ମହାପ୍ରଭୁ ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ମୋତେ ସ୍ୱୟଂ କହିଥିଲେ—ଜନ୍ମର ପରିତ୍ୟାଗ ସଦା ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଅତି ଉତ୍ତମ। ଏହିପରି ଅମୂଲ୍ୟ ଉପଦେଶ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଇଶ୍ୱର ଭଗବାନ୍ ରୁଦ୍ର ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ସୁନ୍ଦର ହାତରେ ମୋତେ ଛୁଇଁଲେ। ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ପ୍ରସନ୍ନ ଥିଲା—ଯିଏ ବୃଷ ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରନ୍ତି ସେଇ ମହାଦେବ ଗଣମାନେ ଓ ହିମବତୀ ଦୁହିତା ଦେବୀଙ୍କୁ ଦୃଷ୍ଟି ପାତ କରି କହିଲେ—“ତୁମେ ଅଜର, ଅମର, ଚିରଯୁବା, ଦୁଃଖର ଅଭାବ ଥିବା। ତୁମେ ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷୟ, ପିତା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ; ମୋର ପ୍ରିୟ ଗଣ, ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବ ନିୟତ। ତୁମେ ସଦା ମୋତେ ପ୍ରିୟ, ସଦା ମୋର ପାଖରେ; ମୋର ମହାଯୋଗବଳ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ତୁମେ ପାଇବେ।” ଏହିପରି ମଧୁର ବଚନ କହି, ଭଗବାନ୍ ଗଣମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ଦର୍ବା ଗଛର ମାଳା ଖୋଲିଲେ। ବୃଷଧ୍ୱଜ ମହାଦେବ ଏଇ ଶୁଭ ମାଳା ମୋର ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ଏହା ପିନ୍ଧିବା ସହିତ ମୋର ରୂପ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲା—ମୁଁ ତିନି ଆଖି, ଦଶ ହସ୍ତ ଥିବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଙ୍କର ପରି ହେଉଥିଲି। ଏହି ଦର୍ବା ମାଳାରୁ ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ନେଲେ। ଏବଂ ସେ କହିଲେ—“ଆଜି ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର ଦେବି।” ଏପରେ ତାଙ୍କ ଜଟାରୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପବିତ୍ର ଜଳ ନେଇ, ଘୋଷଣା କଲେ—“ଏହି ଜଳ ଏବେ ଏକ ନଦୀ ହେଉ।” ବୃଷଧ୍ୱଜ ଏହି ଜଳ ଛାଡିଲେ; ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଶ୍ୟାମଳ, ଶୁଭ ଜଳ ମଧୁର ଅନେକ କମଳ ଓ ଶାଳୁକରେ ଶୋଭିତ ଏକ ମହାନଦୀ ଭାବେ ବହିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ମହାଦେବ ଏହି ନଦୀକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ—“ତୁମେ ମୋର ଜଟାର ଜଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲୁ; ତେଣୁ ତୁମେ ଜଟୋଦକା ନାମେ ପରିଚିତ ହେବ, ପବିତ୍ର ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ନଦୀ। ଯେ କେହି ଏହି ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ।” ତା’ପରେ ମହାଦେବ ଦେବୀ ଦ୍ୱାରା ଶିଳାଦ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ—“ଏହି ତୁମର ପୁତ୍ର।” ଦେବୀ ମୋତେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ତଳରେ ରଖି, ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମୋ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ସ୍ନେହରେ ହାତ ଦେଇ ମୋତେ ମୁହଁ ଚୁମିଲେ। ମାତୃସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ଦୁଗ୍ଧରୁ ତିନି ଧାରା ଝରି ମୋତେ ସ୍ନାନ କରାଇଲେ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ୱେତ ଶଂଖ ପରି ପବିତ୍ର ଭାବରେ ଭଗବାନ୍ ଦେଖୁଥିଲେ। ଏହି ତିନି ଦୁଗ୍ଧଧାରା ତିନିଟି ନଦୀରେ ପରିଣତ ହେଲା। ତେବେ ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—“ଏହା ତିନି ଧାରାର ନଦୀ ହେଉ।” ଏହି ତିନି ଧାରା ନଦୀକୁ ଦେଖି ବୃଷ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହାଡିଲା, ତାହାର ଧ୍ୱନିରୁ ଆଉ ଏକ ନଦୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ନଦୀ ବୃଷଧ୍ୱନୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା, ଯାହା ସୁନା ଜାମ୍ବୁ ଲତାରୁ ତିଆରି, ଶୁଭ, ରତ୍ନମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ। ତା’ପରେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ୍ ମୋ ମୁଣ୍ଡରେ ଦିବ୍ୟ, ଅଦ୍ଭୁତ ମୁକୁଟ ବାନ୍ଧିଲେ, ଯାହା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ହସ୍ତକଳାର ନିମିତ୍ତ। ମହେଶ୍ୱର ଏବଂ ତାଙ୍କ ନିଜ ହାତରେ ମୋତେ ହୀରା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ରତ୍ନ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ମୋତେ ଏପରି ଶୁଭ ଗୌରବ ଦେଖି ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘରୁ ବର୍ଷା ଜଳ ଛାଡ଼ି ମୋତେ ରାଜାଙ୍କ ଭଳି ଅଭିଷେକ କଲେ। ଏହି ଅଭିଷେକରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧାରା ବହିଲା; ସୁନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବାରୁ ଏହି ନଦୀ ଜନ୍ମ ନେଲା। ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବତା ଏହାକୁ 'ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣୋଦକା' ବୋଲି ନାମ ଦେଲେ, କାରଣ ଏହା ସୁନା ଜାମ୍ବୁ ଲତାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶୁଭ ନଦୀ ମୁକୁଟରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ। ଏହିପରି ଏକ ପବିତ୍ର ନଦୀ ବହିଲା, ଲୋକମାନେ ଏହାକୁ 'ଜାମ୍ବୁନଦୀ' ବୋଲି କହିଲେ; ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରସିଦ୍ଧ 'ପଞ୍ଚନଦା', ଯାହା ଜପ୍ୟେଶ୍ୱରଙ୍କ ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ଯିଏ ପଞ୍ଚନଦାକୁ ପହଞ୍ଚି ସ୍ନାନ କରି ଜପ୍ୟେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଶିବ ସାୟୁଜ୍ୟ ଲାଭ କରେ। ତା’ପରେ ମହାପ୍ରଭୁ ସମସ୍ତ ଜୀବର ନାଥ ଉମା ଶର୍ବାଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଲେ—ଅଜନ୍ମା ହିମାଦ୍ରିକୁମାରୀ ଦେବୀ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୁଁ କି Nandīśvaraଙ୍କୁ ଅଭିଷେକ କରି ସମସ୍ତ ଗଣଙ୍କ ଅଧିପତି ଘୋଷଣା କରିବି, କିମ୍ବା ଆପଣଙ୍କ ମତ କ’ଣ, ହେ ଅବିନାଶୀ?” ଏହି ଶୁଭ ବଚନ ଶୁଣି ଭବାନୀ ଆନନ୍ଦରେ ହସିଲେ, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା, ଏବଂ ଭବଙ୍କୁ କହିଲେ—“ହେ ଦେବେଶ, ଏହି ମୋ ପାହାଡ଼ପୁତ୍ରକୁ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତି ଓ ଗଣପତି କରି ଦିଅନ୍ତୁ।” ତା’ପରେ ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦିବ୍ୟ ଗଣମାନେ ମନେ ପକାଇଲେ। କେବଳ ତାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରିବା ସହିତ, ହଜାର ହଜାର ହସ୍ତ ଓ ହସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା ସମସ୍ତ ଗଣପତିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ତିନି ଆଖି ଥିବା, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଙ୍କୁ ପୂଜନୀୟ କରନ୍ତି, ଅନେକ କୋଟି ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜଟାମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଦନ୍ତାଙ୍କ ପରି ଭୟଙ୍କର, ସଦା ଜାଗୃତ ଏବଂ ପବିତ୍ର, ଅନେକ ଗଣର ସମାନ, ନିଜେ ଗଣପତି, ଅସଂଖ୍ୟ ଏବଂ ଉତ୍ତମ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଗାଇଗା, ଦୌଡ଼ିଯାଉଥିଲେ, ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଶକ୍ତିରେ ଅପାର, ମୁଁହରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ବାଜା କରୁଥିଲେ। ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ସିଂହ ବା ବାନର ଉପରେ ବସି, ସୁନା ନକ୍ଷତ୍ର ଲତାରେ ଶୋଭିତ ଦିବ୍ୟ ଯାନରେ ଆସିଥିଲେ। ଢୋଲ, ମୃଦଙ୍ଗ, ପଣବ, ଅନକ, ଗୋମୁଖ, ପଟହ, ଏକଚର୍ମ ଢୋଲ, ଭେରୀ, ମୁରଜ, କଡିନ୍ଦିମା, ମର୍ଦ୍ଦଳ, ବାଁଶୀ, ବୀଣା, ଝାଞ୍ଜର ଧ୍ୱନିରେ ଶୂନ୍ୟ ମଣ୍ଡପ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା। ଦର୍ଦ୍ଦୁର, ଝାଞ୍ଜର ଘଂସା, କଚ୍ଛପ, ପଣବ ଆଦି ବାଜାର ଶବ୍ଦରେ ମହାଯୋଗୀମାନେ ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ସମସ୍ତ ଗଣପତିମାନେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଅଧିନାୟକ, ଭଗବାନ୍ ଓ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ନମ୍ର ଭାବେ କଥା ଆରମ୍ଭ କଲେ।