ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବ ଭଗବାନ ତ୍ରିନେତ୍ରୀ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମହାଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ହେ ଚମତ୍କାରମୟ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଡାକାଯାଇଛୁ? ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅନ୍ତୁ, ଆମେ ତାହା କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।” ତାହା ପରେ ସେମାନେ ପ୍ରସ୍ତାବ ଦେଲେ: “ଆମେ ସମୁଦ୍ରମାନେ ଶୁଷ୍କ କରିଦେବୁ କି? ବା ଯମ ଓ ତାଙ୍କର ସାଥୀମାନେଙ୍କୁ ବିନାଶ କରିଦେବୁ? ମୃତ୍ୟୁଙ୍କ ପୁତ୍ର କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁଙ୍କୁ ନିଜେ ବା ଅମ୍ବୁଜଜନ୍ମା (ବ୍ରହ୍ମା)ଙ୍କୁ ମୃଗମାନେ ପରି ବିନାଶ କରିଦେବୁ?” “ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ବାନ୍ଧିଦେବୁ କି? ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ବାୟୁ ସହିତ ବାନ୍ଧି, ରାକ୍ଷସମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସେନାକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦେବୁ କି?” “ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଆଜି କାହା ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ ଆଣିଦେବୁ? କିମ୍ବା କାହା ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଉତ୍ସବ କରିବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି, ହେ ଭଗବାନ?” ଏପରି ମହାମାନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଏପରି କହିଲେ, ତେବେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ସେଇ ଅନେକ କୋଟି ଦେବସେନାଙ୍କୁ କହିଲେ: “ଶୁଣ, ତୁମମାନେ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ କାହିଁକି ଏଠାରେ ଡାକାଯାଇଛ? ଏହାକୁ ମନୋଯୋଗ ସହିତ ଶୁଣି, ନିର୍ବିକାର ଭାବରେ କର।” “ଏହି ନନ୍ଦି ଆମର ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ନାୟକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନେତା ଏବଂ ତୁମମାନେଙ୍କର ମହାସେନାପତି। ମୋ ଆଦେଶରେ, ତୁମମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାଯୋଗୀ, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନେତାଙ୍କୁ ସେନାପତି ଭାବରେ ଅଭିଷେକ କର।” ଭଗବାନଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଆଲୋଚନା କରି, “ଏହିପରି ହେଉ,” ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କରି, ଆବଶ୍ୟକୀୟ ବସ୍ତୁ ଆଣିଲେ। ସେମାନେ ନନ୍ଦିଙ୍କ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ସିଂହାସନ ଆଣିଲେ, ଯାହା ଜାମ୍ବୁନାଦ ସୁନାରେ ତିଆରି, ମେରୁ ପର୍ବତ ସମ ଚମକଦାର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ। ଏହା ଏକ ଖୁଟିରୁ ତିଆରି ହୋଇନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୁନାର ଉଜ୍ୱଳତାରେ ଆଭାମାନ୍ୟ, ମୁକ୍ତା ମାଳା ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ। ବେରିଲ ଖମ୍ଭ, ଘଣ୍ଟିର ଝାଙ୍କାର ଜାଳରେ ଘିରିଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଏହି ମଣ୍ଡପ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁହାଁ କରିଥିଲା। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ଆସନ ନିର୍ମାଣ କରି, ଏହାର ସାମ୍ନାରେ ନୀଳ ବୈଦୂର୍ୟରେ ଚମକୁଥିବା ପାଦପୀଠ ରଖାଯାଇଥିଲା। ପାଦ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଜଳପାତ୍ର ତିଆରି କରାଯାଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମାଳତୀରେ ଘିରିତ। ହଜାର ଟି ଜଳପାତ୍ର — ସୁନା, ଚାନ୍ଦି, ତାମ୍ବା ଓ ମାଟିର — ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ, ବାହୁଳି, କନ୍ଦନ, ମୁକୁଟ ଓ ହାର ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଶତରେଖାଛତ୍ର ଓ ଚାମରୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଲା। ଶଂଖ ମାଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ଅଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା ଚାମରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସମ ଏକ ଅନ୍ୟ ଚାମରୀ, ସୁନା ହାଣ୍ଡଲ ଓ ଶୋଭାମୟ ବାଲ୍ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା। ଏଇରାବତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ନୂତନ ହାତୀ ଉପାସିତ ହେଲେ; ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୁନାର ମୁକୁଟ ତିଆରି ହେଲା। ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ନିର୍ମଳ କନ୍ଦନ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଜ୍ରାୟୁଧ, ସୁନାର ତାଗା ଓ ଦୁଇଟି ବାହୁଳି ମଧ୍ୟ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ଏହିପରି ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନେକ ବସ୍ତୁ ଦେବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ ଆଣାଯାଇଥିଲା। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ନାରାୟଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ, ଋଷିମାନେ, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ନବ ବ୍ରହ୍ମାମାନେ ସମେତ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତ ଲୋକର ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏସି, ସମସ୍ତେ ଏକତ୍ର ହେଲେ। ତେବେ ପରମେଶ୍ୱର ଆଦେଶ ଦେଲେ, “ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତୁ।” ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ। ଏହିପରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକାଗ୍ରତା ସହିତ, ବ୍ରହ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ ଓ ପୂଜା କରାଯିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ, ତାପରେ ଶକ୍ର (ଇନ୍ଦ୍ର) ଓ ଲୋକପାଳମାନେ ମଧ୍ୟ ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁସାରେ ଗଣପତିଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କଲେ। ଋଷିମାନେ ସ୍ତୁତି କଲେ, ପିତୃମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ମାଥା ଉପରେ ହାତ ଧରି, ଏକାଗ୍ରତା ଓ ନମ୍ରତା ସହିତ ବିଜୟ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଗଣନାୟକ, ଦେବତା, ଅସୁରମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ଏକାଠି ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏଠି, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନନ୍ଦିଙ୍କ ବିବାହ ହେଲା; ମାରୁତଙ୍କ କନ୍ୟା ସୁୟଶା ତାଙ୍କ ବଧୂ ହେଲେ। ତାଁଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସମ ଚମକୁଥିବା ଛତ୍ର ଲଭି ଶୋଭା ପାଇଲେ, ନାରୀମାନେ ଚାମରୀ ଧରି ତାଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଦଢ଼ାଇଲେ। ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକୁଟ ଓ ଅନ୍ୟ ଅଲଂକାରରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ ସିଂହାସନେ ଦେବୀ ଓ ମୁଁ ବସିଥିଲୁ। ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାର ଦେବୀଙ୍କ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଯାଇଥିଲା; ବୃଷଭନାଥଙ୍କ ପାଇଁ ଧଳା ହାତୀ, ସିଂହ ଓ ସିଂହଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏକ ରଥ ଓ ସୁନାର ଛତ୍ର, ଚନ୍ଦ୍ରମାଣ୍ଡଳ ସମ ଚମକୁଥିବା, ମଧ୍ୟ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଏଠାକୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, କେହି ମୋ ସମାନ ନାହାନ୍ତି, ହେ ମହାବଳଶାଳୀ। ତାପରେ ନନ୍ଦି, ତାଙ୍କର ପରିବାର ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହିତ ବୃଷଭ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ; ଦେବୀ ଓ ମୋ ସହିତ ଶିବ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବୀ ଭବା ଓ ମୋତେ ଦେଖି, ଗଣମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଦିବ୍ୟ ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ପାଶୁପତ ଆଦେଶ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ତେବେ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ପାର୍ବତୀପତିଙ୍କ ଗଣ ନନ୍ଦିକା ତାଙ୍କୁ ଶୁଭ ପାଶୁପତ ଆଦେଶ ଦେଲେ। ଏହିପରି, ଋଷିମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୁନିଙ୍କ ଠାରୁ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କଲେ; ଏହିପରି ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ଯିଏ ଭବାଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ କିନ୍ତୁ ନମସ୍କାର କରିବେ ନାହିଁ, ସେ ଦଶଗୁଣା ବ୍ରାହ୍ମଣହନନ ପାପର ସମାନ ଅତି ଭୟଙ୍କର ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହେବେ। ଏହିପରି, ସଦା ନମସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟ ଉପାୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ପ୍ରଥମେ ନମସ୍କାର କରି, ଶେଷରେ ଶିବପଦ ଲାଭ କରିବା ଉଚିତ।