ଧୃୱ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଶୋକ୍ତିରେ ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ ହୋଇ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଶିଶୁ ଭାବେ ମାଆଁ ସୁନୀତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପୁନି ପୁନି କାନ୍ଦିଲେ। ପୁଅକୁ ଏପରି କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି ସୁନୀତି ମାଆଁ ଶୋକରେ ବିହ୍ୱଳ ହେଲେ। ସେଠାରେ ସୁରୁଚି ନାମକ ପିତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଅନ୍ୟ ଜଣେ ମାତା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ। ସୁନୀତି କହିଲେ, "ପୁଅ, ତୁମେ ମୋ ପୁଣ୍ୟହୀନ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ତୁମ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଅପୁଣ୍ୟର। ଏପରି ଦୁଃଖ କାହିଁକି? ପୁଣିପୁଣି କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛ?" ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ତୁମେ ଏପରି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ମୋ ଶୋକ ଆଉ ବଢିଯିବ। ଧୃୱ, ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ତୁମ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କର।" ମାଆଁଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ପାଇ ଧୃୱ ଅତି ଦୃଢ଼ ହୃଦୟରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କୁ ଦେଖି, ବିଧିମତେ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ହାତ ଜୋଡି ସମ୍ବେଦନା ସହିତ କହିଲେ, "ମହାମୁନି, କୃପା କରି କହନ୍ତୁ, କେମିତି ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବି?" "ମୁଁ ମୋ ପିତାଙ୍କ କୋଳରେ ବସିଥିଲି, ସେତେବେଳେ ସୁରୁଚି ମୋତେ ଦୂରକରିଦେଲେ, ମୋ ପିତା କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ। ଏହିଭଳି ଅନ୍ୟାୟରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ମୁଁ ମୋ ମାଆଁ ସୁନୀତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲି। ସେ କହିଲେ, 'ଅତିରିକ୍ତ ଦୁଃଖ କରିନାହିଁ। ନିଜ କର୍ମରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କର।' ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ମୁଁ ଏଠିକୁ ଆସିଛି, ଆଜି ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ପରମ ସ୍ଥାନ ପାଇବି।" ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ମୁସୁକି ହସି କହିଲେ, "ରାଜକୁମାର, ଶୁଣ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେଇ ପରମ ସ୍ଥାନ ପାଇବ।" "ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ କେଶବଙ୍କୁ ଉପାସନା କର, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ ନାଶ ହୁଏ, ଯିଏ ମହାଦେବଙ୍କ ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।" "ସବୁ ସମୟ ଏହି ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା, ଯାହା ପାପ ନାଶ କରେ, ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ, ଅତି ଶୁଦ୍ଧ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ପ୍ରଣବ ସହିତ ଏହି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର କହ, 'ଓଁ, ବାସୁଦେବାୟ ନମଃ', ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ ସହିତ।" ଧୃୱ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ନିୟମିତ ଭାବେ ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ସହିତ, ମୂଳ, ଫଳ ଓ ଶାକ ଖାଇ ଏକ ବର୍ଷ ଧରି ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ଭାବେ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ଦିନ ରାତି ଅବିରତ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଭୟଙ୍କର ଭୂତ, ପିଶାଚ, ଦାନବ ଓ ବୃକ ତାଙ୍କ ଠାରେ ଆସି ତାଙ୍କ ମନକୁ ବିମୂଢ଼ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ 'ବାସୁଦେବ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାରେ ଧୃୱ କେବେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହେଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମାଆଁ ସୁନୀତି ପିଶାଚୀ ରୂପରେ ଆସି ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋର ଏକମାତ୍ର ପୁଅ, ଏପରି କଷ୍ଟ କାହିଁକି? ଅସହାୟ ମାଆଁକୁ ଛାଡ଼ି ଏହି ତପସ୍ୟା କାହିଁକି?" ତଥାପି ଧୃୱ ଏପରି କଥା ଶୁଣି ମଧ୍ୟ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ହରି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ, ଦୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ନ ଦେଲେ। ଏହା ପରେ ସମସ୍ତ ବାଧା ଶାନ୍ତ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ ମେଘ ଭଳି ଶ୍ୟାମଳ ରୂପେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ ଗରୁଡ଼ାରେ ଚଢ଼ି ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ମହାମୁନି ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେଇ ବିଷ୍ଣୁ ଧୃୱଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ଧୃୱ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭାବିଲେ, "ଏହି କିଏ?" ଏବଂ ଚକ୍ଷୁରେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିଲେ। ଧୃୱ 'ବାସୁଦେବ' ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିଲେ, ଗୋବିନ୍ଦ ଶଂଖର କଣ୍ଠ ଧାରରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଛୁଇଁଲେ। ତାପରେ ଧୃୱ ପରାମ୍ପରା ଜ୍ଞାନ ଓ ପରମ ପୁରୁଷତ୍ବ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ହାତ ଜୋଡି ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ, "ଦେବମାନ୍ୟ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ, ବିଶ୍ୱ ଆତ୍ମା, ବେଦ ତତ୍ତ୍ୱବିତ୍, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣରେ।" "ସନକ ମହାମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ମୁଁ କିପରି ଜାଣିପାରିବି? ନମସ୍କାର, ବିଶ୍ୱନାଥ।" ବିଷ୍ଣୁ ହସି କହିଲେ, "ଧୃୱ, ଏଠିକୁ ଆସ। ଏବେ ତୁମେ ଧ୍ରୁବ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଧାନ ହୁଅ। ତୁମ ମାଆଁ ସହିତ ଏହି ଶାଶ୍ୱତ, ଶୁଭ୍ର ଏବଂ ଚିରନ୍ତନ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କର।" "ପୂର୍ବକାଳରେ ତପସ୍ୟା ଓ ଦେବେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ଏହି ସ୍ଥାନ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇଥିଲା। ଯିଏ ପ୍ରଣବ ସହିତ 'ବାସୁଦେବ' ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଭଗବତ୍ ଶବ୍ଦ ଯୋଗ କରି, ନମସ୍କାର ସହିତ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇ, ସେ ଧୃୱ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।" ଏହିପରି ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାମୁନି ଓ ତାଙ୍କ ମାଆମାନେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ନିଶ୍ଚଳ ହେଲେ। ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ପାଇ ଧୃୱ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପେ ଦ୍ୱାଦଶାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ। ସେ ମହାସିଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଲି। ଯିଏ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ସେ ଧୃୱ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ତାଙ୍କ ଦୃଢ଼ତା ଧୃୱ ଭଳି ହୁଏ। ଏବେ, ସୂତଜୀ, ଦୟାକରି ଶୁଭ୍ର କ୍ରମରେ ଦେବ, ଦାନବ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସର୍ପ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କଥା କହ। ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟି ଚିନ୍ତା, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସ୍ପର୍ଶରୁ ହୋଇଥିଲା; ପରେ ପ୍ରଚେତସପୁତ୍ର ଦକ୍ଷ ପରେ ସୃଷ୍ଟି ସଂସ୍କାର ଦ୍ୱାରା ହେଲା। ଦକ୍ଷ ଦେବ, ଋଷି, ସର୍ପ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ତେବେ ଜଗତ ବିକଶିତ ହେଲାନି; ପରେ ଯୌନ ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ବୃଦ୍ଧି ହେଲା। ଦକ୍ଷ ଜନ୍ମରେ ପାଞ୍ଚହଜାର ପୁଅ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜା ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ବଡ଼ ଧନ୍ୟ ହେଲେ।