ୍ ଶକ୍ତି ବିଶେଷ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ଅହଂକାର ଉପଜିଥାଏ; ଏହି ମହତ୍ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସୃଷ୍ଟି ବାହ୍ୟ ତତ୍ତ୍ୱ ଦ୍ୱାରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏହି ଅହଂକାରରୁ, ଯେତେବେଳେ ତମସ୍ ଶକ୍ତି ବିଶେଷ ହୋଇଥାଏ, ତେବେ ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, ଏହାକୁ ଅନ୍ଧକାରର ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ତତ୍ତ୍ୱର ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ, ପ୍ରଥମେ ଶବ୍ଦ ଉପଜିଥାଏ; ତାହାରୁ ଖାଲି ଆକାଶ ଉପଜିଥାଏ, ଯାହାର ଗୁଣ ହେଉଛି ଶବ୍ଦ। ଆକାଶର ଗୁଣ ହେଉଛି ଶବ୍ଦ, ପରେ ବାୟୁ ରୂପାନ୍ତର ହୋଇ କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ ଉପଜିଥାଏ, ଯାହା ଶବ୍ଦକୁ ଆବୃତ କରେ। ବାୟୁରୁ ଆଲୋକ ଉପଜିଥାଏ; ଏହାର ଗୁଣ ହେଉଛି ରୂପ। ବାୟୁ, କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ ରଖି, ରୂପକୁ ଆବୃତ କରିଥାଏ। ଆଲୋକ ରୂପାନ୍ତର ହୋଇ କେବଳ ରସ ଉପଜିଥାଏ; ଏହାରୁ ଜଳ ଉପଜିଥାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ ରସ ରଖିଥାଏ। ଜଳ, ରସର ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିତ, ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଥାଏ, ଯାହା କେବଳ ରୂପ ରଖିଥାଏ। ଜଳ ରୂପାନ୍ତର ହୋଇ କେବଳ ଗନ୍ଧ ଉପଜିଥାଏ। ଏହି ତପ୍ତ୍ତ୍ୱ ରୂପାନ୍ତରରୁ ଏକ ଏକତା ଉପଜିଥାଏ; ଏହାର ଗୁଣ ହେଉଛି ଗନ୍ଧ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଏହାର ସୂକ୍ଷ୍ମ ଗୁଣ ଅଛି, ଏହିପରି ତାଙ୍କର ସୂକ୍ଷ୍ମତା ଚିହ୍ନିତ ହୁଏ। ଏହି ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡିକ ଅବିଭକ୍ତ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିତ, କ୍ଷମା, ଉଗ୍ରତା ଏବଂ ମୋହ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅବିଭକ୍ତ ଭାବରେ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ। ଏହି ସୂକ୍ଷ୍ମ ତତ୍ତ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି, ଏକାପର ଏକା ଉପଜିଥିବା ବୈକାରିକ ଅହଂକାରରୁ ଉପଜିଥାଏ, ଯାହା ସତ୍ତ୍ୱରେ ପ୍ରଧାନ। ଏହି ବୈକାରିକ ସୃଷ୍ଟି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାପର ଏକା ଉପଜାଇଥାଏ: ପାଞ୍ଚ ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ପାଞ୍ଚ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ। ଏହି ଏନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଉପକରଣ; ଦଶ ବୈକାରିକ ଦେବତା ଏହାର ଅଧିପତି। ଏକାଦଶ ହେଉଛି ମନ, ଯାହା ନିଜ ଗୁଣରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସ୍ୱରୂପ ରଖିଥାଏ। କାନ, ଚର୍ମ, ଚକ୍ଷୁ, ଜିହ୍ବା ଓ ନାକ ପାଞ୍ଚ ଜ୍ଞାନେନ୍ଦ୍ରିୟ, ଏହିଗୁଡିକ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନୁଭୂତି ପାଇଁ ଉପୟୋଗୀ। ପାଞ୍ଚ କର୍ମେନ୍ଦ୍ରିୟ ହେଉଛି ପାଦ, ମୁଖଦ୍ୱାର, ଲିଙ୍ଗ, ହାତ ଓ ବାଣୀ; ଏହାର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି ଗତି, ବିସର୍ଜନ, ସୁଖ, କୌଶଳ ଓ ଉଚ୍ଚାରଣ। ଆକାଶ, ଶବ୍ଦର ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିତ, କେବଳ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା। ଏପରି, ବାୟୁ ଦ୍ୱିତୀୟ ହୋଇ, ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ରଖିଥିଲା। ଏହିପରି, ରୂପ ଯୋଗ ହେଉଥିବାରୁ ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଉପସ୍ଥିତ; ତେଣୁ ଅଗ୍ନି ତୃତୀୟ ହୋଇ, ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ ଓ ରୂପ ରଖିଥିଲା। ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ଏବଂ କେବଳ ରସ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା; ତେଣୁ ଜଳ ଚତୁର୍ଥ ହୋଇ, ରସର ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିତ। ଶବ୍ଦ, ସ୍ପର୍ଶ, ରୂପ, ରସ ଏବଂ କେବଳ ଗନ୍ଧ ଆବୃତ ହୋଇଥିଲା; ଏହି ଗନ୍ଧର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଏହି ତତ୍ତ୍ୱ ଏ ଭୂମିକୁ ପ୍ରବେଶ କଲା। ଏହିପରି, ଭୂମି ପଞ୍ଚ ଗୁଣରେ ଚିହ୍ନିତ, ତତ୍ତ୍ୱମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଅସ୍ଥୂଳ। ଶାନ୍ତ, ଉଗ୍ର ଓ ମୋହ ଭେଦ ଏପରି ମନେ ରଖାଯାଏ। ପ୍ରତି ତତ୍ତ୍ୱ ଏକାପର ଏକା ଆବୃତ ହୋଇ ସମର୍ଥନ କରିଥାଏ। ଭୂମିରେ ସମସ୍ତ ଅଛି, ଯାହା ଲୋକ, ଭୂମି ଓ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ। ଭେଦଗୁଡିକ ଏନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଧାରଣ କରାଯାଏ; ଏହି ଭେଦ ଅଟୁଟ ଭାବେ ମନେ ରଖାଯାଏ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ତତ୍ତ୍ୱ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସୃଷ୍ଟି ପୂର୍ବ ଗୁଣ ଅନୁସୃତ କରେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଗୁଣ ଅଛି, ଯାହାକୁ ତାଙ୍କର ଗୁଣ ଭାବେ ଧାରଣ କରାଯାଏ, କିଛି ଲୋକ ଜଳରେ ଗନ୍ଧ ଅନୁଭବ କରି ଏହାକୁ ଜଳର ଗୁଣ ବୋଲି କୁହନ୍ତି।