ଏହି ବଢ଼ିଆ କଥାରେ, ଦିଲୀପଙ୍କୁ ନେଇ କଥା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଦିଲୀପ, ଯାହାଙ୍କୁ ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ଅତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ସମୟ ପାଇଁ ଏଠାରେ ବଞ୍ଚିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଓ ସତ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ତିନି ଅଗ୍ନି ଓ ତିନି ଲୋକକୁ ବଶ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ ଥିଲେ ଦୀର୍ଘବାହୁ, ଯାହାଠାରୁ ରଘୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ରଘୁଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ଅଜ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦଶରଥ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମହାନ ସ୍ଥାପକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଦଶରଥଙ୍କୁ ଚାରି ପୁଅ ହେଲେ—ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ବୀର ରାମ, ଭାରତ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ରାମ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରମୁଖ, ଅତିଦୀପ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର, ଯିଏ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ରାବଣଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରିଥିଲେ ଓ ବହୁ ବଳିଦାନ ଦେଇଥିଲେ। ରାମ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପୁଅ କୁଶ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଲବ, ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ଜ୍ଞାନୀ, ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ। କୁଶଠାରୁ ଅତିଥି ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ନିଷଧ ଜନ୍ମିଲେ। ନିଷଧଙ୍କୁ ନଳ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ନଭସ୍ ଜନ୍ମିଲେ। ନଭସ୍ଠାରୁ ପୁଣ୍ଡରୀକ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ କ୍ଷେମଧନ୍ବନ୍ ଚିହ୍ନଟ। ଏହି କ୍ଷେମଧନ୍ବନ୍ଙ୍କ ପୁଅ ଶୂରବୀର ଦେବନୀକ ଓ ତାଙ୍କଠାରୁ ଅହୀନର, ତାଙ୍କଠାରୁ ସହସ୍ରାଶ୍ୱ ଜନ୍ମିଲେ। ଶୁଭ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରାବଲୋକ ଜନ୍ମିଲେ, ତାପରେ ତାରପୀଡ଼; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଚନ୍ଦ୍ରଗିରି, ତାଙ୍କଠାରୁ ଭାନୁଚନ୍ଦ୍ର। ତାଙ୍କଠାରୁ ଶ୍ରୁତାୟୁ (ବୃହଦ୍ବଳ) ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଭାରତ ଯୁଦ୍ଧରେ ସୌଭଦ୍ର (ଅଭିମନ୍ୟୁ) ଦ୍ୱାରା ବଧ ହୋଇଥିଲେ। ଏମିତି ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପ୍ରମୁଖ ରାଜାମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ସମସ୍ତେ ପଶୁପତି ଜ୍ଞାନ ଅଧ୍ୟୟନ କରିଥିଲେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ ଓ ନିୟମାନୁସାରେ ବଳିଦାନ ଦେଇଥିଲେ। କେହି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ, କେହି ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ; ନୃଗ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ଗୋଧିକା ପରି ହୋଇଗଲେ। ଧୃଷ୍ଟ, ଧୃଷ୍ଟକେତୁ, ପ୍ରବଳ ଯମବାଳ ଓ ରଣଧୃଷ୍ଟ—ଏହି ତିନିଜଣ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ଶର୍ୟାତିଙ୍କ ପୁଅ ଆନର୍ତ୍ତ, ଝିଅ ସୁକନ୍ୟା; ଆନର୍ତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ ରୋଚମାନ। ରୋଚମାନଙ୍କୁ ରେବା, ତାଙ୍କଠାରୁ ରେବତ; ରେବତଙ୍କ ଶତପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼ କକୁଦ୍ମି। କକୁଦ୍ମିଙ୍କ ଝିଅ ଥିଲେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ରେବତୀ, ଯିଏ ବଳରାମଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ। ନରିଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ପୁଅ ନିୟମିତ ଓ ପ୍ରବଳ ଜିତାତ୍ମା। ନାଭାଗଙ୍କୁ ଅମ୍ବରୀଷ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ ଓ ପ୍ରବଳ; ତାଙ୍କର ପୁଅ ଋତ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଜ୍ଞାନୀ। ଋତଠାରୁ କୃତ, ତାଙ୍କଠାରୁ ସୁଧର୍ମା (ପୃଷିତ) ଜନ୍ମିଲେ; କରୂଷର ସମସ୍ତ କାରୂଷ ଏହାପରି ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ। ପୃଷିତ ଗୋମାତାକୁ କ୍ଷତି କରି ଗୁରୁଦେବଙ୍କ ଶାପରେ ଶୂଦ୍ର ହୋଇ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ପୁଅ ଭାବରେ ଜନ୍ମିଲେ। ନାଭାଗଙ୍କୁ ଦିଷ୍ଟ, ତାଙ୍କଠାରୁ ଭଲନ୍ଦନ; ଭଲନ୍ଦନଙ୍କ ପୁଅ ଶୂରବୀର ଅଜବାହନ। ଏପରି ଭାବରେ ମନୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବିବରଣ ହେଲେ; ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେବେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ପୁଅ ଓ ପୌତ୍ରଗଣ, ଏବଂ ଏଳାଙ୍କ ବଂଶ। ଏଇଳ, ଯାହାଙ୍କୁ ପୁରୁରବାସ୍ ବୋଲାଯାଏ, ରୁଦ୍ରଭକ୍ତ ଓ ପ୍ରବଳ, ସଂସ୍କୃତ ଭୂମି ଟ୍ୱକନ୍ତକରେ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଯମୁନା ଉତ୍ତର ତଟରେ ପ୍ରୟାଗରେ, ଋଷିମନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନର ଏହି ପ୍ରଭୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନରେ ବସିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସାତିପୁଅ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତେଜସ୍ବୀ, ଗନ୍ଧର୍ବଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଭବ ଭକ୍ତ ଓ ପ୍ରବଳ। ସେମାନେ ଥିଲେ—ଆୟୁ, ମାୟୁ, ଅମାୟୁ, ପ୍ରବଳ ବିଶ୍ୱାୟୁ, ଶ୍ରୁତାୟୁ, ଶତାୟୁ ଓ ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପୁଅମାନେ। ଆୟୁଙ୍କ ପଞ୍ଚ ପୁଅ ପ୍ରଭା, ସ୍ୱର୍ଭାନୁଙ୍କ ଝିଅ ଠାରୁ ଜନ୍ମିଲେ। ସେମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରଥମ ନହୁଷ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ନହୁଷଙ୍କ ଛଅ ପୁଅ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ତେଜସ୍ବୀ। ପିତୃମାନ୍ୟଙ୍କ ଝିଅ ବିରଜାଠାରୁ ଯତି, ୟୟାତି, ସମ୍ୟାତି, ଆୟାତି, ଅନ୍ଧକ ଓ ବିଜାତି—ଏହି ଛଅ ପୁଅ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କଠାରୁ ବଡ଼ ଯତି ମୋକ୍ଷ ଅନ୍ୱେଷଣ କରି ବ୍ରହ୍ମନ୍ ଏକାତ୍ମ ହେଲେ; ବାକି ପାଞ୍ଚ ମଧ୍ୟରୁ ୟୟାତି ବିଶେଷ ପ୍ରବଳ ଓ ଶୂରବୀର ଥିଲେ। ୟୟାତି ଉଶନାଙ୍କ ଝିଅ ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଏବଂ ଅସୁର ରାଜା ବୃଶପର୍ବଣଙ୍କ ଝିଅ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ। ଦେବୟାନୀ ତାଙ୍କୁ ଯଦୁ ଓ ତୁର୍ବସୁ ଦେଲେ—ଦୁଇଜଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଜ୍ଞାନୀ। ଶର୍ମିଷ୍ଠା ତାଙ୍କୁ ଦୃହ୍ୟୁ, ଅନୁ ଓ ପୁରୁ ଦେଲେ। ୟୟାତିଙ୍କୁ ଶୁକ୍ରାଚାର୍ୟ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସୁନ୍ଦର, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଓ ଅକ୍ଷୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ରଥ ମନସ୍ପତି ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତ, ଯାହା ସହିତ ତିନିଜଣ ଝିଅଙ୍କୁ ନେଇ ସେ ଛଅ ମାସରେ ପୃଥିବୀକୁ ବଶ କରିଥିଲେ। ୟୟାତି ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ, ଭବ ଭକ୍ତ, ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସେ ବଳିଦାନ କରିଥିଲେ, କ୍ରୋଧ ଦମନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ ଥିଲେ। ସମସ୍ତ କୌରବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଭବଦ୍ରଥ ପ୍ରମୁଖ ଥିଲେ। ପ୍ରସିଦ୍ଧ କୌରବ ଜନମେଜୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୁରୁ ବଂଶ ଓ ପରିକ୍ଷିତଙ୍କ ରାଜାମାନେ ଥିଲେ।