ଏହି ଭାବରେ, ସେମାନେ ଏହି ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ, ସାତିଟି ଦ୍ୱୀପ ଓ ପର୍ବତ ସହିତ, ନୀତି ଓ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ପୂର୍ବ ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁବ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ପୁନି ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇ ମନୁ ହେଉଥିଲେ। ପୂର୍ବ ମନ୍ବନ୍ତର ସମାପ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ସେଠାରୁ ଶାସକମାନେ ବିଦାୟ ନେଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୂତନ ମନ୍ବନ୍ତର ଆଗମନରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ। ପୂର୍ବ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ସ୍ମୃତିରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ବଂଶ ଚାଲୁଥିବା ନିମିତ୍ତେ ପୁତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ବଂଶ ଚାଲିଥିବା ପ୍ରତ୍ୟାଶାରେ, କାଶ୍ୟପ ମୁନି ପୁନି ତପସ୍ୟା କରି, ଚିନ୍ତା କଲେ – “ମୋର ବଂଶ ସ୍ଥାପନ କରିବା ପାଇଁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହେଉ।” ଏପରି ମହାତ୍ମା କାଶ୍ୟପ ଧ୍ୟାନରତ ଥିବାବେଳେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସଂଯୋଗରୁ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଏମିତି, ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ ଭାଇଦୁଇଜଣ – ବତ୍ସର ଓ ଅସିତ – ଜନ୍ମ ନେଲେ। ବତ୍ସରଙ୍କୁ ନୈଧୃବ ଏବଂ ରୈଭ୍ୟ, ଯିଏ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧି ଅଧିକାରୀ, ଜନ୍ମିଲେ। ରୈଭ୍ୟଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ରୈଭ୍ୟ କୁହାଯାଆନ୍ତି; ନୈଧୃବ ବଂଶ ନେଇ କଥା କହିବି। ଚ୍ୟବନଙ୍କ କନ୍ୟା ନୈଧୃବଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ଏବଂ କୁଣ୍ଡପାୟିନ୍ମାନେ ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ। ଅସିତ ଓ ଏକପର୍ଣ୍ଣାଙ୍କ ଯୋଗରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସନ୍ତାନ ହେଲେ। ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଦେଵଳ, ତପସ୍ୱୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେଲେ। ଶାଣ୍ଡିଲ୍ୟ, ନୈଧୃବ, ଓ ରୈଭ୍ୟ – ଏହି ତିନିଟି ବଂଶ ଏବଂ ଏକ ଅନ୍ୟ କାଶ୍ୟପ ବଂଶ ଅଛି। ଏବେ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ନଉ ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ ବିଷୟରେ କଥା କହିବି। ଏକାଦଶମ ମନୁଙ୍କ ଶାସନରେ ଚାରିଏଁ ଯୁଗ କଟିଗଲାପରେ, ଏ ଯୁଗର ଅର୍ଦ୍ଧ ଅବଶିଷ୍ଟ ଥିଲା ଓ ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ମାନବଙ୍କ ପୁତ୍ର ଡାମା ଜନ୍ମିଲେ। ଡାମାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଟୃଣବିନ୍ଦୁ ଥିଲେ, ତିଏ ତୃତୀୟ ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ରାଜା ହେଲେ। ଟୃଣବିନ୍ଦୁଙ୍କ କନ୍ୟା ଇଳାଭିଳା ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ ଥିଲେ। ସେଇ ରାଜର୍ଷି ତାଙ୍କୁ ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ଇଳାଭିଳାଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ଏଇରାଭିଳ ଓ ବିଶ୍ରବାସୁ ମୁନି ଜନ୍ମିଲେ। ବିଶ୍ରବାସୁଙ୍କ ଚାରିଜଣ ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ବଂଶକୁ ବୃଦ୍ଧି କରିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଶୁଭ୍ର କନ୍ୟା ଦେଵବର୍ଣ୍ଣିନୀ, ପୁଷ୍ପୋଟ୍କଟା, ବଳାକା ଓ ମାଲ୍ୟବତଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଥିବା କନ୍ୟା, ଏମିତି ଚାରିଜଣ। ମାଲିନଙ୍କ କନ୍ୟା କୈକସୀ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ସୁନ। ଦେଵବର୍ଣ୍ଣିନୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ବୈଶ୍ରବଣ, ବଡ଼ ଭାଇ ଜନ୍ମିଲେ। କୈକସୀଙ୍କୁ ରାବଣ – ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ରାଜା, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ଶୂର୍ପଣଖା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଭୀଷଣ ଜନ୍ମିଲେ। ପୁଷ୍ପୋଟ୍କଟାଙ୍କୁ ମହୋଦର, ପ୍ରହସ୍ତ, ମହାପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ଖର – ଏହି ପୁତ୍ରମାନେ ଜନ୍ମିଲେ। ବଳାଙ୍କୁ କୁମ୍ଭୀନସୀ କନ୍ୟା ହେଲେ; ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ ତ୍ରିଶିରା, ଦୂଷଣ ଓ ବିଦ୍ୟୁଜ୍ଝିହ୍ୱ ରାକ୍ଷସ। ବଳାଙ୍କୁ ମାଲିକା ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ସମସ୍ତ ନଉଜଣ ପୌଲସ୍ତ୍ୟ ରାକ୍ଷସ ତାଙ୍କ କ୍ରୂର କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ବିଭୀଷଣ ଶୁଦ୍ଧ ଆତ୍ମା ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ, ସେ ପ୍ରଶଂସିତ। ପୁଲସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତେ ପଶୁ, ବାଘ ଓ ଦନ୍ତୀ ଥିଲେ। ଭୂତ, ପିଶାଚ, ସର୍ପ, ବନ୍ଦର, ହାତୀ, କିନ୍ନର ଓ କିମ୍ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ। କ୍ରତୁ ଭାଇବାସ୍ବତ ମନ୍ବନ୍ତର ମଧ୍ୟରେ ନିଷ୍ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ଅତ୍ରିଙ୍କ ଦଶ ଜଣ ସୁନ୍ଦର ଓ ପତିବ୍ରତା ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। ଦଶମ ଅପ୍ସରା ଘୃତାଚୀଙ୍କୁ ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଭଦ୍ରା, ଅଭଦ୍ରା, ଜଳଦା, ମନ୍ଦା, ନନ୍ଦା, ବଳା, ଅବଳା (ଯାହାକୁ ଗୋପାବଳା କୁହାଯାଏ), ତାମରସା ଓ ଵରକ୍ରୀଡ଼ା – ଏହି ଦଶଜଣ। ଏମିତି, ଅତ୍ରି ବଂଶରେ ଜନ୍ମିଥିବା ସେମାନେ ପ୍ରଭାକରଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ। ସ୍ୱର୍ଭାନୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଗ୍ରସି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲା, ଏବଂ ଆଲୋକ ହରାଇ ଏହି ଜଗତ ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକିଗଲା। ତାହାପରେ, ପ୍ରଭାକର ଆଲୋକ ଦେଲେ। ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଙ୍କ ଶାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରୁ ତଳକୁ ତଳିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ତାଙ୍କୁ ‘ପ୍ରଭାକର’ ବୋଲି କୁହିଲେ। ଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ସୋମ ନାମକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ସେଉଁଠି ଆଉ ଏଇ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ୱସ୍ତ୍ୟାତ୍ରେୟ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବେଦରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜନ୍ମାନେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଦୁଇଜଣ ବିଶିଷ୍ଟ, ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଅତ୍ରିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦତ୍ତ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କ ଭାଇ ଦୁର୍ବାସା, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ଅମଳା, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନରେ ପାରଙ୍ଗତ। ଏହି ଦୁଇ ବଂଶରେ ଚାରିଜଣ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ – ଶ୍ୟାବ, ପ୍ରତ୍ୱସ, ବବଲ୍ଗୁସ ଓ ଗହ୍ବର। ଆତ୍ରେୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚାରିଟି ବଂଶ ସ୍ମୃତିରେ ଅଛି – କାଶ୍ୟପ, ନାରଦ, ପର୍ବତ ଓ ଉଦ୍ଧତ। ଏହିମାନେ ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କ ମନରୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ନାରଦ ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କୁ ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ। ନାରଦ, ମହାତ୍ମା ଓ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଶାପରେ, ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧ ‘ତାରକାମୟ’ କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଏହି ଜଗତକୁ ଆକ୍ରାନ୍ତ କଲା, ତେବେ ବଶିଷ୍ଠ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାରେ ଲୋକମାନେ ଉଦ୍ଧାର କଲେ। ସେ ଆହାର, ପାନୀୟ, ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଔଷଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ଦୟା ଓ ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ। ବଶିଷ୍ଠ ଅରୁଣ୍ଧତୀଙ୍କୁ ଏକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଏକଶେ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମାଇଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଡ଼, ଶକ୍ତି, ଅଦୃଶ୍ୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ପରାଶର ଜନ୍ମାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିକୁ ଏକ ରାକ୍ଷସ ଖାଇଦେଲା, ତେବେ ତାଙ୍କ ରକ୍ତରୁ କାଳୀ ପରାଶରକୁ ଜନ୍ମାଇଲେ, ଏବଂ ପରାଶରଙ୍କୁ ଠାରୁ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ଜନ୍ମିଲେ।