ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟଙ୍କର ନାତି ଏବଂ ଦେବୟାନୀଙ୍କର ପୁତ୍ର, ସେ କିପରି ରାଜ୍ୟର ଅଧିକାରୀ ହେବାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବ? ବଡ଼ପୁଅ ଯଦୁଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସବୁଠାରୁ ଛୋଟପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ ଧର୍ମକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଛୁ। ତାପରେ ରାଜା ଯୟାତି ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଂକୁ, ସେମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, କହିଲେ: “ମୋ ଘରେ ବଡ଼ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟ ଦେବା ନିୟମ ନାହିଁ। ମୋର ବଡ଼ପୁଅ ଯଦୁ ମୋ କଥା ମାନିନାହାନ୍ତି, ସେ ମୋ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅମାନ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଏପରି ପୁଅକୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ପିତାମାତାଙ୍କ କଥା ମାନି ଚଳିଥିବା ପୁଅକୁ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି; ଯିଏ ପିତାମାତାଙ୍କ ପ୍ରତି ପୁଅର ଭଳି କର୍ତବ୍ୟ ପାଳନ କରେ, ସେଇ ସତ୍ୟ ପୁଅ। ଯଦୁ ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ନ ନେଲେ, ତୁର୍ବସୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ ଓ ଅନୁ ମଧ୍ୟ ମୋ କଥା ଅମାନ୍ୟ କଲେ, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ମୋତେ ଅପମାନ କରିଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ପୁରୁ ମୋ କଥା ପାଳନ କଲେ, ମୋତେ ବିଶେଷ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ; ସେଠିପାଇଁ, ଯଦିଓ ସେ ସବୁଠାରୁ ଛୋଟ, ମୋ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ସେ ମୋ ସମ୍ମାନ ରକ୍ଷା କଲେ, ତେଣୁ ସେଇ ମୋ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ ମୋତେ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲେ, ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଚାହିଁଥିଲେ, ଏବଂ ସେଉଁଠିଏ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଅନ୍ୟ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଶୁକ୍ର ନିଜେ କାବ୍ୟ ଉଶନାସଙ୍କୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲେ: ‘ତୁମ ପୁଅ ଯିଏ ତୁମ କଥା ମାନିବେ, ସେଇ ତୁମ ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି ହେବେ।’ ତେଣୁ, ସମସ୍ତେ ଏହି କଥାକୁ ମନେ ପକାନ୍ତୁ: ଯିଏ ଗୁଣବାନ୍, ମାତାପିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିରନ୍ତର ଭକ୍ତିଶୀଳ, ସେଇ ପୁଅକୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଯିବା ଉଚିତ। ସବୁଠାରୁ ଛୋଟପୁଅ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ସେ ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟ ଓ ଅଧିକାର ପାଇବାର ଅର୍ହତା ରଖେ। ପୁରୁ ମୋର କଥା ମାନିଲେ, ତେଣୁ ସେ ଏହି ରାଜ୍ୟ ପାଇବାର ଯୋଗ୍ୟ। ଏହା ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଏହି ବିଷୟ ଅନ୍ୟ ଭାବେ ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ—ଏହିପରି କଥା ନାହୁଷଙ୍କ ପୁଅ ଯୟାତି ରାଜ୍ୟବାସୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି କହିଥିଲେ। ତା’ପରେ ତିନି ରାଜ୍ୟ ଭାଗ କରି, ନିଜ ପୁଅ ପୁରୁଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କଲେ। ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣପୂର୍ବ ଦିଗ ଦେଲେ, ଯଦୁଙ୍କୁ ଦକ୍ଷିଣ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ ପଶ୍ଚିମ ଏବଂ ଅନୁଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦିଗ ଦେଇଥିଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ନାହୁଷପୁତ୍ର ଯୟାତି ସାପ୍ତଦ୍ୱୀପ ଏବଂ ସାଗର ସହିତ ପୃଥିବୀ ଜୟ କରି, ନିଜ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ରାଜ୍ୟ ବଣ୍ଟନ କଲେ। ରାଜ୍ୟର ଭାର ନିଜ ଆତ୍ମୀୟମାନେଙ୍କୁ ଦେଇ, ରାଜା ଅତି ପ୍ରସନ୍ନ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ। ଏଠି ଯୟାତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ଗୀତ କରାଯାଇଥିବା କିଛି ଶ୍ଲୋକ ରହିଛି, ଯାହା ମାନବ ଇଚ୍ଛାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କୁମ୍ଭୀର ନିଜ ଅଙ୍ଗକୁ ଭଳି ଆତ୍ମସଂୟମ କରି ନେଇପାରିବେ। କେବଳ ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା, ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଶୁଭ ଫଳ ମିଳେ; ଇଚ୍ଛା କେବେ ଭି ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ହୁଏ ନାହିଁ।