ଏହି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣାରେ, ମହାଦେବ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଦେଶ ଦେଲେ—“ଏହା ଏକ ନଦୀ ହେଉ!” ଏହି ଆଦେଶକୁ ଶୁଣି, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଏହି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ। ତାହା ପରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଗଭୀର, ଶୁଭ ଜଳ ଲୋଟସ ଓ କମଳରେ ଭରି ଏକ ମହା ନଦୀ ଭାବେ ଚଳିଲା। ମହାଦେବ ଏହି ନଦୀକୁ ଦେଖି, ତାହାର ସୁନ୍ଦରତାରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇ କହିଲେ—“ତୁମେ ମୋ ଜଟାର ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଛ, ଏହି ଦିନୁ ତୁମେ ଜଟୋଦକ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବା; ଏହି ନଦୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପବିତ୍ର।” ମହାଦେବ ସ୍ପଷ୍ଟ କଲେ—ଏହି ନଦୀରେ ଯେ କେହି ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ। ଏହା ପରେ, ମହାଦେବ ଶିଳାଦର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦେବୀ ମାଧ୍ୟମରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। ଦେବୀ ମୋତେ ତାଙ୍କ ପାଦ ତଳକୁ ରଖି, ମୋତେ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ମୋତେ ମୃଦୁ ହାତରେ ଛୁଇଁଲେ। ମାତୃ ସ୍ନେହରୁ, ତିନି ଧାରା ଦୁଧ ତାଙ୍କ ଉଷ୍ଣ ଠାରୁ ଏଉଁ ମାନେ ମୋତେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ତିନି ଦୁଧ ଧାରା ଏକ ଏକ ନଦୀରେ ପରିଣତ ହେଲା। ତାପରେ ଭଗବାନ କହିଲେ—“ଏହା ତିନି ଧାରା ନଦୀ ହେଉ।” ବୃଷ ଏହି ନଦୀକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦରେ ଗର୍ଜନ କରିଲେ, ଏହି ଶବ୍ଦରୁ ଆଉ ଏକ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ନଦୀ ବୃଷଧ୍ୱନୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁନା ଜାମ୍ବୁ ଦ୍ରୁମରୁ ନିର୍ମିତ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ରତ୍ନରେ ସଂଯୁକ୍ତ। ତାପରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଦିବ୍ୟ ମୁକୁଟ ପରାଇଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ମହେଶ୍ୱର ଆମେ ଦିବ୍ୟ ଚୁଡା ଓ କୁଣ୍ଡଳ ପରାଇଲେ, ଯାହା ହୀରା ଓ ବେରିଲରେ ଶୋଭିତ। ଏପରି ମୋତେ ଆଦର ଦେଖି, ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ଜଳରେ ମୋତେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଏକ ରାଜାଙ୍କ ଅଭିଷେକ ପରି। ଏହି ଅଭିଷେକ ପରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରା ଚଳିଲା; ସୁନା ଜାମ୍ବୁ ଦ୍ରୁମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇଥିବାରୁ ଏହି ନଦୀ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣୋଦକା ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଦ୍ରୁମ ଓ ମୁକୁଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦ୍ୱିତୀୟ ନଦୀ ଶୁଭ ଭାବରେ ଚଳିଲା। ଏହି ପବିତ୍ର ନଦୀ ଜାମ୍ବୁନଦୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା; ଏହି ହେଉଛି ପଞ୍ଚନଦା, ଜପ୍ୟେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ। ଯେ କେହି ପଞ୍ଚନଦାକୁ ପହଁଚି, ସ୍ନାନ କରି ଜପ୍ୟେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ଶିବ ସାମ୍ୟ ଲାଭ କରିଥିବେ। ତାପରେ ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାଥ, ଦେବୀ ଶର୍ବାଣୀ ଉମାଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—ଉମା, ଅଜନ୍ମ ପାହାଡ଼ ଝିଅ, ଏହି ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଗଣମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶ କରିବି କି, ମତେ ତୁମ ମତ କି?” ଦେବୀ ଭବାନୀ ଏହି ଶୁଣି, ମୁହଁରେ ଅନନ୍ଦ ହସି ଭାବାଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଦେବ, ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାୟକ ଓ ଗଣମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ଦେଉ, କାରଣ ସେ ପାହାଡ଼ର ପୁତ୍ର ଓ ମୋର।” ତାପରେ, ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ନାଥ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦିବ୍ୟ ଗଣମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ। ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ମାତ୍ର ସ୍ମରଣ କରିବାରେ, ଗଣମାନଙ୍କ ନାୟକମାନେ ହଜାର ହଜାର ହାତ ଓ ହାତିଆର ନେଇ ଆସିଗଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମା, ତିନି ଆଖି ଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଅଗଣିତ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜଟା ମୁକୁଟ ଶୋଭିତ। ତାଙ୍କ ମୁଖ ଭୟଙ୍କର ଦନ୍ତ ଭଳି, ସବୁବେଳେ ଜାଗୃତ ଓ ପବିତ୍ର, ଅନେକ ଗଣମାନଙ୍କ ସମାନ, ସେମାନେ ନିଜେ ଗଣମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଅଗଣିତ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଆସିଗଲେ। ସେମାନେ ଗାନ କରି, ଦୌଡ଼ି, ନୃତ୍ୟ କରି, ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ, ମୁଁ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି ମାନେ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ସିଂହ ଓ ବାନର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ସୁନା ଡିଜାଇନରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆସିଲେ। ଢୋଲ, ମୃଦଙ୍ଗ, ପନବ, ଅନକ, ଗୋମୁଖ, ପଟାହ, ଏକ ଚମଡ଼ ଡ୍ରମ ଓ ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଉପକରଣରେ ତାଳ ଦେଇ, ବେରୀ, ମୁରଜ, କଡିନ୍ଦିମା, ମର୍ଦଲ, ବାଂଶୀ, ବୀଣା, ଝାଞ୍ଜ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଶବ୍ଦରେ ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଦର୍ଦୁର, ଝାଞ୍ଜ ଘଂଗା, କଚ୍ଛପ, ପନବ ମାନେ ତାଳ ଦେଇ, ଏହି ମହାଯୋଗୀମାନେ ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ଆସିଲେ। ଏହି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗଣମାନେ, ସମସ୍ତ ଦେବ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ, ଦେବ ଓ ଦେବୀକୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ଦେବ, ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ତିନି ଆଖି ଥିବା, ବୃଷଧ୍ୱଜ, କେଉଁ କାରଣରେ ଆମେ ଡିଏଯିଛୁ? ଆପଣ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଆମେ ସାଗର ଶୁଷ୍କ କରିବା, କିମ୍ବା ଯମ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେ ମାରିବା, କିମ୍ବା ମୃତ୍ୟୁର ପୁତ୍ର, ମୃତ୍ୟୁ, କିମ୍ବା ପଦ୍ମଜନ୍ମାକୁ ପଶୁ ପରି ମାରିବା? ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁ ଓ ବାୟୁକୁ ବାନ୍ଧିବା, କିମ୍ବା ଦେମନ୍ ଓ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ଆଣିବା? କେଉଁ ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗତି ଆପଣ ଆଦେଶ କରିବେ? କିମ୍ବା କେଉଁ ଉତ୍ସବ, ଦେବ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ?” ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦେବ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଏହି ଶତ କୋଟି ଗଣମାନେକୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—“ଶୁଣ, କେଉଁ କାରଣରେ ତୁମେ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଛ; ଏହା ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ। ଏହି ଶୁଣି, ଏକାଗ୍ର ମନରେ ନିଷ୍ପତି କର; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାରେ ଦେରି କରନି।” “ଏହି ନନ୍ଦୀ ଆମର ପୁତ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ; ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ନାୟକ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ କମାଣ୍ଡର। ମୋ ଆଦେଶରେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଏହି ମହାଯୋଗୀ, ମହାନ ନାୟକଙ୍କୁ କମାଣ୍ଡର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କର।” ଦେବଙ୍କ ଏହି ଆଦେଶ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଗଣମାନେ ଆଲୋଚନା କରି, “ଏହି ହେଉ!” ଭାବେ କହିଲେ ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଆଣିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ଆସନ ଆଣିଲେ, ଯାହା ଜାମ୍ବୁନଦା ସୁନାରୁ ବନା, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ମନୋହର।