ନନ୍ଦିନଙ୍କୁ ଶିଳାଦା କହିଲେ, "ହେ ନନ୍ଦିନ, ମହାପ୍ରଭୁ ଯେତେବେଳେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି, ମୋର ଏହି ଜନ୍ମ ସଫଳ ହୋଇଗଲା। ହେ ପ୍ରଭୁ, ମୋର ପୁତ୍ର ମୋର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ନନ୍ଦିଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ। ହେ ମହାବାହୁ, ଦେବଦେବ, ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ନନ୍ଦିଶ୍ୱର, ତୁମକୁ ମୋର ପୁତ୍ର ଭାବେ ଭାବି, ଯାହା କିଛି କହିଛି, ତାହା ମୋତେ ଖ୍ଷମା କର। ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅପରାଧ କରିଛି। ଯେଉଁଠି ମୋ ପୁତ୍ର କହିଥିବା ଉପଦେଶ କେହି ପଢ଼େ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, କିମ୍ବା ଭକ୍ତି ସହିତ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନେ ମୋ ସହ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି।" ଏପରି ସ୍ନେହ ଓ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ଶିଳାଦା ଗଭୀର ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ନମସ୍କାର କଲେ। ପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସାଧୁମାନେଁକୁ କହିଲେ, "ଏହି ଅବିନାଶୀ ମହାସଉଭାଗ୍ୟ ଦେଖ, ମୋର ଯଜ୍ଞଭୂମିରେ ନନ୍ଦି ପ୍ରଭୁ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି। ଦେବ କିମ୍ବା ଦାନବ, ଏଠି କିଏ ମୋ ପରି ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ?" ତାପରେ କହିଲେ, "ଏହି ନନ୍ଦି, ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ସେ ମୋର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ।" ଏହିପରି ଦେଖି, ମୋର ପିତା ଶିଳାଦା ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ଅଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ, ଯେପରି ଏକ ଗରିବ ଅଚାନକ ଧନ ମିଳିଲା। ମୁଁ, ମହାମୁନି, ଶିଳାଦାଙ୍କ ଅଶ୍ରମକୁ ଯାଇଥିଲି, ସେଠାରେ ମୋର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଛାଡ଼ି ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରିଲି। ଏବଂ ଅଜଣା କାରଣରୁ ମୋର ଦିବ୍ୟ ସ୍ମୃତି ହରାଇଗଲା। ମୋତେ ମାନବ ରୂପରେ ଦେଖି, ସମ୍ପୂଜ୍ୟ ଶିଳାଦା ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଆକୁଳ ହେଲେ, ବନ୍ଧୁବର୍ଗଙ୍କ ଠାରେ ବେସି ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଅନେକ କ୍ରନ୍ଦନ କଲେ, ଏବଂ ଜାଣିଥିଲେ ସବୁ କିଛି, ମୋର ଜନ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସଂସ୍କାର କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହି ଶିଳାଦା, ଶାଳଙ୍କାୟନଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ମୋତେ ଋଗ୍ବେଦ ଓ ଯଜୁର୍ବେଦ ଶିଖାଇଲେ। ଏବଂ ସାମବେଦର ହଜାର ଶାଖା, ତାହାର ସମସ୍ତ ଅଂଶ ଓ ଉପାଂଶ, ଆୟୁର୍ବେଦ, ଧନୁର୍ବେଦ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଅଶ୍ବଶାସ୍ତ୍ର ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇଲେ। ସେ ମତେ ହାତୀ ଚଳାଚଳ ଓ ମାନବ ଚିହ୍ନ ମଧ୍ୟ ଶିଖାଇଲେ। ମୋର ସପ୍ତମ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଦେବ ଆଜ୍ଞାରେ ତପଃଶକ୍ତି ଓ ଯୋଗଶକ୍ତିସମ୍ପନ୍ନ ଦୁଇ ଦିବ୍ୟ ଋଷି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ଅଶ୍ରମକୁ ଆସିଲେ, ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ। ସେମାନେ ମୋତେ ପୁନିପୁନି ଦେଖି କହିଲେ, "ହେ ପ୍ରିୟ, ନନ୍ଦି ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ତତ୍ତ୍ୱର ଅଧିପତି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଅଲ୍ପ ଆୟୁ ଅଛି। ଏପରି ଅଦ୍ଭୁତ କିଛି ଦେଖିଅନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ବର୍ଷ ପରେ ମୋତେ ଆୟୁ ନାହିଁ।" ଏହିପରି କହି, ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିଳାଦା, ପୁତ୍ର ପ୍ରତି ଭକ୍ତିଶୀଳ, ମୋତେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଦୁଃଖରେ ଭାସି, "ହାୟ! ମୋ ପୁତ୍ର, ମୋ ପୁତ୍ର!" ବୋଲି ବିଲାପ କରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହୋଇ, କହିଲେ, "ହାଁ, ଏହି ହେଉଛି ଦୃଢ଼ ଭାଗ୍ୟ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି!" ତାଙ୍କ ଏହି ବିଷାଦମୟ କଥା ଶୁଣି, ଅଶ୍ରମବାସୀମାନେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ, ସୁଭିତ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ଏବଂ ଉମାପତି ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ। ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କୁ ମଧୁ ଦେଇ, କୁଶ ଶୃଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଆହୁତି ଦେଲେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପଦାର୍ଥ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ମୋର ପିତା ଓ ମୋର ପୁରୁଷପୁରୁଷ (ଠାକୁରଦା) ଅନ୍ତଃଚେତନା ହରାଇଗଲେ, ଦୁଃଖରେ ତାଳମାଳ ଖାଇ ମୃତ ପରି ପଡ଼ିଗଲେ। ମୃତ୍ୟୁ ଭୟରେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲି, ଚାରିପଟେ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ରୁଦ୍ରସ୍ତୋତ୍ର ପାଠ କରିବାକୁ ଲାଗିଲି, ହୃଦୟର କମଳରେ ତ୍ରୟମ୍ବକ ଦେବଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କଲି। ତାପରେ ମୁଁ ଦେଖିଲି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭଗବାନ୍, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଦଶ ଭୁଜା, ପଞ୍ଚମୁଖୀ, ଶାନ୍ତ, ମଙ୍ଗଳମୟ, ପବିତ୍ର ଜଳରେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ। ଚନ୍ଦ୍ରକଳାଧାରୀ ମହାଦେବ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ, "ନନ୍ଦି, ମହାବାହୁ, ତୁମେ କିପରି ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରୁଛ?" "ମୁଁ ଏହି ଦୁଇ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପଠାଇଥିଲି; ତୁମେ ମୋ ପରି ଅଦ୍ୱିତୀୟ। ମୋତେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଶରୀର ଲୋକିକ। ପୂର୍ବେ କେବେ ଦେବ, ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶରୀର ଦେଖିନାହାନ୍ତି। ଯାହାକୁ ଦିବ୍ୟ ଭାବି ପୂଜା କରାଯାଉଥିଲା, ସେହି ଲୋକିକ ଭାବ—ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖ ପୁନିପୁନି ଆସେ। ଜନ୍ମ ତ୍ୟାଗ ନିତ୍ୟ ସୁବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପାଇଁ।" ଏପରି କହି, ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ ନିଜ ଦୁଇ ଶୋଭାମୟ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖର ନାଶ ହୁଏ। ମହାଦେବ, ତୃପ୍ତ ହୃଦୟରେ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଚିହ୍ନଧାରୀ, ଗଣମାନେ ଓ ହିମବତୀ ଦୁହିନିଁକୁ ଦେଖି, ନନ୍ଦିଙ୍କୁ କହିଲେ, "ତୁମେ ଅଜର, ଅମର, ସଦା ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ, ତୁମ ପିତା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ଅବିନାଶୀ, ମୋର ପ୍ରିୟ ଗଣ। ତୁମେ ମୋତେ ସଦା ପ୍ରିୟ, ସଦା ସାଥି, ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ବଳର ଅଂଶୀ। ତୁମେ ମହାଯୋଗଶକ୍ତିଧାରୀ।" ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ନିଜ ଗଣମାନେ ସହ କୁଶ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହାର ଖୋଲି, ମୋ ଗଳାରେ ପିନ୍ଧାଇଲେ। ଏହି ଶୁଭ୍ର କୁଶ ହାର ଗଳାରେ ପିନ୍ଧିଲା ପରେ, ମୁଁ ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଦଶ ଭୁଜା, ଦ୍ୱିତୀୟ ଶଙ୍କର ପରି ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲି। ଏହି ହାର ନେଇ, ପ୍ରଭୁ ମୋତେ କହିଲେ, "ବୋଲ, ଆଜି କଣ ଚାହିଁଛୁ? ମୁଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବର ଦେବି।" ଏହିପରି କହି, ନିଜ ଜଟାରୁ ଶୁଭ୍ର ଜଳ ନେଲେ...