ଏଠାରେ, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଖେଳ କରିଥିଲେ । ଏଠିରୁ ଏକ ପବିତ୍ର ଓ ଶୁଭ ନଦୀ, ମେରୁ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ଦକ୍ଷିଣାବର୍ତ୍ତ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିବାରେ ଲାଗିଲା । ତାହାର ପାଣି, ପବନର ଚାପରେ ଚାରି ଅନ୍ତସ୍ଥ ଶିଖରରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଗତିଶୀଳ ଭାବେ ପଡ଼ିଲା । ସେ ନଦୀ, ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଦେବତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ବଡ଼ ସାଗରକୁ ଏକାଧିକ ଶାଖାରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ପ୍ରବେଶ କରିଲା । ଏହି ନଦୀରୁ ଶତଶଃ ହଜାର ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏବଂ ଏହି ନଦୀଗୁଡିକ ଦ୍ଵୀପ, ପାହାଡ଼, ଓ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା । ଅନେକ ଛୋଟ ନଦୀ ଚାଲିବାରେ ଲାଗିଲା । କେତୁମାଳ ଦ୍ଵୀପରେ, ସମସ୍ତ ଲୋକ କଳାବର୍ଣ୍ଣ, ଗଙ୍ଗା ଜଳର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ଉଠ ଖାଇଥିଲେ । ସେଠାରେ ମହିଳାମାନେ ପଦ୍ମବର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ । ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ ଦ୍ଵୀପରେ ମହିଳାମାନେ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ଧଳା । ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ କଳା ଆମ୍ର ଖାଇଥିଲେ, କଷ୍ଟ ନଥିଲା, ପ୍ରେମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ, ଶିବ ଉପାସନାରେ ନିବେଶିତ ଥିଲେ, ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ । ସେମାନଙ୍କର ମନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାପିତ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ । ରମଣକ ଦ୍ଵୀପରେ ଲୋକମାନେ ବଟ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ । ସେଠାରେ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ଲୋକ ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ନିବେଶିତ, ଏକ ଲକ୍ଷ ପଞ୍ଚାଶି ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ । ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରିଥିଲେ, ସଂଖ୍ୟା ଏଗାର ହଜାର ଏକ ଶଂଖ ପଞ୍ଚାଶି । ସେମାନେ ଏତିକି ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରି, ପିପଳ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ମନ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ । କୁରୁଦ୍ଵୀପରେ, ଏଠିରେ ଆସିଥିବା କୁରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ, ଦମ୍ପତି ମିଳନରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଦୁଧ ପିଇଥିଲେ, ଦୁଧ ଖାଇଥିଲେ । ସେମାନେ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭଳି ଏକାପରେ ନିବେଶିତ, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖ ନଥିଲା, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ଦ୍ରଢ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତେର ହଜାର ଏକ ଶଂଖ ପଞ୍ଚାଶି ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ, ନିଜ ଜନାନୀ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କ ସହିତ ମିଶିବା ନଥିଲେ । ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ କୁରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଥିଲେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରୀମୟ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅମୃତ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ସଦା ଚନ୍ଦ୍ରକାନ୍ତ ଧରିଥିଲେ, ସଦା ଯୁବ, କଳା ଅଙ୍ଗ, ଶରୀର ଭାବେ ଅନେକ ଅଳଙ୍କାର ରେ ଶୋଭିତ । ଜମ୍ବୁଦ୍ଵୀପରେ ଏଠିରେ ମଧୁର କୁରୁ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଶିବଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଅଛି । ଭାରତ ଅଞ୍ଚଳରେ, ମାନବମାନେ କର୍ମଫଳ ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ । ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗ ଓ ସୀମିତ ଶରୀର ରଖିଥିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଜ୍ଞାନ ଓ ଧନ ରଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ବଳ, ଅଳ୍ପ ଭୋଗ ରଖିଥିଲେ । କିଛି ଲୋକ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵୀପ, କିଛି କାସେରୁ, କିଛି ତାମ୍ରଦ୍ଵୀପ ଓ ଗଭସ୍ତିମତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗଲେ । କିଛି ନାଗଦ୍ଵୀପ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବରୁଣ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଗଲେ । ଏଠାରେ ମ୍ଲେଚ୍ଛ ଓ ପୁଲିନ୍ଦ ଅନେକ ପ୍ରଜାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ । ପୂର୍ବରେ କିରାତ, ପଶ୍ଚିମରେ ଯବନ ଅଛନ୍ତି । ମଧ୍ୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଚାରିପାଖରେ ଶୂଦ୍ର ଅଛନ୍ତି । ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ, ଯୁଦ୍ଧ ଓ ବ୍ୟବସାୟରେ ନିବେଶିତ, ଏକାପରେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ । ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମରେ ଯୁକ୍ତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶ୍ରେଣୀ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ନିଷ୍ଠା ଓ ଗର୍ବରେ କରୁଥିଲେ । ଏଠିରେ ମାନବ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ନିବେଶିତ, ସେମାନଙ୍କର କର୍ମ କାଳ ଅନୁଯାୟୀ, ଅନ୍ୟ ଭାବେ ନୁହେଁ । କିମ୍ପୁରୁଷ ଦ୍ଵୀପରେ ମାନବମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ, ପୁରୁଷମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି, ମହିଳାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଅପ୍ସରା ଭଳି । ସେମାନେ ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖ ରହିତ, ଶିବ ଉପାସନାରେ ନିବେଶିତ, ପବିତ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ଦମ୍ପତି ସହିତ ରହି, ପ୍ଲକ୍ଷ ଫଳ ଖାଇଥିଲେ । ହରିବର୍ଷରେ ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ଚାନ୍ଦି ଭଳି, ସମସ୍ତେ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତିର, ସ୍ୱର୍ଗରୁ ପତିତ । ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ମାଲିକ ହରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ପବିତ୍ର ଇଖ ରସ ପିଇଥିଲେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ନଥିଲା, ଲୋକମାନେ ବୃଦ୍ଧ ହେଉନଥିଲେ । ସେଠାରେ ମାନବମାନେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ । ମଧ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଇଲାବୃତ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ । ଏଠିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକୁନଥିଲା, ଲୋକମାନେ ବୃଦ୍ଧ ହେଉନଥିଲେ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରା, ଆଲୋକ ନାହିଁ । ସେମାନେ ପଦ୍ମ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ, ପଦ୍ମ ମୁହଁ, ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଭଳି ଚକ୍ଷୁ, ପଦ୍ମ ପତ୍ର ଭଳି ସୁଗନ୍ଧିତ; ସେଠାରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଜୀବନରେ ନିବେଶିତ । ସେମାନେ ଜମ୍ବୁ ଫଳ ରସ ଖାଇଥିଲେ, ଅଚଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଥିଲେ; ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏଠିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ ନଥିଲା । ସେ ବିଶିଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ଦିବ୍ୟ ଇଲାବୃତ ଅଞ୍ଚଳରେ ତେର ହଜାର ବର୍ଷ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ । ଜମ୍ବୁ ଫଳ ରସ ପିଇଥିବାରୁ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଭୋକ, କ୍ଳାନ୍ତି, ମୃତ୍ୟୁ ନଥିଲା । ଏଠିରେ ଜମ୍ବୁନଦ ନାମକ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଦେବତାଙ୍କ ଅଳଙ୍କାର, ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପ ପୋକା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା । ଏଭଳି ନବ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସୁଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କର ରଙ୍ଗ, ଆୟୁଷ୍ୟ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି । ହେମକୁଟ ପର୍ବତରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ସମୂହ ରହିଥିଲେ; ନିଷଧ ପର୍ବତରେ ଶେଷ, ବାସୁକି, ତକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟ ନାଗମାନେ ରହିଥିଲେ । ତିରିଶି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞ ଦେବତା ଏଠିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ; ନୀଳ ମଣି ପର୍ବତରେ ସିଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ବାସ କରୁଥିଲେ । ଧଳା ପର୍ବତ ଦେତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ନିବାସ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖିତ; ଶ୍ରିଙ୍ଗବନ ପର୍ବତ ସଦା ପିତୃମାନଙ୍କ ନିବାସ ।