ଏହି ଘଟଣା ସମୟରେ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖି ପରମ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବସିଷ୍ଠ, ତୁମେ ତୁମ ସନ୍ତାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭଲପାଉଛ; ତୁମ ପୌତ୍ରଙ୍କର ମୁକୁରୁ ଏହି ଋଚ୍ଚ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଛି।” ପରେ ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ହେ ମୁନି, ଶକ୍ତିଙ୍କର ଏହି ପୁଅ, ତୁମର ପୌତ୍ର, ସେ ମୋର ଓ ତୁମର ଉଭୟଙ୍କର; ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତେଣୁ, ହେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଅ, ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଉଠ।” ପ୍ରଭୁ କହିଲେ, “ଏହି ପୁଅ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ ମଧ୍ୟ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଭକ୍ତ, ତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ଲୀନ ଅଛି। ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ତୁମ ବଂଶ ରକ୍ଷିତ ହେବ।” ଏପରି କହି ଦୟାମୟ ପରମେଶ୍ୱର ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ବସିଷ୍ଠ ଅଦୃଶ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଦେଖି ଗର୍ଭକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ। “ହାୟ, ପୁଅ, ପୁଅ!” ବୋଲି କ୍ରନ୍ଦନ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଦୁଃଖରେ ନିଜ ପୁଅ ସ୍ମରଣ କରି ଆହ୍ୱାନ କଲେ, “ଆସ, ଆସ, ମୋ ପିଲା! ଶକ୍ତି, ଦେଖ, ତୁମ ପୁଅ, ବଂଶ ରକ୍ଷକ।” ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ଓ ତୁମ ମାଁ ସହିତ ତୁମ ପାଖକୁ ଯିବି।” ଏପରି କହି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ଶକ୍ତିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନିଜ ହାତରେ ଗର୍ଭକୁ ଘାତ କରି ଭୂମିରେ ଢଳିପଡ଼ିଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଘରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ସେ ଭୂମିରେ ଦୁଃଖରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରି ପଡ଼ିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅରୁଣ୍ଧତୀ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ବସିଷ୍ଠ ମଧ୍ୟ ଭୟାକୁଳ ହେଲେ। ଏହି ଦୁଇଜଣ ଭୟରେ ତାଙ୍କ ଜୁଅଁ ଝିଅକୁ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ହେ ମୂଢ଼ା, ତୁମେ କାହିଁକି ତୁମ କମଳ ହାତରେ ଗର୍ଭକୁ ଘାତ କଲେ? ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ବସିଷ୍ଠ ବଂଶକୁ ନଶ୍ଟ କରିବାକୁ କାହିଁକି ଚେଷ୍ଟା କଲେ? ଏପରି କାମ କରିବାକୁ କିପରି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ, କହ, ହେ ମହିଳା?” “ତୁମେ ନିଜ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖ, ତାଙ୍କର ମୁଖର ଅମୃତ ଚାଖିବାକୁ ପାଇବା; ଏହି ପୁଅ ତାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଛି; ତେଣୁ ଶରୀରକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।” ଏପରି କହି ଝିଅଁ ଝିଅକୁ ଭର୍ଜନା କଲେ, ଅରୁଣ୍ଧତୀ ମୁନିଙ୍କ ପାଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ। ଦୁଃଖିତ ଅରୁଣ୍ଧତୀ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ କହିଲେ, “ହେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଏହି ମୁନିଙ୍କ ଜୀବନ ମୋପରି ନିର୍ଭର କରେ; ମୋ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କର, ଶରୀରର ଶୁଶ୍ରୂଷା କରି ଯାହା ଉପକୃତିକର ସେ କର।” “ମୁଁ ଏହି ମୁନିଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚିତ, ତେଣୁ ମୋ ଶରୀର ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ଯାହା ହେଉ, ଯେପରି ହେଉ ମୁଁ ଏହାକୁ ରକ୍ଷିବି।” “ମୋତେ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଉଭୟ ମିଳିଛି, ମୁଁ ଅପତ୍ନୀ, ଏହି ନିଶ୍ଚିତ, ମୁନି; ମୁଁ ତୁମ ଝିଅ ହେବାରୁ ଦୁଃଖରେ ଦଗ୍ଧ। ହାଁ, ମୁଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଦେଖିଛି; ମୁଁ ଦୁଃଖର ପାତ୍ର, ହେ ପ୍ରଭୁ। ଦୁଃଖ ହର, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ଜଗତ ଗୁରୁ।” “ତଥାପି, ସ୍ୱାମୀହୀନ ନାରୀ ଏଠାରେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ; ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ନଥିଲେ ମୁଁ ଅପମାନିତ ହେବି।” “ପିତା, ମାତା, ପୁଅ, ପୌତ୍ର, ଶ୍ୱଶୁର—ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଏମାନେ ସତ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟ ନୁହେଁ; ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ପ୍ରକୃତ ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ।” “ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଆତ୍ମା ବିଷୟରେ ଯେଉଁଥିରେ କହିଛନ୍ତି ତାହା ମଧ୍ୟ ଅର୍ଧସତ୍ୟ; ଏଠାରେ ସେମାନେ ମିଥ୍ୟା ପ୍ରମାଣିତ ହେଲେ, କାରଣ ଶକ୍ତି ନାହାନ୍ତି, ମୁଁ ଅଛି।” “ହାୟ, କେମିତି କଠୋର ମୋ ମନ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନି, ମୁଁ ଏଠାରେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରହିଛି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଯିଏ ପ୍ରାଣ ସମାନ ପ୍ରିୟ। ମୁଁ ବସିଷ୍ଠକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛି, ଲତା ମାନେ ଯେପରି ଗଛକୁ, ମୁଁ ମୃତ୍ୟୁଜୟୀ ହେଲି; ତଥାପି ସ୍ୱାମୀ ଛାଡ଼ି ଦୁଃଖିତ ଅଛି।” ଝିଅଁ ଝିଅଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ ଓ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲେ। କଷ୍ଟରେ, ଶୁଭ ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଶୀଘ୍ର ଗଲେ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ଶକ୍ତିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସ୍ୱାମୀପ୍ରତି ଭକ୍ତ, କିପରି ହେଉ, ଗର୍ଭକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଲେ, ବଂଶ ରକ୍ଷା ପାଇଁ। ଦଶମ ମାସରେ, ଶକ୍ତିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୁଅ ପ୍ରସବ କଲେ, ଯେପରି ଅରୁଣ୍ଧତୀ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ପୁଅ ପ୍ରସବ କରିଥିଲେ। ସେ ଦେବୀ ଦିତି ଯେପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ, ସ୍ୱାହା ଯେପରି ଗୁହଙ୍କୁ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଯେପରି ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡରୁ ପୁଅକୁ, ତେଣୁ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ପରାଶରଙ୍କୁ ପ୍ରସବ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଙ୍କ ପୁଅ ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କଲେ, ଶକ୍ତି ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଓ ପିତୃମାନେ ସମାନ ଅବସ୍ଥାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ତେଜସ୍ୱୀ ବସିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହ ରହିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଆଦିତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚମକେ, ସେପରି। ତାପରେ, ପିତୃମାନେ ଗୀତ ଗାଇଲେ, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପରାଶରଙ୍କ ଅବତାରରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମର କଥା କହନ୍ତି ସେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଦେବମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ନୃତ୍ୟ କଲେ, ଦେବମାନେ ଭୂଲୋକରୁ ପୁଷ୍କର ଆଦି ଦେବମାନେ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି କଲେ। ରାକ୍ଷସ ନଗରରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଉତ୍ସବ ଧ୍ୱନି କଲେ, ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେପରି ଅଣ୍ଡରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଚତୁର୍ମୁଖ ଯେପରି ମେଘମଣ୍ଡଳରୁ, ଏପରି ପରାଶର ଆକାଶରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଦ୍ୟୁତିମାନ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟା ନାରୀଙ୍କୁ ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ଉଭୟ ମିଳିଲା, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ଯେପରି ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କୁ ମୁନିଙ୍କ ସ୍ମୃତି ଥିଲା। ପରାଶରଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅତିଭାବୁକ ହୋଇ, ଗଳା ଅଟକି, କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ସେ, ଶୁଭ ହାସ୍ୟ ଓ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ସହ, ପ୍ରସବ ଶିଶୁ ପରାଶରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।