ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ବଂଶର ମହିଳା, ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀ, ତାଙ୍କ ପତିଙ୍କ ନଷ୍ଟରେ ଦୁଃଖିତ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ତାଙ୍କର ଶିଶୁକୁ ସ୍ନେହରେ ଦେଖାଶୁଣା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ଏଉଁଠି ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଶରୀରରେ କୌଣସି ମଙ୍ଗଳ ସମ୍ବଳ ନଥିଲା, ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁଭରା, ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ପୁଅ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭାବୁଛିଲେ—"ମା, ତୁମର ଶରୀର ନିର୍ମଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମଙ୍ଗଳ ସମ୍ବଳ ବିନା ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଅନ୍ଧାର ରାତିରେ ଚାନ୍ଦ ନ ଥିବା ପରି ଲାଗୁଛ। ଏହାର କାରଣ ଆଜି ମୋତେ କହ।" ସେ ପୁଣି ପଚାରିଲେ, "ମା, ତୁମେ ଏହିଭଳି ଅଶୋଭନ ଅବସ୍ଥାରେ କାହିଁକି ବସିଛ? ପତିହୀନା ପରି ଦେଖାଯାଉଛ—ଏହା କାହିଁକି? ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହା ମୋତେ କହ।" ପୁଏର ଏହି ଦୟାଳୁ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଶକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ପୁଣି ପଚାରିଲେ, "ମା, ମୋର ପିତା କେଉଁଠି? ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମୁଁ ଆଗ୍ରହୀ। କହ, କହ!" ପୁଏର ଏହି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀ ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ, "ତୋ ପିତା ଏକ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି," ବୋଲି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଦୁଃଖଦ ଖବର ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଅରୁନ୍ଧତୀ, ଆଶ୍ରମର ତପସ୍ୱୀମାନେ, ଏବଂ ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିପଡ଼ିଲେ। ମାଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି କଥା ଶୁଣି ପ୍ରଜ୍ଞାନ୍ବିତ ପରାଶର ଚକ୍ଷୁ ଅଶ୍ରୁଭରା ହୋଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତିଙ୍କ ପୂଜା କରି, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତୁମେ ମୋର ପିତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବ—ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ।" ପୁଏର ଏହି ମଙ୍ଗଳ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ, ହସି କହିଲେ, "ଏହା ନିଶ୍ଚୟ," ଏବଂ ପୁଅକୁ ଦୃଢ଼ କରି କହିଲେ, "ପୁଅ, ପୂଜା କର।" ଶକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣି, ମହାମୁନି ବସିଷ୍ଠ ଦୟା ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ନାତିକୁ କହିଲେ, "ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ସୁନ, ତୁମେ ସଂସାରର ନାଶ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ପୂଜା କର। ତିନି ଲୋକ ନାଶ ହେଲେ ତୁମର ଦୋଷ କଣ?" ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପରାଶର ଶକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ। ସେ ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀ, ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଋଷିମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବାଳୁ ଦ୍ୱାରା ଏକ ଅସ୍ଥାୟୀ ଲିଙ୍ଗ ତିଆରି କଲେ। ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ସେ ଶିବସୂକ୍ତ, ତ୍ରୟମ୍ବକ ହିମ୍ନ, ତୀବ୍ର ରୁଦ୍ର ଓ ଶିବ-ସଂକଳ୍ପ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ। ପରେ ସେ ନୀଳରୁଦ୍ର, ଶୁଭ ରୁଦ୍ର, ବାମୀୟ, ପବମାନ ଓ ପଞ୍ଚବ୍ରହ୍ମ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ପୂଜା କଲେ। ହୋତାର, ଲିଙ୍ଗସୂକ୍ତ, ଅଥର୍ବଶିରା ଓ ଅଷ୍ଟାର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଶିବଙ୍କୁ ବିଧିମତ ପୂଜା କଲେ। ସେ ଦୟାର ଦେବତା ଶିବଙ୍କ ଚରଣେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପିତା ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ରାକ୍ଷସଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ତ ସହିତ ଭକ୍ଷିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।" ସେ ପୁନିପୁନି ଲିଙ୍ଗକୁ ନମସ୍କାର କରି ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲେ। "ହେ ରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ରୁଦ୍ର!" ବୋଲି କାନ୍ଦି ପଡ଼ିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭଗବାନ୍ ଶିବ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ଉମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଦେଖ, ଏହି ଶିଶୁ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ମୋର ଧ୍ୟାନରେ ଏବଂ ପୂଜାରେ ଲୀନ।" ଉମା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦୟାରେ ଭରିଯାଇ, ନିର୍ମଳ ପରାଶରାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି, ଶିବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସ୍ୱାମୀ, ଏହି ଶିଶୁଙ୍କୁ ଯାହା ଚାହେଁ, ଦିଅ, ଦୟା କର।" ଶିବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏହି ଦ୍ୱିଜପୁତ୍ରକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବି, ତାଙ୍କୁ ମୋର ସ୍ୱରୂପ ଦେଖିବା ଶକ୍ତି ଦେଉଛି।" ଏହିପରି କହି ନୀଳଲୋହିତ ଦେବତା ତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ପରିକରମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ପରାଶରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ। ପରାଶର ଏହି ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଭରି ଚକ୍ଷୁ, ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ଶିବଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ପରେ ଭବାନୀ ଓ ମହାମନା ନନ୍ଦିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। "ଆଜି ମୋର ଜୀବନ ସଫଳ ହେଲା," ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ। "ଯିଏ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଆଜି ମୋର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି। ଏହି ସଂସାରରେ ମୋ ସମାନ ଆଉ କିଏ?" ଏହି ସମୟରେ ପରାଶର ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ପିତା ଓ ଭାଇମାନେ ସୂର୍ୟପ୍ରଭା ରଥରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଦିଗ୍ରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ନମସ୍କାର କଲେ, ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ତାପରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବ, ଉମା ଓ ଦେବଗଣଙ୍କ ସହିତ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ପୁଅ ଶକ୍ତିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଶକ୍ତି, ତୁମର ପୁଅ ପରାଶରଙ୍କୁ ଦେଖ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଆନନ୍ଦ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଛି। ଏବଂ, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମର ପିତା ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖ, ଯେଉଁଠି ଏଯାଁ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ। ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କୁ ଦେଖ, ସେ ଦେବୀ ସମାନ, ତୁମର ମାତା। ଉଭୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର।" ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଶକ୍ତି ଶୀଘ୍ର ହର, ଉମା ଓ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରେ ସେ ବିଶ୍ୱନାଥଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତାଙ୍କ ମାତା ଅରୁନ୍ଧତୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ପୁଅ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହେ ପରାଶର, ତୁମ ତେଜସ୍ୱୀତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମେ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ରକ୍ଷିତ ହୋଇଥିଲି।" ଏଭଳି, ଦେବ, ଋଷି, ମାତା, ପିତା, ପୁଅ—ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୟା, ଆନନ୍ଦ ଓ ଭକ୍ତିର ଅଶ୍ରୁରେ ଏହି ଦୈବିକ ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିଗଲା।