ଏକ ସମୟର କଥା, ଏକ ଶୂରବୀର ଧନୁର୍ଧର ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ କୀର୍ତି ଅର୍ଜନ କଲେ । ଏହି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବ୍ୟକ୍ତି ଏକ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ପୃଥିବୀକୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିଦେଲେ । ରୁକ୍ମକବଚଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ପରାବୃତ, ଯିଏ ଶତ୍ରୁ ନାୟକମାନେଙ୍କୁ ସଂହାର କରିଥିଲେ । ପରାବୃତଙ୍କର ପଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ—ରୁକ୍ମେଶୁ, ପୃଥୁରୁକ୍ମ, ଜ୍ୟାମଘ, ପରିଘ ଓ ହରି । ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ପିତା ପରିଘ ଓ ହରିଙ୍କୁ ବିଦେହ ଦେଶକୁ ପଠାଇଦେଲେ । ରୁକ୍ମେଶୁ ରାଜା ହେଲେ, ପୃଥୁରୁକ୍ମ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ଜ୍ୟାମଘ ନିଷ୍କାସିତ ହେଲେ ଓ ଏକ ଆଶ୍ରମରେ ବସବାସ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ । ଜ୍ୟାମଘ ଶାନ୍ତ ଓ ବନବାସୀ ହେଲେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ । ପରେ ସେ ଧନୁ ଧରି ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଚିହ୍ନିତ ଝଣ୍ଡା ଓ ରଥ ନେଇ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ । ସେମାନେ ନର୍ମଦା ନଦୀ କୂଳରେ ଥିବା ଋକ୍ଷବତ ପାହାଡ଼କୁ ଗଲେ ଓ ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ ରହିଲେ । ଜ୍ୟାମଘଙ୍କ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଶୈବ୍ୟା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପତିବ୍ରତା ଓ ତପସ୍ବିନୀ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଗଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ—ସେ ଥିଲେ ବିଦର୍ଭ । ରାଜାଙ୍କ ଝିଅଠାରୁ କ୍ରଥ ଓ କୈଶିକ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ବିଦର୍ଭ, ଯିଏ ରାଜ୍ୟର ରାଜା ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଦୁଇଁ ପୁଅ ଥିଲେ: ରୋମପଦ ଓ ବଭ୍ରୁସ୍, ତାଙ୍କର ତୃତୀୟ ପୁଅ । ବଭ୍ରୁସ୍ ତାଙ୍କର ନିଜ ପୁଅ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ । ବଭ୍ରୁସ୍ଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ ସୁଧୃତି, ଯିଏ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ । ସୁଧୃତିଙ୍କୁ କୌଶିକ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ତାଙ୍କୁ ଚେଦିବଂଶ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । ବିଦର୍ଭଙ୍କ ପୁଅ କ୍ରଥ, ତାଙ୍କର ପୁଅ କୁନ୍ତି, ତାଙ୍କରୁ ଭୃତ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ରଣଧୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ ଥିଲେ । ରଣଧୃଷ୍ଟଙ୍କ ପୁଅ ନିଧୃତି, ଶତ୍ରୁନାଶକ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦଶାର୍ହ, ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ନାଶ କରିଥିଲେ । ଦଶାର୍ହଙ୍କ ପୁଅ ବ୍ୟାପ୍ତ, ତାଙ୍କୁ ଜିମୁତ, ତାଙ୍କୁ ବିକୃତି, ତାଙ୍କୁ ଭୀମରଥ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ଭୀମରଥଙ୍କ ପୁଅ ନବରଥ, ଯିଏ ସଦା ଦାନଶୀଳ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ ଥିଲେ । ତାଙ୍କର ପୁଅ ଦୃଢ଼ରଥ, ତାଙ୍କୁ ଶକୁନି, ତାଙ୍କୁ କରମ୍ଭ, ତାଙ୍କୁ ଦେଵରଥ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ଦେଵରଥଙ୍କ ପୁଅ ଦେଵରତି, ଯିଏ ଦେବସମ ଦେଵକ୍ଷତ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଦେଵକ୍ଷତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ମଧୁର, ମଧୁବଂଶର ନିର୍ମାତା; ମଧୁଙ୍କୁ କୁରୁବଂଶ ଆରମ୍ଭ ହେଲା । କୁରୁବଂଶରୁ ଅନୁ, ତାଙ୍କୁ ପୁରୁତ୍ବାନ୍, ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ; ପୁରୁତ୍ବାନ୍ ଓ ବିଦର୍ଭର ଭଦ୍ରାବତୀଙ୍କୁ ଅଂଶୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ । ଅଂଶୁ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁବଂଶର କନ୍ୟାକୁ ବିବାହ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ସତ୍ତ୍ୱ, ତାଙ୍କୁ ସାତ୍ୱତ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଗୁଣର ଧାମ ଓ କୁଳକୁ ଉନ୍ନତ କରିଥିଲେ । ଏଭଳି ଭାବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଜ୍ୟାମଘଙ୍କ ବଂଶାବଳୀ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହିଲି । ଯିଏ ଏହି କଥା ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ସେ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱର୍ଗ, ରାଜ୍ୟ ଓ ସୁଖ ଲାଭ କରେ । ସାତ୍ୱତଙ୍କୁ ସତ୍ୟବାଦିତାର ଗୁଣରେ ଚାରି ପୁଅ ହେଲେ—ଭଜନ, ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଭାବ, ଦିବ୍ୟ, ଦେଵାବୃଦ୍ଧ ଓ ନୃପ । ଏହି ଚାରିଜଣ ମଧ୍ୟରୁ ଅନ୍ଧକ ଏବଂ ଯାଦବମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଭୃଷ୍ଣି ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଭଜନ ଓ ଶୃଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଆୟୁତାୟୁ, ଶତାୟୁ, ବଳବାନ୍ ଓ ହର୍ଷକୃତ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ଦେଵାବୃଦ୍ଧ ରାଜା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ତପସ୍ୟା କରିଲେ ଓ ଚିନ୍ତା କଲେ—“ମୋତେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ପୁଅ ମିଳୁନ୍ତୁ।” ତାଙ୍କ ପୁଅ ବଭ୍ରୁ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଧର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପୁରାତନ ବଂଶାବଳୀ ଗାୟକମାନେ ଯାହାକୁ ଗାନ କରନ୍ତି । ଦେଵାବୃଦ୍ଧଙ୍କ ମହାତ୍ମ୍ୟ ଦୂରରୁ ଶୁଣିବାକୁ ଓ ନିକଟରୁ ଦେଖିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ । ବଭ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେଵାବୃଦ୍ଧ ଦେବସମ; ପ୍ରଥମେ ପାଞ୍ଚ, ପରେ ସାଠି, ପରେ ଛଅ ହଜାର ଏବଂ ଆଠ ଜଣ ଜନ୍ମ ନେଲେ । ବଭ୍ରୁ ଓ ଦେଵାବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଅମୃତତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିବା ଏହି ସମସ୍ତେ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା, ଦାନଶୀଳ, ବୀର, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଦୃଢ଼ବ୍ରତ ଥିଲେ । ସାତ୍ୱତବଂଶର ଏହି ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୋଜମାନେଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ଦେବସମ ଥିଲେ । ଭୃଷ୍ଣିଙ୍କୁ ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ମାଦ୍ରୀ ବିବାହ କଲେ । ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ସୁମିତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ । ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଦେବମୀଢୁଷ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଏବଂ ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିନି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପୁଅ ଥିଲେ । ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ନିଘ୍ନ; ତାଙ୍କ ପୁଅ ପ୍ରସେନ ଓ ସତ୍ରାଜିତ, ଦୁଇଁଜଣେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ । ସତ୍ରାଜିତଙ୍କ ସୂର୍ୟ ମିତ୍ର ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ଦିଆଯାଇଥିଲା । ଏହି ମଣି ପୃଥିବୀ ସମସ୍ତ ମଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲା । ଏକଦିନ ସେ ପ୍ରସେନ ସହିତ ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସିଂହ ଦ୍ୱାରା ନିଜେ ହତ ହେଲେ । ଶିନିଙ୍କ ଛୋଟ ପୁଅ, ଭୃଷ୍ଣିବଂଶର, ସତ୍ୟବାଦୀ ସତ୍ୟବାକ୍ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ତାଙ୍କ ପୁଅ ସତ୍ୟକ; ଶିନିଙ୍କ ନାତି ଯୁୟୁଧାନ, ଯିଏ ସାତ୍ୟକି ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ । ଯୁୟୁଧାନଙ୍କ ପୁଅ ଅସଙ୍ଗ, ତାଙ୍କୁ କୁଣି, ତାଙ୍କୁ ଯୁଗନ୍ଧର; ଏହିମାନେ ଶୈନେୟ ଭାବରେ ଖ୍ୟାତ । ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅ ମାଧ୍ୟମରେ ବାର୍ଷ୍ଣି ଯୁଧାଜିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଵଫଳ୍କ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତିନି ଲୋକର ଉପକାରୀ । ଯେଉଁଠାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଶ୍ଵଫଳ୍କ ବସନ୍ତି, ସେଠାରେ କେବେ ରୋଗ କିମ୍ବା ଅନାବୃଷ୍ଟିର ଭୟ ନାହିଁ । ଏହିଭଳି ଶ୍ରୀମାନ୍ ବଂଶର ଦୀର୍ଘ କଥା ଶୁଣିଲେ, ପଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଲୋକ ଦୀର୍ଘାୟୁ, ସ୍ୱର୍ଗ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତି ଲାଭ କରନ୍ତି ।