ଶ୍ୱଫଲ୍କଙ୍କୁ କାଶୀର ରାଜା ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ଗାନ୍ଦିନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀ ଅନେକ ବର୍ଷ ତାଙ୍କର ମାଆଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ରହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜନ୍ମ ନେଇଲେ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଦୀର୍ଘ ଗର୍ଭାବସ୍ଥାରେ, ତାଙ୍କର ପିତା ଗର୍ଭସ୍ଥ ଜଣେଇ କହିଲେ, "ଶୀଘ୍ର ଜନ୍ମ ନେବା, ତୁମର ଭଲ ହେଉ। କାହିଁକି ଏତେ ବିଳମ୍ବ କରୁଛ?" ତେବେ ଗର୍ଭରୁ ଗାନ୍ଦିନୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ପିତାଜୀ, ଯଦି ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ଆପଣ ପ୍ରତିଦିନ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଗଈ ଦାନ କରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ଗର୍ଭରୁ ବାହାରିବି।" ତାଙ୍କର ପିତା ଏହାକୁ ମନ୍ଜୁର କରି, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ। ସେ ଦାନଶୀଳ, ବୀର, ଯଜ୍ଞପ୍ରିୟ, ପଣ୍ଡିତ ଓ ଅତିଥିସେବୀ ଥିଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀ ଓ ଶ୍ୱଫଲ୍କଙ୍କର ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଦାନଶୀଳ ଆକୃର। ଆକୃର ଶୈବଙ୍କର କନ୍ୟା ରତ୍ନାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ। ରତ୍ନାଠାରୁ ଉପମନ୍ୟୁ, ମାଙ୍ଗୁର, ବୃତ, ଓ ଜନମେଜୟ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାଙ୍କ ପରେ ଗିରିରକ୍ଷ, ଉପେକ୍ଷ, ଶତୃଘ୍ନ, ଧର୍ମଭୃତ, ବୃଷ୍ଟଧର୍ମା, ଗୋଧନ, ବର, ଆଭାହ, ପ୍ରତିଭାହ ଓ ସୁଧାରା ନାମକ ସନ୍ତାନମାନେ ହେଲେ। ଆକୃର ଓ ଉଗ୍ରସେନୀଠାରୁ ଦୁଇଜଣ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଦେୱବାନ୍ ଓ ଉପଦେୱ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ। ସୁମିତ୍ରାଠାରୁ ଚିତ୍ରକ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ବିଶ୍ରୁତ ନାମଧାରୀ। ଚିତ୍ରକଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ଥିଲେ: ବିପୃଥୁ, ପୃଥୁ, ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ, ସୁବାହୁ, ସୁଧା, ସୂକ, ଓ ଗବେକ୍ଷଣ। ତାପରେ ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଅଶ୍ୱ, ଧର୍ମ, ଧର୍ମଭୃତ, ସୁଭୂମି, ବହୁଭୂମି, ଓ ଦୁଇଜଣ କନ୍ୟା—ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରବଣା ହେଲେ। ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ କାଶୀର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଚାରିଜଣ ପୁତ୍ର ଦେଲେ: କୁକୁର, ଭଜମାନ, ଶୁଚି, ଓ କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। କୁକୁରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବୃଷ୍ଣି, ତାଙ୍କଠାରୁ ଶୂର, ତାଙ୍କଠାରୁ ବଳଶାଳୀ କପୋତରୋମ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭଲ ନାମୀ ବିଲୋମକ। ବିଲୋମକଙ୍କ ପୁତ୍ର ନଳ, ଯିଏ ଧୀମାନ୍ ଓ ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ମିତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚନ୍ଦନାନକ ଡୁନ୍ଦୁଭି ଭାବରେ ଓ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କଠାରୁ ଅଭିଜିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ତାଙ୍କଠାରୁ ପୁନର୍ବସୁ। ସେ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ। ସେ ଯଜ୍ଞର ମଧ୍ୟରୁ, ଅତିରାତ୍ର ଯଜ୍ଞର କେନ୍ଦ୍ରରୁ, ପୁନର୍ବସୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ଏକ ଜ୍ଞାନୀ, ସର୍ବଜ୍ଞ, ଦାନଶୀଳ, ଓ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା। ପୁନର୍ବସୁଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣ ସନ୍ତାନ ହେଲେ: ଆହୁକ ଓ ଆହୁକୀ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶିଦ୍ଧ ଓ ମହାନ୍। ଆହୁକଙ୍କୁ କାଶ୍ୟର ରାଜାଙ୍କ କନ୍ୟା ଦୁଇଜଣ ପୁତ୍ର ଦେଲେ: ଦେୱକ ଓ ଉଗ୍ରସେନ, ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଦେୱକଙ୍କୁ ଦେବତା ସମାନ ପୁତ୍ର ହେଲେ: ଦେୱବାନ୍, ଉପଦେୱ, ସୁଦେୱ, ଓ ଦେୱରକ୍ଷିତ। ତାଙ୍କ ସାତଜଣ କନ୍ୟାକୁ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଯାଇଥିଲା—ବୃଷଦେୱୀ, ଉପଦେୱା, ଦେୱରକ୍ଷିତା, ଶ୍ରୀଦେୱା, ଶାନ୍ତିଦେୱା, ସହଦେୱା, ଓ ଦେୱକୀ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦେୱକୀ ସବୁଠାରୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ। ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ନଅଜଣ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କଂସ ପ୍ରଥମ; ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ପଉତି ଶତ ହଜାର ହେଲେ। ଦେୱକଙ୍କ କନ୍ୟା ଦେୱକୀ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବସୁଦେବଙ୍କ ପତ୍ନୀ ହେଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ପତିପରାୟଣ ଥିଲେ। ରୋହିଣୀ, ଅତି ଶୁଭ, ଅନକଡୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପତ୍ନୀ ଥିଲେ; ପୌରବୀ, ବାହ୍ଲିକଙ୍କ କନ୍ୟା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ। ରୋହିଣୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହଳଧର ରାମଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; କଂସଙ୍କ ଭୟରେ ସେ ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାୟାକୁ ଲୁଚାଇଦେଲେ। ଯେତେବେଳେ ରାମ ଜନ୍ମ ନେଲେ ଓ ଛଅଜଣ ପୁତ୍ର ବଧ ହେଲେ, ବସୁଦେବ ଦେୱକୀରେ ହରିଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେ ହେଲେ ପରମାତ୍ମା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବ, ଜନାର୍ଦନ; ଏବଂ ଶୁଭ୍ର ଅନନ୍ତ, ହଳାୟୁଧ। ଭୃଗୁଙ୍କ ଶାପକୁ ଉପଲକ୍ଷ୍ୟ କରି, ମାନବ ଶରୀର ଧାରଣ କରି, ଜନାର୍ଦନ ବସୁଦେବଙ୍କୁ ଦେୱକୀରେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଯୋଗନିଦ୍ରା, ଯିଏ ଉମାଙ୍କ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ, କୌଶିକୀ ଭାବରେ, ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଯଶୋଦାଙ୍କ କନ୍ୟା ହେଲେ। ସେ ନିଜେ ପ୍ରକୃତି, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ; ଏବଂ ଶୁଭ କୃଷ୍ଣ, ପରମ ପୁରୁଷ, ଧର୍ମ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାତା। ସେଇ ଚତୁର୍ଭୁଜା, ଚକ୍ଷୁବିଶାଳା, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରି କନ୍ୟା, କଂସରୁ ପୁତ୍ରକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବସୁଦେବ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଚକ୍ର, ଶଂଖ, ଗଦା, ପଦ୍ମଧାରୀ ଜନାର୍ଦନଙ୍କୁ ବସୁଦେବ ଯଶୋଦାଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ଏହିପରେ ବସୁଦେବ ନନ୍ଦଗୋପଙ୍କୁ ଦେଇ, "ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ," ବୋଲି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷକ ଭାବରେ ଉତ୍ସର୍ଗ କଲେ। ଅପାର ତେଜସ୍ୱୀ ମହାଦେବଙ୍କ କୃପାରେ, ଓ ବରଦାତା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ରାମଙ୍କୁ ଏହି ଦେବ ଦିଆଯାଇଥିଲେ। ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ ଅବତରଣ କରିଥିଲେ; ଏହିଠାରୁ ଯାଦବମାନେ ଶୁଭ ଲାଭ କରିବେ। ଏହି ଦେୱକୀଙ୍କ ଗର୍ଭର ଶିଶୁ ଆମ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ; ଏବଂ ତାପରେ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ପୁତ୍ର, କଂସ, ଆନକଡୁନ୍ଦୁଭିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେବେ। ଏହାପରେ, ଦେୱକୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭର ଚିହ୍ନିତ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଲେ; ଏହି ନ୍ୟୁନତମ ଅଙ୍କିତ କନ୍ୟାକୁ ବସୁଦେବ କଂସଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଏହିଏ ଦେୱକୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟମ ଗର୍ଭ, ହେ କଂସ।" ପୁରାତନ କଥା ଅନୁସାରେ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ—ଏହି ଉପରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ତେବେ କଂସ ରୋଷରେ ଉଠି ଏହି କନ୍ୟାକୁ ମାରିବାକୁ ଯାଞ୍ଚିଲେ। ସେଇ ଅଷ୍ଟଭୁଜା ଦେବୀ ମେଘ ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରେ କହିଲେ, "ନିଜ ଦେହକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ଆସିଯାଇଛି।