ଏହି ବଢ଼ିଆ କଥାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ପବିତ୍ର କୁଳର ଉତ୍କଳନ୍ତି ଓ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀମାନେ। ଏଠି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି ଯେ, ଯିଏ ଏହି କୁଳର ମହାନ ଗୁଣଗୁଡିକୁ ଅନୁସରଣ କରେ, ସେ ଦୀର୍ଘଜୀବି ହୁଏ, ସ୍ୱର୍ଗ, ରାଜ୍ୟ ଓ ସଉଭାଗ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ସାତ୍ୱତଙ୍କୁ ଚାରି ପୁଅ ହେଲେ—ଭଜନ, ଯିଏ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଦିବ୍ୟ; ଦେବାବୃଧ୍ଧ; ଓ ନୃପ। ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ଧକ ଅତି ଶୁଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ବୃଷ୍ଣି ଯାଦବକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଚାରି ପୁଅର ସ୍ୱାଭାବିକ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ବିଷୟରେ ଏଠି ଖୁବ ସ୍ପଷ୍ଟ କରାଯାଇଛି। ସ୍ରଞ୍ଜୟ ଓ ଭଜନଙ୍କୁ ଆୟୁତାୟୁ, ଶତାୟୁ, ପ୍ରବଳ ବଳବାନ୍ ଓ ହର୍ଷକୃତ୍ ନାମକ ପୁଅ ହେଲେ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦେବାବୃଧ୍ଧ ନାମକ ରାଜା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରି, ଏହି ଭାବନା କଲେ—"ମୋତେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶିରୋମଣି ପୁଅ ମିଳୁ।" ତାଙ୍କ ପୁଅ ବଭ୍ରୁ ନାମକ ଏକ ଉତ୍ତମ ରାଜା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଧର୍ମ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପ୍ରାଚୀନ ବଂଶାବଳୀ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଗାଇଯାଏ। ଏଠି ଦୂରରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଓ ନିକଟରୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ, ଦେବାବୃଧ୍ଧଙ୍କ ମହାନ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଏଠି ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ବଭ୍ରୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଥିଲେ, ଦେବାବୃଧ୍ଧ ଦେବତାଙ୍କ ସମାନ ଥିଲେ। ପ୍ରଥମେ ପାଞ୍ଚ ଜଣ, ପରେ ସାଠି ଜଣ, ଏବଂ ତାପରେ ଛଅ ହଜାର ଆଠ ଜଣ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁମାନେ ବଭ୍ରୁ ଓ ଦେବାବୃଧ୍ଧଠାରୁ ଅଧିକ ଅମୃତତ୍ୱ ଲାଭ କଲେ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞିକ, ଦାନଶୀଳ, ବୀର, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଶୀଳ ଥିଲେ। ସେମାନେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ରଥୀ ଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ବଂଶରୁ ଦେବତା ସମାନ ଭୋଜମାନେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ। ବୃଷ୍ଣିଙ୍କ ଦୁଇ ଝିଅ ଥିଲେ—ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ। ଗାନ୍ଧାରୀ ସୁମିତ୍ର ନାମକ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଥିଲେ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେବମୀଢୁଷ ନାମକ ପୁଅ ହେଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିନି ନାମକ ଦୁଇ ପୁଅ ମିଳିଲେ, ଏହି ଦୁଇଁ ମଧ୍ୟରୁ ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ନିଘ୍ନ। ନିଘ୍ନଙ୍କୁ ପ୍ରସେନ ଓ ସତ୍ରାଜିତ୍ ନାମକ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ। ସତ୍ରାଜିତ୍ ସୂର୍ୟଙ୍କ ସହ ବଡ଼ ମିତ୍ରତା ରଖୁଥିଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଅମୂଲ୍ୟ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦେଇଥିଲେ। ସେହି ମଣି ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ମଣିର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋଇଥିଲା। ଏକଥର ସେ ପ୍ରସେନ ସହିତ ଶିକାରକୁ ଗଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲା। ଏହି ସମୟରେ ବୃଷ୍ଣି ବଂଶର ଶିନିଙ୍କ ଛୋଟ ପୁଅଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ହେଲା—ସତ୍ୟବାକ୍, ଯିଏ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ସତ୍ୟକ; ଶିନିଙ୍କ ନାତି ଥିଲେ ସାତ୍ୟକି, ଯିଏ ପ୍ରବଳ ଯୁୟୁଧାନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଯୁୟୁଧାନଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଅସଙ୍ଗ, ତାଙ୍କ ପୁଅ କୁଣି, ଏବଂ କୁଣିଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ଯୁଗନ୍ଧର। ଏହି ପରିବାରକୁ ଶୈନେୟ ବୋଲି ଡାକାଯାଏ। ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ଠାରୁ ଏକ ପୁଅ ହେଲେ—ବାର୍ଷ୍ଣି ଯୁଧାଜିତ୍, ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଵଫାଲ୍କ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକର ଉପକାରକ ଥିଲେ। ଏଠି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁଠି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଶ୍ଵଫାଲ୍କ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ରୋଗ କିମ୍ବା ଅନାବୃଷ୍ଟିର ଭୟ ନାହିଁ। ଶ୍ଵଫାଲ୍କଙ୍କ ବିବାହ ହେଲା କାଶି ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଗାନ୍ଦିନୀ ସହିତ। ଗାନ୍ଦିନୀ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣା ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଲେ—ସେ ବର୍ଷକାଳ ଗର୍ଭରେ ରହିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ବାପା ତାଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ କହିଲେ। ତେବେ ଗାନ୍ଦିନୀ ଗର୍ଭରୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—"ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ଦିନକୁ ଏକ ଗାଈ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଲେ, ମୁଁ ଜନ୍ମ ନେବି।" ତାଙ୍କ ବାପା ଏହାକୁ ମନ୍ଜୁର କଲେ ଓ ଏହି କାମ କଲେ। ଗାନ୍ଦିନୀଠାରୁ ଶ୍ଵଫାଲ୍କଙ୍କ ପୁଅ ଏବଂ ଦାନଶୀଳ ଅକୃର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅକୃର ଶୈବଙ୍କ ଝିଅ ରତ୍ନାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉପମନ୍ୟୁ, ମାଙ୍ଗୁର, ବୃତ, ଜନମେଜୟ, ଗିରିରକ୍ଷ, ଉପେକ୍ଷ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଧର୍ମଭୃତ, ବୃଷ୍ଟଧର୍ମ, ଗୋଧନ, ବର, ଆବାହ, ପ୍ରତିବାହ ଓ କୁଳବନ୍ତି ସୁଧାରା ଝିଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅକୃରଙ୍କୁ ଉଗ୍ରସେନୀ ଭିତରେ ଦୁଇ ପୁଅ ହେଲେ—ଦେବବାନ୍ ଓ ଉପଦେବ, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ସୁମିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ଚିତ୍ରକ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଥିଲେ—ବିପୃଥୁ, ପୃଥୁ, ଅଶ୍ୱଗ୍ରୀବ, ସୁବାହୁ, ସୁଧା, ସୂକ, ଓ ଗବେକ୍ଷଣ। ଏହାପରେ ଅରିଷ୍ଟନେମି, ଅଶ୍ୱ, ଧର୍ମ, ଧର୍ମଭୃତ, ସୁଭୂମି, ବହୁଭୂମି ଓ ଦୁଇ ଝିଅ—ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରବଣା ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଅନ୍ଧକଙ୍କୁ କାଶି ରାଜାଙ୍କ ଝିଅ ଚାରି ପୁଅ ଦେଲେ—କୁକୁର, ଭଜମାନ, ଶୁଚି, କମ୍ବଳବର୍ହିଷ। କୁକୁରଙ୍କ ପୁଅ ହେଲେ ବୃଷ୍ଣି, ବୃଷ୍ଣିଠାରୁ ଶୂର, ତାଙ୍କୁ କପୋତରୋମ ନାମକ ପ୍ରବଳ ପୁଅ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ପୁଅ ଭିତରେ ବିଲୋମକ, ତାଙ୍କୁ ନଳ, ଯିଏ ତୁମ୍ବୁରୁଙ୍କ ମିତ୍ର ଓ ଚନ୍ଦନାନକ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ନଳଙ୍କୁ ଅଭିଜିତ୍ ନାମକ ପୁଅ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ପୁନର୍ବସୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ବଢ଼ିଆ ମନୁଷ୍ୟ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ସେ ଯଜ୍ଞର ମଧ୍ୟରୁ ପୁନର୍ବସୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ସବୁଜ୍ଞ, ଦାନଶୀଳ, ଯଜ୍ଞିକ ଓ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ। ପୁନର୍ବସୁଙ୍କୁ ଦୁଇ ଝିଅ-ପୁଅ ହେଲେ—ଆହୁକ ଓ ଆହୁକୀ, ଦୁଇଁଜଣ ଅତି ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଆହୁକଙ୍କୁ କାଶ୍ୟ ଝିଅ ଦୁଇ ପୁଅ ଦେଲେ—ଦେବକ ଓ ଉଗ୍ରସେନ, ଦୁହେଁ ଦିବ୍ୟ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଦେବକ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେବବାନ୍, ଉପଦେବ, ସୁଦେବ ଓ ଦେବରକ୍ଷିତ ନାମକ ପୁଅ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତେ ଦେବତା ସମାନ ଥିଲେ। ଏପରି ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ବଂଶର ଗୁଣଗାନ ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଅମୃତ ସ୍ରୋତସ୍ୱରୂପ ଏଠି ରହିଛି।