ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ୍ ଭଗବାନ୍ ଅନେକ ଦେବୀଙ୍କୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ—ଭାମା, ରୌଦ୍ରୀ, ମହାମାୟା, କମଳନୟନୀ ବୈଷ୍ଣବୀ, କଳା, ବିକିରିଣୀ, କାଳୀ ଓ କମଳବାସିନୀଙ୍କୁ ତିଁଁ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେଉଁଠାରେ, ବଳବିକରିଣୀ, ବଳପ୍ରମଥିନୀ—ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ବଶ କରନ୍ତି, ଏବଂ ମନୋନ୍ମନୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନାରୀମାନେ, ହଜାରେ ହଜାର, ସୃଷ୍ଟି ହେଲେ। ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେ ମହାଦେବ ତିନୋଟି ଲୋକରେ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମାସ୍ୱରୂପା ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଭଗବାନ୍ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ଏହି ଭଗବାନ୍, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ଯେଉଁଠି ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଥିଲେ, ମହେଶ୍ୱର ତାଙ୍କୁ ଦୟା କରି, ନିଜ ଶରୀରରୁ ପ୍ରାଣବାୟୁ ଦେଇ ସେହି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଲେ। ଏହା ଦେଖି, ରୁଦ୍ର ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ତାଙ୍କର କିଛି ଶକ୍ତି ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାକ୍ୟ କହିଲେ—"ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ସଉଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ବିରିଞ୍ଚି, ଲୋକଗୁଡିକର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ; ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନବାୟୁ ଏଠି ସ୍ଥାପନ କରିଛି, ଏହିପରି ଉଠନ୍ତୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ।" ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଜଣେ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗିଥିବା ପରି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଖିଲିଥିବା କମଳପୁଷ୍ପ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲା। ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଭ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦେଖି, ମୃଦୁ ଏବଂ ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—"ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, କହନ୍ତୁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣ ମୋ ମନକୁ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।" "ଆପଣ କିଏ? ଅଷ୍ଟମୂର୍ତ୍ତି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ଏକାଦଶ ରୂପରେ କିପରି ବିଦ୍ୟମାନ?" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ମହେଶ୍ୱର ନିଜ ମଙ୍ଗଳମୟ ହସ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ—"ମୋତେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ବୋଲି ଜାଣ, ଏହି ଅଜନ୍ମା ମାୟା ମୋର ଶକ୍ତି। ଏହି ରୁଦ୍ରମାନେ ତୁମ ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏଠି ବିଦ୍ୟମାନ।" ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ହସ୍ତ ଯୋଗ କରି ଏବଂ ଆନନ୍ଦରେ ଅଟକିଯାଇଥିବା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ହେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଦେବ, ମୁଁ ଦୁଃଖରେ ବିନ୍ଦ୍ୟମାନ। ହେ ଶଙ୍କର, ଆପଣ ମୋତେ ଏହି ସଂସାର ଚକ୍ରରୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତୁ।" ଏହିପରି ଅନୁରୋଧ ଶୁଣି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଉମାପତି ପିତାମହଙ୍କୁ ମୃଦୁ ହସିଲେ। ଏହାପରେ, ସେଇ ମହାପ୍ରଭୁ ରୁଦ୍ରମାନେ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ସହିତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରି, ଶିଳାଦ, ଏହି ଲୋକରେ ଯେଉଁଠି କେହି ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ମୃତ୍ୟୁ ନଥିବା ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ; ସେଇ କମଳଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଅଟଳ। କିନ୍ତୁ ଯଦି ରୁଦ୍ର, ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଏହା ସମ୍ଭବ। ତୁମର ପୁଅ, ଯିଏ ଗର୍ଭଜନନ ନୁହଁନ୍ତି ଓ ଅମର, ମୋ, ବିଷ୍ଣୁ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଲଭ ନୁହେଁ। ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମର ପୁଅଙ୍କ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବା ଅସମ୍ଭବ। ଏହିପରି କହି, ଦୟାମୟ ମହାଦେବ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶିଳାଦକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ। ଦେବମାନଙ୍କ ପରିବେଷଟି ହୋଇ, ସେ ପ୍ରଭୁ ଧଳା ବୃଷଭ ଉପରେ ଚଡ଼ି ଚଲିଗଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ବିଶିଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନୁଗ୍ରହକାରୀ ଦେବତା ଚଲିଯିବା ପରେ, ଶିଳାଦ ମହାଦେବ ଭବଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଗଭୀର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ହେଲେ। ଏଭଳି ଅତି ଭକ୍ତିଶୀଳ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରି କଟିଗଲା। ତାଙ୍କ ଦେହ ଉପରେ ଉଳା ଗଢ଼ିଗଲା, ଅନେକ ପୋକା ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଁହ କାଉଳିଆ ପୋକାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆବୃତ କଲେ। ମାଂସ, ରକ୍ତ ଓ ଚର୍ମ ବିହୀନ ଏହି ଶରୀର, ଦେଖିବାକୁ ଦିଵାଳ ପରି ଅସ୍ପର୍ଶ୍ୟ, କେବଳ ଅସ୍ଥି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ଦୟାଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ। ଏହି ମହାତ୍ମାକୁ କାମଦେବଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନିଜ ହସ୍ତ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶ କରିଥିଲେ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଶିଳାଦ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଦିଵ୍ୟ ଶଙ୍କର ନିଜ ଗଣମାନେ ଓ ମୋ ସହିତ କହିଲେ—"ମୁଁ ତୁମ ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ। ହେ ମହାମତୀ, ଏହି ତପସ୍ୟାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ’ଣ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଏମିତି ଏକ ପୁଅ ଦେବି, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ସର୍ବଜ୍ଞ।" ଏହାପରେ, ଦେବମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଓ ଶ୍ରୀଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ସୋମଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ କହିଲେ—"ହେ ପ୍ରଭୁ, ତ୍ରିପୁରାସୁରଙ୍କ ନାଶକ, ମୁଁ ଅଜନ୍ମା ଓ ଅମର ପୁଅ ଚାହେଁ, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମା ମାଧ୍ୟମରେ ଶିଳାଦଙ୍କୁ ଅତି ସ୍ନେହରେ କହିଥିଲେ—"ହେ ଦ୍ୱିଜ, ପୂର୍ବେ ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ତପସ୍ୱୀ ଏବଂ ଋଷିମାନେ ଓ ଦେବମାନେ ମୋତେ ଅବତାର ପାଇଁ ଉପାସନା କରିଥିଲେ। ମୁଁ ତୁମର ପୁଅ ହେବି, ଅଜନ୍ମା ଓ ନନ୍ଦି ନାମରେ; ତୁମେ ମୋର ପିତା ହେବ, ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମା ଜଗତର ପିତା।" ଏହିପରି କହି, ଶିଳାଦଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଦେଖି, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା ସୋମ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ତତ୍କ୍ଷଣାତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁଅ ପାଇଁ, ପିତା ଶିଳାଦ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମହାୟଜ୍ଞ ମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରୁ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଜନ୍ମ ନେଲି, ପ୍ରଳୟାନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହି ସମୟରେ, ମେଘମାନେ ବର୍ଷା କଲେ, ଦିବ୍ୟ ଜନ, କିନ୍ନର, ସିଦ୍ଧ, ସାଧ୍ୟମାନେ ଆକାଶରେ ଗୀତ ଗାଇଲେ; ମୁଁ ଶିଳାଦଙ୍କ ପୁଅ ହେବାବେଳେ, ଉପେନ୍ଦ୍ର ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି କରିଲେ। ମୋତେ ଦେଖି, ଯିଏ ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଜଟାମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଛି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ, ଚାରି ହାତ, ତ୍ରିଶୂଳ, ପରଶୁ ଓ ଗଦା ଧାରଣ କରିଛି—ଏମିତି ଏକ ଶିଶୁ ଯିଏ ବଜ୍ରଧାରୀ, ବଜ୍ରଦନ୍ତ, ବଜ୍ରକୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଛି, ଦାରୁଣ ଏବଂ ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଦେଖାଯାଉଛି—ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଇନ୍ଦ୍ର, ମହାଋଷିମାନେ ମୋତେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ସମସ୍ତଠାରେ ସଙ୍ଗୀତ ହେଲା ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କଲେ।